By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-QAP
حقوق بشر در ایران ـ امروز جمعه ۲۶ بهمن ماه ۱۴۰۳، دستکم ۶ تن از فعالان سیاسی حامی میرحسین موسوی و مهدی کروبی در تهران، دستگیر شدند.
به گزارش حقوق بشر در ایران، روز پنجشنبه ۲۵ بهمن ماه ۱۴۰۳، ناصر دانشفر، محمود دردکشان، جواد دردکشان، حسین لقمانیان، سعید منتظری و سعیده منتظری، فعالان سیاسی و از حامیان میرحسین موسی، در تهران، توسط نیروهای امنیتی، دستگیر شدند. همچنین، گزارشهایی از بازداشت خانگی عبدالرحیم سلیمانی، منتشر شده که نشان دهنده تشدید فشارهای امنیتی است.
براساس این گزارش، دستگیری جملگی این افراد، در پی فراخوانی که برای برگزاری تجمع اعتراضی در مقابل دانشگاه تهران برای حمایت از میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد، صورت گرفته است.
لازم به ذکر است، این تجمع که در حمایت از میرحسین موسوی و مهدی کروبی، رهبران در حصر جنبش سبز برگزار شده بود، با واکنش شدید نیروهای امنیتی و انتظامی در تهران مواجه شد.
بیش از یک دهه از حصر خانگی میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد میگذرد. حصر این چهرههای اصلاحطلب از سال ۱۳۹۰ تاکنون ادامه دارد، بدون اینکه هیچ روند قانونی شفافی درباره وضعیت آنها وجود داشته باشد. در این سالها، تلاشها برای رفع حصر بارها با سرکوب شدید، تهدید و بازداشت همراه بوده است.
در تاریخ ۲۵ بهمن ماه ۱۴۰۳، در تجمعی که با هدف مطالبه آزادی این افراد برگزار شد، نیروهای امنیتی با حمله به معترضان، اقدام به بازداشت گسترده آنها کردند.
به گفته منابع مطلع:”برخی از معترضان بازداشتشده به یکی از مقرهای نیروی انتظامی در نزدیکی میدان انقلاب منتقل شدهاند. گزارشهایی از نگهداری بازداشتشدگان در فضای باز و در سرمای شدید زمستانی منتشر شده که نشاندهنده رفتارهای غیرانسانی و شکنجههای روانی علیه این افراد است.”
به نظر میرسد نیروهای امنیتی، پس از نگهداری معترضان در شرایط سخت، آنها را به صورت گروهی برای بازجویی به یک مکان نامشخص منتقل کردهاند. این روند، مشابه روشهایی است که در سرکوب اعتراضات سالهای گذشته مشاهده شده و نقض آشکار حقوق بشر و قوانین دادرسی عادلانه به شمار میرود.
این موج از سرکوب در حالی رخ داده که بسیاری از چهرههای اصلاحطلب سالها تلاش کردند از طریق مذاکره و مشارکت سیاسی، راهی برای تغییر درون ساختار جمهوری اسلامی بیابند. اما امروز، همان اصلاحطلبانی که زمانی از این حکومت دفاع میکردند، هدف سرکوب و بازداشت قرار گرفتهاند.
واقعیت این است که جمهوری اسلامی بارها نشان داده که تحمل حتی کوچکترین اعتراضات مسالمتآمیز را ندارد. سرکوب شدید معترضان در تاریخ ۲۵ بهمن ماه ۱۴۰۳، نه تنها پیامی روشن به اصلاحطلبان درون حکومت است، بلکه نشاندهنده بنبست کامل مسیر اصلاح در جمهوری اسلامی است.
تاریخ بارها ثابت کرده که رژیمهایی که قادر به تحمل کوچکترین اعتراضات نیستند، دیر یا زود با موجی از تغییرات بنیادین مواجه خواهند شد.
سرکوب اعتراضات مردمی، تنها یکی از موارد متعدد سرکوب جنبشهای مدنی در ایران است. در سالهای اخیر، از اعتراضات کارگری و صنفی گرفته تا اعتراضات معلمان، دانشجویان و زنان، همه با سرکوب، بازداشتهای گسترده و احکام سنگین مواجه شدهاند.
نکات کلیدی درباره این سرکوب سیستماتیک:
۱. عدم اجازه برای اعتراضات مسالمتآمیز: هرگونه تجمع، حتی در چارچوب قانون اساسی جمهوری اسلامی، با برخورد شدید مواجه میشود.
۲. استفاده از نیروهای امنیتی و لباس شخصی: سرکوبگران بدون هویت مشخص، به تجمعات حمله کرده و اقدام به بازداشتهای خودسرانه میکنند.
۳. نقض حقوق زندانیان: بازداشتشدگان معمولاً بدون اطلاعرسانی به خانوادههایشان، تحت بازجوییهای شدید قرار میگیرند.
۴. سرکوب گسترده گروههای مختلف: از اصلاحطلبان تا کنشگران مدنی و مخالفان حکومت، همگی با سرکوبهای مشابهی مواجه میشوند.
با انتشار خبر سرکوب تجمع اعتراضی امروز، موجی از واکنشها در میان فعالان سیاسی و حقوق بشری به وجود آمده است. بسیاری از تحلیلگران این اقدام را نشانهای دیگر از وحشت حاکمیت از کوچکترین مطالبات مدنی میدانند.
برخی از مهمترین واکنشها:
• فعالان حقوق بشر: نهادهای حقوق بشری بار دیگر خواستار آزادی فوری بازداشتشدگان شدهاند.
• اصلاحطلبان سابق: برخی از چهرههای اصلاحطلب که پیشتر درون سیستم فعالیت میکردند، اکنون به این نتیجه رسیدهاند که مسیر اصلاحطلبی در جمهوری اسلامی به بنبست رسیده است.
• مخالفان حکومت: جریانهای سیاسی مخالف جمهوری اسلامی این سرکوب را نمونهای از سیاستهای سرکوبگرایانه حکومت و نشانهای از ضعف و ناپایداری آن میدانند.
بازداشت گسترده معترضان تجمع رفع حصر، بار دیگر نشان داد که جمهوری اسلامی نهتنها حاضر به پذیرش اصلاحات نیست، بلکه با سرکوب شدید تلاش میکند هرگونه مخالفت را در نطفه خفه کند.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید