By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-O2b
حقوق بشر در ایران ـ امروز سه شنبه ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۳، عدم پرداخت دستمزد و حق بیمه کارگران کارخانه داروگر تهران و وضعیت نابسامان اقتصادی کارگران پیمانکاری ابنیه فنی راه آهن در پی دریافت حداقل حقوق، از جمله اخبار نقض حقوق کارگران ایران است.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، امروز سه شنبه ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۳، کارگران کارخانه داروگر تهران در پی عدم پرداخت ۳ ماه دستمزد معوقه و پرداخت نشدن ۷ ماه حق بیمه، در وضعیت نابسمان اقتصادی قرار گرفته اند.
به گفته این کارگران، وضعیت کارخانه داروگر تهران از چندین سال پیش، علیرغم وعدههای مسئولان برای رونق تولید، تغییری نکرده است و برخی از کارگران بهدلخواه محل کار خود را ترک میکنند.
یکی از این کارگران نیز گفت:”وضعیت تولیدات کارخانه مناسب نیست و در حال حاضر تنها دو خط تولید شامپو کوزهای و مایع ظرفشویی ریکا، به دلیل کمبود مواد اولیه، با ظرفیت حداقلی فعال است.”
وی افزود:”حدود ۳۰ تا ۴۰ کارگر در بخشهای تولید، حراست، نگهبانی و اداری کارخانه مشغول به کارند که در پایان هر ماه نگران تمدید قرارداد و از دست دادن شغل خود هستند.”
این کارگر همچنین عنوان کرد:”ما نه حقوق بهموقع دریافت میکنیم و نه خبری از پرداخت مطالبات عقبافتاده است. همکارانی که بهدلخواه محل کار را ترک میکنند و حتی کارگران بازنشسته، برای دریافت مطالبات مزدی و سنواتی خود از کارفرما، حداقل تا دو سال منتظر میمانند.”
او در پایان اظهار کرد:”کارگران بارها از مسئولان دولتی استان تهران، از جمله استانداری، خواستار رسیدگی به مشکلات خود شدهاند، اما هنوز برای حل مشکلات این کارخانه چارهجویی نشده است.”
در خبری دیگر به نقل از ایلنا، امروز سه شنبه ۱۵ آبان ماه ۱۴۰۳، شماری از کارگران پیمانکاری ابنیه فنی راهآهن میگویند که از حداقل دریافتی دستمزد خود رضایت ندارند.
این کارگران در تشریح وضعیت خود گفتند:”ما کارگران پیمانکاری شاغل در ابنیه فنی راه آهن در نواحی مختلف ریلی کشور هستیم که درآمد اکثر ما حداقل حقوق است و دریافتی ماهانهمان کفاف معاش زندگیمان را نمیدهد.”
این شهروندان، در ادامه تشریح کردند:”کارگران پیمانکاری ابنیه فنی وسایر همکارانی که به عنوان راننده درزین وزیر کوب درخطوط راه آهن کشور مشغول کارند طبق حداقل حقوق مصوبه شورایعالی کار حقوق دریافت میکنند که این رقم کفاف ۱۰ روز زندگی آنها را هم نمیدهد. به عنوان نمونه میزان دریافتی یک کارگر ابنیه فنی که بصورت ۲۴ساعته در آماده باش کامل است حدود ۱۳ میلیون تومان بوده و کارگرانی که به عنوان نگهبان، راهدار وراهبان با ۸ تا ۱۲ ساعت کار مداوم نیز حداقل حقوق اداره کار را دریافت میکنند وحق شیفت این کارگران نیز طبق قانون پرداخت نمیشود. در عین حال پرداخت حق ماموریت رانندگان دریزین، زیرکوب و…، بر اساس کیلومتراژ پرداخت نمیشود.”
به گفته یکی از کارگران:”تورم هر روز بالاتر میرود و سفره کارگری کوچک و کوچکتر میشود و کارگران ابنیه فنی انگیزهای برای کار کردن ندارند. دولت باید مزد کارگران را افزایش دهد تا کارگران برای ادامه کار رغبت نشان دهند.”
وی تصریح کرد:”رشد تولید و اقتصاد در گرو تامین امنیت شغلی و اقتصادی جامعه کارگری است اما متاسفانه توجه چندانی به این قشر ضعیف نمیشود. افزایش حقوق کارگران تورمزا نبوده بلکه آنچه به تورم دامن زده است نتیجه بیثباتی اقتصادی و سوءمدیریت برخی مسئولان است.”
این کارگر گفت:”بیش از نیمی از جامعه کارگری شاغل در را آهن مستاجر هستند و ۷۰ درصد حقوق دریافتی کارگران برای اجارهبها صرف میشود.”
سو مدیریت، نابسامانی شغلی، اقتصادی، فقر و محرومیت از تامین اجتماعی کارگران در حالی رو به گسترش است که در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر حق افراد در برخورداری از تامین اجتماعی مناسب به لحاظ؛ خوراک، مسکن، پوشاک و برخورداری از خدمات حمایتی اجتماعی در مواقع بیکاری، بیماری، نقص اعضا، بیوگی، پیری یا در تمام موارد دیگر تاکید شده است.
همچنین در اهداف سند ۲۰۳۰ یونسکو، به حق افراد در برخورداری از محیط زندگی سالم و استاندارد، متناسب با مقام انسانی آنها تاکید شده است اما در ایران پس از مخالفت علی خامنه ای با اجرای سند برای استاندارد سازی زندگی اجتماعی شهروندان اجرای آن به کلی از دستور کار خارج شد.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید