By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-y0w
حقوق بشر در ایران ـ امروز دوشنبه ۲۹ خرداد ماه ۱۴۰۲، کارگران واحد پاکبانی و خدمات شهرداری شهرستان رودبار از پرداخت نشدن مطالبات سال ۱۴۰۰ خود خبر دادند.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، امروز دوشنبه ۲۹ خرداد ماه ۱۴۰۲، حدود ۷۰ کارگر شاغل در مجموعه شهرداری شهرستان رودبار واقع در استان گیلان، از علیرغم گذشت نزدیک به ۳ ماه از آغاز سال جدید اما هنوز مطالبات معوقه سال ۱۴۰۰ خود را دریافت نکردند و شرکت پیمانکار آنها پاسخگوی مطالبات و مشکلات اقتصادی این شهروندان نیست. این کارگران در حالی بصورت نیروی پیمانکاری در شهرداری رودبار فعالیت می کنند که هیچگونه سندی تحت عنوان قرارداد کاری، فیش حقوقی و یا حتی سایر مزایا از قبیل لباس کار، چکمه و دستکش هم به آنها تعلق نگرفته است.
یکی از کارگران شهرداری رودبار در تشریح این خبر اعلام کرد:” حدود ۷۰ کارگر در مجموعه شهرداری رودبار که تحت مسئولیت شرکتهای پیمانکاری در شهرداری مشغول به کار هستیم در سال ۱۴۰۰، هر ماه مطالبات مزدی خود را به صورت علیالحساب دریافت کردیم و مجموع مطالبات ما از پیمانکاردر این سال به حدود ۵ ماه میرسد.”
یکی دیگر از کارگران شهرداری رودبار در تکمیل صحبتهای همکار خود گفت:”از بدو شروع به کار هر ماه مطالبات خود را با تاخیر دریافت میکنیم. در سال ۱۴۰۰ شرایط مالی شهرداری به گونهای بود که پیمانکار امکان وصول صورت وضعیتهای مالی خود را از شهرداری نداشت به همین دلیل در طول ۱۲ ماه از سال ۱۴۰۰ هر ماه مبالغ کمی را به عنوان علیالحساب از کارفرما دریافت کردهایم. وضع موجود شرایط زندگی را برایمان سخت کرده است به همین دلیل شماری از کارگران برای وصول این طلب قدیمی از پیمانکار وقت شکایت کردهاند اما پیمانکار با انکار ماجرا؛ راضی به پرداخت طلب کارگران نیست.”
وی با اشاره به میانگین ۱۰ تا ۱۵ ساله سابقه کاری خود و همکارانش در شهرداری رودبار افزود:”میزان دریافتی یک کارگر با روزی ۸ تا ۱۲ ساعت کار با سه حق اولاد، ۹ میلیون و ۳۰۰هزار تومان است. این مبلغ دریافتی به نسبت سایر همکاران قرارداد مستقیم و رسمی حداقل ۴ تا ۵ میلیون کمتر است.”
او با بیان اینکه کارگران شهرداری رودبار فاقد قرارداد کار، فیش حقوقی و امکانات و حتی لباس و کفش مناسب کار هستند، در ادامه گفت:”در گذشته کارگران شهرداری رودبار بدون حضور پیمانکاران به صورت رسمی یا قرارداد مستقیم مشغول کار بودند و امکاناتی که در اختیار کارگران بود قابل مقایسه با شرایط کار امروز ما کارگران پیمانکاری نیست. آنها از امکانات رفاهی و مزدی خوبی بهره میبردند و هزینه اضافهکاریهای آنها نیز به موقع پرداخت میشد.”
این کارگر شهرداری گفت:”ما کارگران از حداقلهای مزدی محروم هستیم و مسئولان شهری به مشکلاتمان که در نتیجه حضور پیمانکاران مختلف ایجاد میشود، اعتنایی نمیکنند.”
فقر و محرومیت از تامین اجتماعی کارگران در حالی رو به گسترش است که در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر حق افراد در برخورداری از تامین اجتماعی مناسب به لحاظ؛ خوراک، مسکن، پوشاک و برخورداری از خدمات حمایتی اجتماعی در مواقع بیکاری، بیماری، نقص اعضا، بیوگی، پیری یا در تمام موارد دیگر تاکید شده است.
همچنین در اهداف سند ۲۰۳۰ یونسکو، به حق افراد در برخورداری از محیط زندگی سالم و استاندارد، متناسب با مقام انسانی آنها تاکید شده است اما در ایران پس از مخالفت علی خامنه ای با اجرای سند برای استاندارد سازی زندگی اجتماعی شهروندان اجرای آن به کلی از دستور کار خارج شد.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید