https://wp.me/p6xuBy-WL3
حقوق بشر در ایران ـ امروز پنجشنبه ۶آذر ماه ۱۴۰۴، مرتضی صیدی، به بند عمومی زندان اوین بازگردانده شد.
به گزارش حقوق بشر در ایران، روز یکشنبه ۲ آذر ماه ۱۴۰۴، مرتضی صیدی، فعال کارگری و زندانی سیاسی محبوس در سلول انفرادی زندان اوین، به اندرزگاه ۷ زندان اوین، بازگردانده شد. مرتضی صیدی، در حال تحمل دوران حبس تعزیری ۲ ساله خود با اتهام «تشکیل گروه و دسته به قصد برهم زدن امنیت کشور» است.
براساس این گزارش، انتقال مرتضی صیدی به بند عمومی زندان اوین در حالی صورت گرفته که این فعال کارگری حدود ۶ روز را در سلول انفرادی سپری کرد.
این فعال کارگری در تاریخ ۲۶ آبان ماه ۱۴۰۴، بضورت تنبیهی به سلول انفرادی منتقل شده بود.
لازم به ذکر است، مرتضی صیدی، در تاریخ ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۳، برای سپری کردن دوران حبس تعزیری خود، به شعبه اول اجرای احکام دادسرای شهرقدس(قلعه حسن خان)، مراجعه و پس از بازداشت به زندان اوین، منتقل شد.
همچنین، جلسه دادرسی به اتهامات مرتضی صیدی، در تاریخ ۶ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲، از سوی قاضی شعبه ۲دادگاه انقلاب شهرستان شهریار، برگزار و در تاریخ ۲ تیر ماه ۱۴۰۳، این فعال کارگری از بابت اتهام «تشکیل گروه و دسته به قصد برهم زدن امنیت کشور (اتحادیه کارگری)»، به تحمل ۲ سال حبس تعزیری محکوم شده بود.
مرتضی صیدی، در تاریخ ۳۰ مردادماه ۱۴۰۱، با دریافت ابلاغیه ای به شعبه بازپرسی دادسرای زندان اوین احضار و دفاعیات خود را از بابت اتهام مندرج در کیفرخواست به بازپرس پرونده ارائه کرد و در تاریخ ۲ آبان ماه ۱۴۰۱، پس از احضار به شعبه ۱۰۱ دادگاه کیفری ۲ شهرقدس(قلعه حسن خان)، برای محاکمه احضار شده بود.
این فعال کارگری، در تاریخ ۲۳ فروردین ماه ۱۴۰۲، با دریافت ابلاغیه کتبی برای تاریخ ۶ اردیبهشت ماه ۱۴۰۲، برای ارائه دفاعیات در برابر اتهام «تشکیل گروه با عنوان اتحاد کارگری با گفتمان کمونیستی و به قصد برهم زدن امنیت کشور» به شعبه ۲ دادگاه انقلاب شهرستان شهریار احضار شده بود.
مرتضی صیدی، در تاریخ ۲۶ فروردین ماه ۱۴۰۱، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و پس از انتقال به بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات واقع در زندان اوین و طی مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۴۰۱، با تودیع قرار وثیقه آزاد شده بود.
در ایران، شکنجه، بدرفتاری و انتقال تنبیهی زندانیان سیاسی به سلول انفرادی همچنان از مهمترین ابزارهای فشار بر متهمان و فعالان سیاسی ـ مدنی است. این روند در سالهای اخیر بارها توسط نهادهای حقوق بشری، وکلا و خانوادههای زندانیان گزارش شده است. در یک جمعبندی کوتاه، میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
شکنجه و بدرفتاری
-
در مراحل بازداشت و بازجویی، زندانیان سیاسی گزارشهایی از ضربوشتم، تهدید، نگهداشتن طولانیمدت در وضعیتهای تحقیرآمیز، بیخوابی اجباری، محرومیت از دارو و درمان و فشارهای روانی ارائه کردهاند.
-
هدف اصلی این روشها اغلب گرفتن اعترافات اجباری یا وادار کردن زندانی به همکاری با نهادهای امنیتی است.
انتقال تنبیهی به سلول انفرادی
-
سلول انفرادی در بسیاری از موارد نه یک «ابزار قانونی»، بلکه نوعی شکنجه سفید است که میتواند روزها، هفتهها یا حتی ماهها ادامه یابد.
-
زندانیان سیاسی معمولاً به دلایلی مانند اعتراض به شرایط زندان، مطالبه حقوق قانونی، اعتصاب غذا، یا ارتباط با خانواده به انفرادی منتقل میشوند.
-
شرایط سلولهای انفرادی در برخی زندانها شامل فضای بسیار کوچک، نبود تهویه مناسب، بیدسترسی به نور طبیعی، محرومیت از تماس با دیگران، و محدودیت شدید در دسترسی به خدمات اولیه است.
پیامدها
-
انفرادی طولانیمدت موجب آسیبهای جدی روانی و جسمانی از جمله اضطراب، افسردگی، حملات عصبی، ضعف شدید جسمی و اختلال حافظه میشود.
-
انتقالهای مکرر و ناگهانی نیز به عنوان ابزاری برای شکستن مقاومت زندانی و ایجاد بیثباتی روانی استفاده میشود.
ابعاد حقوقی
-
این رفتارها برخلاف قوانین داخلی ایران از جمله اصل ۳۸ قانون اساسی (ممنوعیت شکنجه) و همچنین مغایر با میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی است که ایران به آن متعهد است.
-
استفاده از انفرادی به عنوان مجازات یا ابزار فشار از منظر حقوق بشر نوعی شکنجه یا رفتار بیرحمانه و غیرانسانی محسوب میشود.
