By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-R6P
امروز شنبه ۱۸ اسفند ماه ۱۴۰۳، ماموران یگان حفاظت از محیط زیست در تهران، یک شکارچی غیرمجاز را دستگیر کردند.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایسنا، روز جمعه ۱۷ اسفند ماه ۱۴۰۳، فرمانده یگان حفاظت محیط زیست استان تهران، از دستگیری یک شکارچی غیرمجاز، خبر داد.
وی در تشریح این خبر گفت:”ماموران با شناسایی شکارچی سابقهدار متخلف که پیشتر به دلیل شکار غیرمجاز در مناطق تحت مدیریت استان تهران تحت تعقیب بود، در هفته جاری این فرد متخلف را بازداشت کردند.”
وی همچنین خاطرنشان کرد:”در عملیات بازرسی از منزل این متهم، دو قبضه سلاح گلوله زنی غیرمجاز، یک قبضه سلاح مجاز کالیبر ۲۷۰، مقادیری گوشت شکار، یک عدد جمجمه قوچ و یک پوست روباه کشف و ضبط شد.”
در این گزارش، به هویت فرد دستگیر شده اشاره ای نشده است.
با وجود ممنوعیتهای صریح در قوانین ملی و تعهدات بینالمللی، روند شکار غیرقانونی، قاچاق حیاتوحش و نابودی زیستگاهها در ایران همچنان ادامه دارد. چرا حکومت جمهوری اسلامی در برابر این فاجعهی زیستمحیطی بیتفاوت است؟ چرا مجازاتهای بازدارندهای برای تخریبکنندگان طبیعت و متخلفان حیاتوحش اعمال نمیشود؟ این گزارش، ابعاد حقوقی، کیفری و بینالمللی این بحران را بررسی میکند.
بازداشت شکارچی متخلف؛ نشانهای از تکرار جرم و ضعف برخورد قانونی
فرمانده یگان حفاظت محیط زیست استان تهران اعلام کرد که مأموران موفق شدند یک شکارچی متخلف و سابقهدار را که به دلیل شکار غیرمجاز در مناطق تحت مدیریت استان تهران تحت تعقیب بود، بازداشت کنند. این فرد پیشتر نیز مرتکب شکار غیرقانونی گونههای حفاظتشده شده بود، اما به دلیل ضعف نظارت و اجرای قانون، توانسته بود بدون مجازات قطعی، به تخلفات خود ادامه دهد.
در بازرسی از منزل این متهم، دو قبضه سلاح گلولهزنی غیرمجاز، یک قبضه سلاح مجاز کالیبر ۲۷۰، مقادیری گوشت شکار، یک جمجمه قوچ و یک پوست روباه کشف و ضبط شد. وجود سلاح غیرمجاز و بقایای حیوانات شکارشده، نشاندهندهی روند سیستماتیک تخریب حیاتوحش در ایران است.
اما سؤال اینجاست: چگونه یک متخلف سابقهدار، پس از نخستین تخلف، دوباره قادر به شکار غیرمجاز شده است؟ چرا قوانین ایران به جای پیشگیری، صرفاً به برخوردهای دیرهنگام و بیاثر بسنده میکند؟
چگونه قوانین داخلی ناکارآمد ماندهاند؟
طبق قانون شکار و صید ایران، شکار غیرمجاز جرم محسوب شده و مجازاتهایی برای آن در نظر گرفته شده است. اما اجرای این قوانین ضعیف، ناکافی و فاقد اثر بازدارندگی است. برخی از مهمترین تخلفات این شکارچی از نظر قانونی عبارتند از:
۱. حمل و نگهداری سلاح غیرمجاز
بر اساس ماده ۲ قانون مجازات قاچاق اسلحه و مهمات، حمل، نگهداری و استفاده از سلاحهای غیرمجاز جرم محسوب میشود. این شکارچی نهتنها از سلاح غیرمجاز استفاده کرده، بلکه بارها مرتکب شکار غیرقانونی شده است.
۲. شکار غیرمجاز گونههای حیاتوحش
مطابق ماده ۱۰ قانون شکار و صید ایران، شکار غیرقانونی حیوانات، بهویژه گونههای در خطر انقراض، جرم سنگینی محسوب میشود. با این حال، تخریبگران محیط زیست اغلب با جریمههای ناچیز و مجازاتهای سبک روبهرو میشوند که آنها را از تکرار جرم بازنمیدارد.
۳. نقض حقوق محیط زیست و اصل ۵۰ قانون اساسی
طبق اصل ۵۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، حفاظت از محیط زیست یک وظیفهی عمومی است و هرگونه تخریب غیرقانونی محیط زیست، تخلف محسوب میشود. با این حال، عدم اجرای صحیح این اصل باعث شده است که تخریبگران طبیعت، بدون نگرانی از مجازات، به اقدامات مخرب خود ادامه دهند.
نقض تعهدات بینالمللی؛ جمهوری اسلامی در مقابل جامعه جهانی
ایران به عنوان یکی از امضاکنندگان کنوانسیون جهانی حفاظت از گونههای در خطر انقراض (CITES) و کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل (CBD)، موظف است از گونههای جانوری حفاظت کند. اما در عمل، سیاستهای غیرعلمی و عدم کنترل مؤثر تخلفات محیط زیستی، موجب شده است که ایران به یکی از مراکز اصلی نابودی حیاتوحش در منطقه تبدیل شود.
۱. کنوانسیون CITES و ممنوعیت شکار غیرمجاز
ایران متعهد به اجرای مفاد کنوانسیون تجارت بینالمللی گونههای در معرض خطر (CITES) است که بر ممنوعیت شکار و قاچاق گونههای در خطر انقراض تأکید دارد. اما عدم اجرای صحیح این تعهدات، باعث شده که قاچاقچیان حیاتوحش به فعالیت خود ادامه دهند.
۲. کنوانسیون تنوع زیستی (CBD) و تخریب اکوسیستمها
طبق ماده ۸ کنوانسیون تنوع زیستی سازمان ملل (CBD)، ایران موظف است اقدامات لازم را برای حفاظت از زیستگاهها و جلوگیری از انقراض گونهها انجام دهد. اما سیاستهای ناکارآمد و فقدان برنامههای حفاظتی، نشاندهنده عدم پایبندی جمهوری اسلامی به این تعهدات بینالمللی است.
فقدان نظارت و فساد اداری؛ چرا محیط زیست ایران به مرز نابودی رسیده است؟
مسئلهی شکار غیرمجاز تنها یک مشکل قانونی نیست، بلکه **به معضلات عمیقتری چون فساد، بیکفایتی مدیریتی و نبود ارادهی سیاسی برای حفاظت از محیط زیست مربوط میشود.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید