By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-Mjf
حقوق بشر در ایران ـ امروز یکشنبه ۱۱شهریور ماه ۱۴۰۳، عدم اجرای طرح ساماندهی شغلی کارگران ارکان ثالث نفت و پرداخت حداقل دستمزد به کارگران راننده درزین شاغل در ابنیه فنی راهآهن کرمان از جمله اخبار نقض حقوق کارگران در ایران، است.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، امروز یکشنبه ۱۱ شهریور ماه ۱۴۰۳، کارگران ارکان ثالث نفت شاغل در مجتمع نفت پارس جنوبی، در پی عدم اجرای طرح ساماندهی شغلی و اجرا نشدن طرح تبدیل وضعیت از حق امنیت شغلی و اقتصادی محروم هستند.
این کارگران در تشریح وضعیت خود گفتند:”طرح ساماندهی ماههاست در مجمع تشخیص معطل مانده است؛ انتظار داریم در روزهای آینده این طرح تعیین تکلیف شود.”
کارگران ارکان ثالث عسلویه در ادامه افزودند:”امیدواریم رئیس جدید سازمان امور استخدامی و شخص رئیس جمهور موافق جدی حذف پیمانکاران باشند و مقدمات اجرای طرح ساماندهی را فراهم سازند.”
این کارگران از گسترش شرکتهای پیمانکاری در منطقه پارس جنوبی انتقاد کردند و ادامه دادند:”پیمانکاران مانند گذشته و بیشتر از قبل در مناطق نفتی جولان میدهند؛ تخلفات بیمهای، فقدان امنیت شغلی و بلکلیست شدن کارگران معترض رویهای ادامهدار است؛ انتظار داریم در دولت جدید شرایط تغییر کند؛ البته که این کار به همت دولت و اراده مدیران ارشد وزارت نفت بستگی دارد.”
در خبری دیگر به نقل از ایلنا، امروز یکشنبه ۱۱ شهریور ماه ۱۴۰۳، کارگران راننده درزین شاغل در واحد ابنیه فنی راهآهن استان کرمان، در پی دریافت حداقل حقوق و محقق نشدن وعده دهای اقتصادی – صنفی و عدم توزیع لباس و کفش ایمنی به آنها از حقوق اقتصادی، صنفی و اجتماعی خود محروم شده و در وضعیت نابسامانی بسر می برند.
این کارگران در تشریح وضعیت خود گفتند:”ما کارگران راننده درزین شاغل در راهآهن کرمان تحت مسئولیت یک شرکت پیمانکار حداقلهای مزدی را دریافت میکنیم و دریافتی ماهانهمان کفاف معاش زندگیمان را نمیدهد.”
به گفته یکی از کارگران:”در مرداد ماه ۱۴۰۳، یک کارگر راننده درزین با ۲۰ سال سابقه کارو با داشتن سه فرزند حدود ۱۴ میلیون تومان دریافتی ماهانه داشته است که این رقم باتوجه به کار سخت و پر مسئولیتی که انجام میدهد، در عین حال با افزایش روزانه قیمت بسیاری از اقلام مصرفی و غذایی بسیار ناچیز است.”
این کارگر در ادامه افزود:”جدا از همه مشکلات کارفرما بخشی از همین حداقل دستمزد را به موقع پرداخت نمیکند.”
او با بیان اینکه بخش دیگری از مطالباتمان مربوط به تبدیل وضعیت شغلی است که سالهاست پیگیر آن هستیم، در عین حال روند جاری منجر به افزایش مشکلات مالی و دغدغههای روحی برای کارگران ابنیه فنی راه آهن شده است، در اعتراض به عدم توزیع لباس و کفش ایمنی به کارگران گفت:”شرکتهای طرف قرارداد با راه آهن در ارائه لباس و کفش ایمنی به کارگران از چندسال پیش کوتاهی میکنند. این شرکتها یا به کارگران لباس، کفش و دستکش ایمنی ارائه نمیکنند یا اگر لباس و کفش ایمنی تهیه میکنند آن چنان بیکیفیت است که شرایط ایمن برای کارگر فراهم نمیکند.”
به گفته این کارگر راه آهن:”بسیاری از کارگرانی که سطح مهارتی بالایی دارند از سوی کارفرمایان نادیده گرفته میشوند به همین دلیل با حداقل دریافتی انگیزه خود را برای ادامه اشتغال از دست میدهند. برخی از این کارگران ترجیح میدهند برای کسب درآمد بیشتر، خودخواسته محل کار خود را تغییر دهند.”
این کارگر با بیان اینکه از مزایای سختی کار و طرح طبقهبندی مشاغل هم محروم هستیم، ادامه داد:”هر زمان پیگیر پرداخت مطالبات خود از مسئولان میشویم به جای چارهاندیشی از ما میخواهند شرایط و وضعیت بیپولی را درک کنیم.”
وی در پایان گفت:”بیش از نیمی از جامعه کارگری شاغل در ابنیه فنی راه آهن مستاجر هستند و ۷۰ درصد حقوق دریافتی کارگران برای اجارهبها صرف میشود.”
سو مدیریت، نابسامانی شغلی، اقتصادی، فقر و محرومیت از تامین اجتماعی کارگران در حالی رو به گسترش است که در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر حق افراد در برخورداری از تامین اجتماعی مناسب به لحاظ؛ خوراک، مسکن، پوشاک و برخورداری از خدمات حمایتی اجتماعی در مواقع بیکاری، بیماری، نقص اعضا، بیوگی، پیری یا در تمام موارد دیگر تاکید شده است.
همچنین در اهداف سند ۲۰۳۰ یونسکو، به حق افراد در برخورداری از محیط زندگی سالم و استاندارد، متناسب با مقام انسانی آنها تاکید شده است اما در ایران پس از مخالفت علی خامنه ای با اجرای سند برای استاندارد سازی زندگی اجتماعی شهروندان اجرای آن به کلی از دستور کار خارج شد.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید