https://wp.me/p6xuBy-YBx
حقوق بشر در ایران ـ امروز چهارشنبه ۱۰ تیرماه ۱۴۰۵، لیلا آفرین، زندانی سیاسی از حق درمان و رسیدگی پزشکی محروم شده است.
به گزارش حقوق بشر در ایران، امروز چهارشنبه ۱۰ تیر ماه ۱۴۰۵، لیلا آفرین، متولد: ۱۳۷۳، ساکن تهران و زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، در حالی که از بیماری تومور مغزی«سرطان» در رنج است از حق اعزام به مرکز درمانی تخصصی خارج از زندان و یا آزادی مشروط علیرغم واجد شرایط بودن، محروم شده است. محرومیت لیلا آفرین از دسترسی به خدمات درمانی تخصصی خارج از زندان، با وجود ابتلا به تومور مغزی و بروز علائم جدی جسمانی، در صورت صحت، میتواند مصداق نقض حق سلامت و به مخاطره انداختن حق حیات باشد. حق برخورداری زندانیان از مراقبتهای پزشکی مناسب، حقی بنیادین است که سلب آن، صرفنظر از نوع اتهام یا محکومیت، با اصول حقوق داخلی و موازین بینالمللی حقوق بشر مغایرت دارد.
به نقل از یک فرد مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”بنا بر معاینات و مدارک پزشکی مورجود لیلا آفرین از بیماری تومور مغزی سرطان در رنج است و از سوی دیگر وی به بیماری مفصلی هم مبتلا است و همه می دانند که کیفیت خدمات درمانی ارائه شده در بهداری زندانهای ایران و زندان اوین، مناسب درمان این قبیل بیماریها نیست و فرد بیمار باید برای درمان به مرکز درمانی تخصصی خارج از زندان اعزام بشود و یا دادستان ـ بعنوان فردی که ضابط قضایی پرونده متهم است مکلف به بررسی شرایط زندانی بیمار و حتی صدور نامه توقیف ادامه حبس«به علت وضعیت وخیم جسمانی زندانی» است و با توجه به اینکه لیلا آفرین چاری لرزش دست و پا است و از ناحیه چشم هم با مشکل ضعف بینایی مواجه شده نیازمند اعزام فوری به بیمارستان تخصصی است ولی از این حق خود محروم شده است.”
این فرد مطلع در ادامه افزود:”با توجه به اینکه لیلا آفرین میزان قابل توجهی از حبس لازم به اجرای ۱ ساله خود را سپری کرده واجد شرایط استفاده از حق آزادی مشروط هست اما ضابط امنیتی و قضایی پرونده اش هیچگونه توججهی برای آزادی وی نمی کنند.”
لازم به ذکر است، لیلا آفرین، در تاریخ ۱۹ آذر ماه ۱۴۰۴، توسط نیروهای امنیتی ـ انتظامی، دستگیر و پس از طی مراحل بازجویی ها، بازپرسی در شعبه دادسرای ناحیه ۳۳ قضایی تهران به بند عمومی زندان اوین منتقل شده است.
با آغاز مراحل دادرسی، لیلا آفرین، توسط قاضی شعبه دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۱ سال حبس تعزیری محکوم شد.
پیشتر هم لیلا آفرین، برای انجام اقدامات درمانی به بیمارستان اعزان شده بود و بدون تکمیل دوره درمان به زندان اوین بازگردانده شد.
بر اساس اصل ۲۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، برخورداری از خدمات بهداشتی و درمانی، حقی همگانی است و دولت مکلف به تأمین آن برای همه افراد، از جمله زندانیان، است. همچنین مطابق آییننامه اجرایی سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی کشور، مسئولان زندان موظفاند در صورت نیاز زندانی به خدمات تخصصی که در بهداری زندان قابل ارائه نیست، زمینه اعزام فوری وی به مراکز درمانی خارج از زندان را فراهم کنند.
در مواردی که ادامه تحمل حبس، سلامت یا جان زندانی را با خطر جدی مواجه کند، قوانین و مقررات مربوط، امکان استفاده از نهادهای قانونی از جمله تعویق اجرای مجازات، توقف اجرای حکم یا مرخصی درمانی را پیشبینی کردهاند.
در سطح بینالمللی نیز قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان (قواعد نلسون ماندلا) تأکید میکند که زندانیان باید از همان سطح خدمات درمانی که در جامعه در دسترس است، بدون تبعیض بهرهمند شوند و در صورت نیاز، بدون تأخیر به مراکز درمانی تخصصی خارج از زندان منتقل شوند.
همچنین بر اساس میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی و میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که ایران نیز به آنها پیوسته است، دولتها مکلف به حفاظت از حق حیات، کرامت انسانی و حق برخورداری از بالاترین استاندارد قابل دستیابی سلامت جسمی و روانی هستند.
از اینرو، در صورتی که یک زندانی مبتلا به بیماری جدی، علیرغم وجود نظر پزشکان و ضرورت درمان تخصصی، از اعزام به مراکز درمانی یا بهرهمندی از سازوکارهای قانونی برای توقف یا تعلیق اجرای مجازات محروم شود، این وضعیت میتواند با تعهدات قانونی و بینالمللی دولت در زمینه حمایت از حق سلامت، کرامت انسانی و حق حیات ناسازگار تلقی شود و ضرورت رسیدگی فوری و مؤثر مراجع قضایی و مسئولان ذیربط را ایجاب کند.
