https://wp.me/p6xuBy-Z0O
حقوق بشر در ایران ـ امروز چهارشنبه ۳ تیرماه ۱۴۰۵، دستکم ۱۴۱ هزار و ۸۳۷ دانش آموز از حق تحصیل بازمانده اند و استان سیستان و بلوچستان، خوزستان، تهران و خراسان رضوی، بیشترین تعداد کودک و نوجوان بازمانده از تحصیل در ایران را دارد.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از تسنیم، روز دوشنبه ۱ تیر ماه ۱۴۰۵، رضوان حکیم زاده، معاون آموزش ابتدایی وزیر آموزش و پرورش جمهوری اسلامی از شناسایی دستکم ۱۴۱هزار و ۸۳۷ کودک و نوجوان محروم از حق تحصیل در ایران خبر داد و در ادامه نیز تائید کرده که بیشترین تعداد افراد بازمانده از تحصیل در استانهای خوزستان، تهران، خراسان رضوی و سیستان و بلوچستان، هستند.
معاون آموزش ابتدایی وزیر آموزش و پرورش جمهوری اسلامی در تشریح این خبر گفت:”در سال تحصیلی ۱۴۰۴، دستکم تعداد ۱۴۱ هزار و ۸۳۷ دانشآموز ۶ تا ۱۱ سال در کشور بهعنوان بازمانده از تحصیل شناسایی شدند.”
وی در ادامه تشریح کرد:”از این تعداد فقط ۴۶ هزار و ۷۲ دانشآموز به چرخه آموزش بازگشتهاند و بیشترین بازماندگی مربوط به پایه اول ابتدایی است و استانهای سیستانوبلوچستان، تهران، خراسان رضوی و خوزستان در صدر آمار قرار دارند.”
این ماقم ارشد در وزارت آموزش و پرورش خاطرنشان کرد:”در گروه سنی ۶ تا ۱۱ سال در مجموع ۱۴۱ هزار و ۸۳۷ دانشآموز بازمانده از تحصیل شناسایی شدند که از این تعداد ۷۸ هزار و ۶۷۰ نفر پسر و ۶۳ هزار و ۱۶۷ نفر دختر بودند و سهم پسران از این آمار حدود ۵۵.۵ درصد و سهم دختران ۴۴.۵ درصد است.”
محرومیت دستکم ۱۴۱ هزار و ۸۳۷ کودک و نوجوان از حق تحصیل در ایران، نقض آشکار تعهدات دولت در قبال حق بنیادین آموزش محسوب میشود. بر اساس ماده ۲۶ «اعلامیه جهانی حقوق بشر»، هر فرد حق برخورداری از آموزش را دارد و آموزش ابتدایی باید رایگان و اجباری باشد.
همچنین مطابق مواد ۲۸ و ۲۹ «کنوانسیون حقوق کودک»، دولتها موظف به تضمین دسترسی برابر و بدون تبعیض کودکان به آموزش و اتخاذ تدابیر مؤثر برای کاهش ترک تحصیل هستند.
علاوه بر این، «هدف چهارم توسعه پایدار» در چارچوب «سند ۲۰۳۰ یونسکو» دولتها را مکلف میکند تا آموزش باکیفیت، فراگیر، برابر و مادامالعمر را برای همه تضمین کرده و هیچ کودکی را از چرخه آموزش محروم نکنند.
استمرار آمار بالای بازماندگان از تحصیل، بهویژه در استانهای محروم، بیانگر ناکامی در اجرای تعهدات بینالمللی مرتبط با حق آموزش، اصل برابری فرصتها و منع تبعیض است و میتواند زمینهساز تشدید فقر، محرومیت اجتماعی و نقض سایر حقوق بنیادین کودکان شود.
