•                  
دوشنبه , ۱۱ مرداد , ۱۴۰۰
سه‌شنبه, آگوست 3

از رنج محرومیت تا فراموشی مازه‌لیر / گزارش تصویری

0
273

2576265_2575312مازه‌لیر نام روستایی در نزدیکی شهرستان مارگون در استان کهگیلویه وبویراحمد است، روستایی که سایه‌ بلند محرومیت با آب و خاک آن آمیخته است.

به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از مهر، با گذشت نزدیک به چهار دهه از انقلاب اسلامی و شعار سازندگی در دولت های متفاوت، مازه‌لیر هم‌چنان آب ندارد، برق ندارد، بهداشت کافی ندارد و نبود گاز و خطوط ارتباطی رنج زندگی را بر دورافتادگی این روستا می‌افزاید. نبود امکانات اولیه سبب شده تا تحصیل و دریافت امکانات فرهنگی برای کودکان به رویایی بزرگ و دور از دسترس تبدیل شود، بیشتر ساکنان روستا از کودک تا پیر بی‌سوادند و یا از توان خواندن و نوشتن اندکی برخوردارند. کودکان مازه‌لیر از صبح تا شب در کنار مادر و پدر به کشاورزی، کار خانه و پیمودن راه برای آوردن آب سپری می‌کنند. تفریح، واژه‌ای ناآشنا برای جوانان این روستا است. اوقات بیکاری جوانان مازه‌لیر به خیال، کشاورزی و بیکاری می‌گذرد، کشاورزی‌ای که در سایه هولناک خشکسالی زندگی و انگشت‌شمار انگیزه‌ ماندن در روستا را نیز از آنها می‌گیرد.

جاده‌ منتهی به روستا راهی خاکی و سنگلاخ است که هنوز از جریان عمران و راه‌سازی بهره‌ای نبرده. جاده‌ای که روستاییان آن را با پای پیاده، اسب و الاغ و در صورت خوش‌اقبال بودن با پرداخت هزینه‌ زیاد با نیسان یا موتورهای در حال عبور از منطقه می‌پیمایند.

بیشتر جمعیت روستا مهاجرت کرده‌اند، نبود بهداشت و آب بهداشتی، امکان سوادآموزی، شغل و درآمد از مهم‌ترین دلایل مهاجرت روستاییان با وجود علاقه آنها به زندگی در مازه‌لیر است و از این میان، تنها سیزده خانواده شرایط دشوار زندگی را بر دوری از زادگاهشان ترجیح داده‌اند.

به دلیل ناهموار بودن زمین‌های اطراف روستا، کشاورزی امکان‌پذیر نیست و روستاییان با دامداری منابع غذایی و اندک درآمد خود را تامین می‌کنند، برخی از ساکنان روستا تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی هستند و برخی نیز با دریافت یارانه دولتی گردش ضعیف چرخ اقتصاد را در روستا تجربه می‌کنند.

اندک جمعیت باقی‌مانده در روستا به دلیل ناهموار و دور بودن راه‌های ارتباطی مازه‌لیر با روستاهای اطراف، به شیوه عشایر زندگی را پشت سر می‌گذرانند، آنها بخشی از زندگی خود را دور از خانه‌های خشت و گِلی مازه‌لیر، در کنار جوی یا چاه آبی می‌گذارنند که بتوانند از آن آبی برای آشامیدن تهیه کنند،  آوردن آب بیشتر به دست زنان و دختران روستا با الاغ انجام می‌شود.

مازه‌لیر، نمادی از محرومیت است که در فاصله‌ی زیادی از ساده‌ترین امکانات زندگی، به آرامی رو به فراموشی است و روزهایی نه چندان دور تنها واژه‌ی محرومیت یادآور این روستا در جغرافیای ایران خواهد بود.

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: