By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-eWy
نازنین زاغری, شهروند دو تابعیتی محبوس در بند زنان زندان اوین, که از ۲ هفته پیش دست به اعتصاب غذای اعتراضی زده بود به اعتصاب خود پایان داد. همچنین ریچارد رتکلیف, همسر نازنین زاغری که بصورت هماهنگ به همراه نازنین زاغری در مقابل ساختمان سفارت ایران در لندن اعتصاب غذا کرده بود نیز به اعتصاب خود پایان داد.
به گزارش حقوق بشر در ایران بنقل از بی بی سی, امروز شنبه ۸ تیر ماه ۱۳۹۸, نازنین زاغری, شهروند دو تابعیتی محبوس در بند زنان زندان اوین که از ۲ هفته پیش و در اعتراض به محرومیت از حق مرخصی و سایر حقوق شهروندی خود دست به اعتصاب غذا زده بود به اعتصاب غذای خود پایان داد. همزمان با پایان اعتصاب غذای نازنین زاغری, ریچارد رتکلیف, همسر زاغری که در حمایت از اعتصاب غذای نازنین زاغری اعتصاب غذا کرده بود نیز روز جاری به اعتصاب خود پایان داد.
براساس این گزارش, نازنین زاغری, زندانی سیاسی ۲ تابعیتی محبوس در بند زنان زندان اوین در تاریخ ۲۵ خرداد ماه ۱۳۹۸ و در اعتراض به محرومیت از حق مرخصی و سایر حقوق شهروندی خود دست به اعتصای غذای اعتراضی زده بود و همزمان با اعتصاب وی همسرش ریچارد رتکلیف نیز در مقابل سفارت ایران در لندن دست به اعتصاب غذا زده بود.
- بیشتر بخوانید؛ اعتصاب غذای نازنین زاغری در زندان اوین
محمود بهزادی راد، وکیل دادگستری که وکالت پرونده نازنین زاغری را برعهده دارد, در تاریخ ۶ تیرماه ۱۳۹۸ پیرامون آخرین وضعیت موکل خود گفته بود: “وزن موکلم کم شده و فشار خونش هم بر روی عدد ۹ روی ۶ بوده است. امیدواریم این وضعیت زودتر خاتمه پیدا کند و باتوجه به شرایط روحی و جسمیاش وضعیت خوبی ندارد”
لازم به ذکر است, نازنین زاغری پیش از این به همراه نرگس محمدی, فعال حقوق بشر محبوس در بند زنان زندان اوین با انتشار نامه ای خبر از آغاز اعتصاب غذای ۳ روزه خود را در اعتراض به محرومیت از دسترسی به خدمات پزشکی و عدم اعزام به مرکز درمانی خارج از زندان اعلام کرده بودند.
- بیشتر بخوانید؛ نامه سرگشاده نرگس محمدی و نازنین زاغری, به دادستان تهران
- بیشتر بخوانید؛ نرگس محمدی و نازنین زاغری اعتصاب غذای خود را آغاز کردند
- بیشتر بخوانید؛ نازنین زاغری و نرگس محمدی به «اعتصاب غذای خود پایان دادند»
آنها در بخشی از این نامه گفته بودند: “در اعتراض به این شیوه غیرقانونی، غیرانسانی و غیرشرعی و برای اعلام خطر و نگرانی سلامت و جانمان علی رغم استفاده از داروهای روزانه از ۲۴ دیماه ۱۳۹۷ لغایت ۲۶ دیماه ۱۳۹۷ به مدت سه روز دست به اعتصاب غذا میزنیم و درخواست رسیدگی فوری داریم. اعلام میداریم در صورت عدم رسیدگی مسئولان و به خطر افتادن بیش از پیش سلامتمان دست به اعتراضهای بعدی خواهیم زد که تبعات آن متوجه مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران خواهد بود”. همزمان جرمی هانت، وزیر امورخارجه انگلیس سفیر ایران در لندن را به وزارت امور خارجه احضار کرده تا نگرانیها درباره پرونده نازنین زاغری، شهروند دو تابعیتی ایرانی-انگلیسی را به او ابلاغ کند.
محمود بهزادیراد, وکیل نازنین زاغری در تاریخ ۲۶ فروردین ماه ۱۳۹۸ درباره آخرین وضعیت نازنین زاغری گفتهبود: در مراجعاتی که به زندان داشتم، اعلام شده هنوز در خصوص اعطای مرخصی به زاغری تصمیمی گرفته نشده است و باید منتظر باشیم.
این وکیل دادگستری در ادامه گفته بود؛ هم نازنین زاغری و هم او به عنوان وکیل پرونده، طی نامه های جداگانه از مسئولان قضائی زندان اوین درخواست مرخصی استعلاجی کردند.
نازنین زاغری رتکلیف فروردین سال ۱۳۹۵ هنگام بازگشت به بریتانیا در فرودگاه تهران بازداشت و به کرمان منتقل شد. سپاه کرمان در اطلاعیهای او را به مشارکت در “براندازی نرم” و همکاری با “موسسات معاند” متهم کرد. وی در شهریورماه سال ۱۳۹۵ در دادگاهی به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی به تحمل۵ سال حبس تعزیری محکوم شد.
زاغری روز یکشنبه ۱۶ مهر ۱۳۹۶، به دادسرای اوین منتقل و در آنجا به او گفته شد که سپاه پاسداران ۳ اتهام جدید علیه او مطرح کرده است.
این اتهامها شامل عضویت در سازمانهایی است که “برای براندازی نظام” تلاش میکنند. دریافت پول از موسسههای رویترز و بیبیسی و شرکت در تظاهراتی در مقابل سفارت ایران در لندن اتهامهای دیگری است که به خانم زاغری زده شده است.
قاضی تحقیق، اتهامهای اول و سوم را به خانم زاغری تفهیم کرده و او هر دوی آنها را رد کرد. او در حال حاضر در زندان اوین دوران حبس خود را میگذراند.
نازنین زاغری با بخش آموزشی و خیریه بنیاد رویترز همکاری داشت و در گذشته مدتی در بخش اداری نهاد خیریه بخش جهانی بیبیسی کار میکرد.
زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئاله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید