By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-QEw
حقوق بشر در ایران ـ امروز یکشنبه ۲۸ بهمن ماه ۱۴۰۳، پریوش مسلمی، زندانی سیاسی از حقوق اولیه یک زندانی سیاسی محروم است.
به گزارش حقوق بشر در ایران، امروز یکشنبه ۲۸ بهمن ماه ۱۴۰۳، پریوش مسلمی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، بر اثر تداوم مشکلات جسمانی و بیماری، نیازمند اعزام به مرکز تخصصی درمانی است اما مسئولان زندان، از اعزام وی به مرکز درمانی امتناع کرده و این زندانی سیاسی در اعتصاب غذا بسر می برد.
به نقل از یک فرد مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”خانم مسلمی از مشکلانت غده هیپوفیز در رنج است و چندین مرحله به بهداری زندان اعزام شده و پزشک زندان هم گفته که باید برای انجام اقدامات تخصصی به خارج از زندان، نزد پزشک متخصص اعزام بشود اما در پی مخالفت دادستان و ضابط امنیتی پرونده این زندانی سیاسی، خانم مسلمی از حق درمان محروم شده است.”
لازم به اشاره است، پریوش مسلمی، در تاریخ ۱۱ اسفند ماه ۱۴۰۲، به شعبه بازپرسی در دادسرای عمومی و انقلاب استان قزوین، احضار و تحت بازپرسی قرار گرفت اما مجددا در تاریخ ۱۷ تیرماه ۱۴۰۳، پس از حضور در شعبه بازپرسی دادسرای ناحیه ۳۳ تهران و تفهیم اتهام، بازداشت و به بند عمومی (زنان) زندان اوین، منتقل و در وضعیت بلاتکلیف بسر برده بود.
با آغاز مراحل دادرسی، پریوش مسلمی، توسط قاضی شعبه دادگاه انقلاب تهران، محاکمه و از بابت اتهامات«توهین به رهبری در فضای مجازی»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «اجتماع و تبانی» به تحمل ۳ سال و ۸ ماه حبس تعزیری محکوم شد.
در دورانی که پریوش مسلمی دوران حبس تعزیری خود را سپری می کند با شکایت سازمان زندانها و اقدامات تامینی کشور، با پرونده قضایی دیگر، مواجه و از بابت اتهام «تخریب اموال زندان» به تحمل ۳ ماه و ۱ روز دیگر، محکوم شد.
پیشتر نیز، در شهریور ماه ۱۴۰۲، پریوش مسلمی، همزمان با سالگرد مهسا امینی، توسط نیروهای امنیتی، در تهران، دستگیر و پس از طی مراحل بازجویی ها و تفهیم اتهام اولیه در دی ماه ۱۴۰۲، با تودیع وثیقه زندان قزچک ورامین آزاد شده بود.
پریوش مسلمی، مجددا در فروردین ماه ۱۴۰۳، توسط ماموران پلیس اطلاعات و امنیت در شهرستان نور از توابع استان مازندران، دستگیر و حدود ۵ روز بعد آزاد شده بود.
زندانیان محبوس در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که ناقض ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی و روحی گوناگون که اکثر این بیماریها از زمانی که این افراد در زندان محبوس شدند با آنها دست به گربیان شده و از سوی دیگر هم پرونده سازی های گسترده که مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از آن بعنوان یک اهرم فشار برای سرکوب و ارعاب بر زندانیان سیاسی و امنیتی وارد می کنند مورد استفاده قرار گرفته است.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید