https://wp.me/p6xuBy-Vc0
حقوق بشر در ایران ـ امروز پنجشنبه ۳مهرماه ۱۴۰۴، حسامالدین (یحیی) محمد جنیدی، نوکیش مسیحی به تحمل حبس تعزیری محکوم شده است.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از محبت نیوز، طی روزهای گذشته، حسامالدین (یحیی) محمد جنیدی، دگراندیش مذهبی و نوکیش مسیحی، ساکن ورامین از توابع استان تهران، توسط قاضی شعبه ۱ دادگاه انقلاب آن شهرستان، به تحمل ۸ سال و ۱ ماه حبس تعزیری محکوم شده است.
براساس دادنامه صادره توسط قاضی شعبه اول دادگاه انقلاب ورامین؛ حسامالدین (یحیی) محمد جنیدی، از بابت اتهام «فعالیت تبلیغی مغایر با شرع اسلام به لحاظ ارتباط با خارج از کشور» به تحمل ۷ سال و ۶ماه حبس تعزیری و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» هم به تحمل ۷ ماه حبس تعزیری محکوم شده است.
مینی پرونده سازی قضایی بر علیه حسامالدین (یحیی) محمد جنیدی«فعالیت های مذهبی وی در فضای مجازی» و «ارتباط وی با دگراندیشان مسیحی ساکن ترکیه» و «حضور در کلاسهای آنلاین کلیسای خانگی» بوده است.
لازم به ذکر است، حسامالدین (یحیی) محمد جنیدی، در آبان ماه ۱۴۰۳، توسط نیروهای امنیتی، در شهرستان ورامین، بازداشت و پس از انتقال به تهران و زندان اوین، در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات، تحت بازجویی قرار گرفت و چندی بعد با تودیع وثیقه ای به ارزش ۱ میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان، آزاد شد.
سرکوب، ارعاب و تهدید علیه نوکیشان مسیحی و دگراندیشان مذهبی در ایران
نوکیشان مسیحی، بهائیان، دراویش و دیگر دگراندیشان مذهبی در ایران همواره با محرومیتهای قانونی، فشارهای امنیتی و سرکوبهای سازمانیافته مواجه بودهاند.
از منظر قانون اساسی ایران
-
اصل ۱۳: فقط سه دین زرتشتی، کلیمی و مسیحی را به عنوان اقلیتهای دینی رسمی به رسمیت شناخته است.
-
نوکیشان مسیحی (کسانی که از اسلام به مسیحیت گرویدهاند) عملاً از این حق محروماند و تحت پیگرد قرار میگیرند.
-
اصل ۲۳: میگوید “تفتیش عقاید ممنوع است و هیچکس را نمیتوان به صرف داشتن عقیدهای مورد تعرض و مؤاخذه قرار داد”، اما در عمل این اصل در قبال نوکیشان و دگراندیشان اجرا نمیشود.
از منظر اسناد بینالمللی حقوق بشر
-
ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی به صراحت حق آزادی دین و تغییر مذهب را تضمین کردهاند.
-
ایران به این میثاق پیوسته است، اما در عمل با بازداشت، ارعاب، محرومیت از تحصیل و کار و حتی احکام سنگین علیه نوکیشان برخورد میشود.
روشهای سرکوب و ارعاب
۱. بازداشت و تشکیل پرونده به اتهاماتی چون «تبلیغ علیه نظام»، «اقدام علیه امنیت ملی» یا «توهین به مقدسات».
۲. فشار بر خانوادهها و تهدید به جداسازی فرزندان از والدین نوکیش.
۳. بستن کلیساهای خانگی و محدود کردن مراسم دینی.
۴. محرومیتهای شغلی، تحصیلی و اجتماعی.
در نتیجه، تضادی آشکار میان اصول قانون اساسی ایران (که آزادی عقیده را به رسمیت میشناسد) و رفتار عملی حاکمیت وجود دارد؛ همچنین این رویکرد با تعهدات بینالمللی ایران در زمینه آزادی دین و عقیده کاملاً ناسازگار است.
