By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-WuR
حقوق بشر در ایران ـ امروز جمعه ۲۳آبان ماه ۱۴۰۴، حسن ودایی پور، زندانی سیاسی در سلول انفرادی بسر می برد.
به گزارش حقوق بشر در ایران، طی روزهای اخیر، حسن ودایی پور( ناصری)، حدودا ۳۸ ساله، اهل شهرستان شوش دانیال از توابع استان خوزستان، زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی(وکیل آباد) مشهد، به سلول انفرادی منتقل شده است.
به نقل از یک فرد مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”انتقال آقای ودایی پور به سلول انفرادی در پی دستور رئیس حفاظت زندان وکیل آباد و پس از تماس تلفنی این زندانی سیاسی اززندان و پیگیری خبر خودسوزی احمد بالدی، شهروندی که در اهواز خودسوزی کرده بود صورت گرفته و پس از انتقال به سلول انفرادی از حق تماس و حتی ملاقات با خانواده خود هم محروم شده است.”
لازم به ذکر است، حسن و دایی پور(ناصری)، در فروردین ماه ۱۳۹۱، مراحل دادرسی، توسط قاضی شعبه یک دادگاه انقلاب مشهد، محاکمه و از بابت اتهام«محاربه با خدا» و «اقدام علیه امنیت ملی از طریق ارتباط با دووَل متخاصم در مجموع به تحمل ۲۰ سال حبس تعزیری توام با تبعید به زندان سبزوار محکوم شد و پس از تحمل بخشی از حبس خود در آن زندان به زندان مشهد منتقل شد.
حسن ودایی پور، در فروردین ماه ۱۳۹۰، به علت «پایکوبی و سرودن شعارهای ملی عربی در روز اربعین حسینی»، «دیوارنویسی توسط عدهای از جوانان عرب» و «دعوت مردم به تحریم انتخابات مجلس»، توسط نیروهای امنیتی، دستگیر و پس از انتقال به بازداشتگاه اداره کل اطلاعات استان خوزستان و طی مراحل بازجویی ها و بازپرسی تفهیم اتهام شده بود.
حقوق بشر در ایران، در تاریخ ۳ فروردین ماه ۱۳۹۸، با انتشار گزارشی به تشریح جزئیات پرونده حسن ودایی پور(ناصری) پرداخته بود.
ارعاب، تهدید و سرکوب زندانیان سیاسی در ایران
ارعاب، تهدید و سرکوب زندانیان سیاسی در ایران از جمله نقضهای مستمر و سازمانیافته حقوق بشر است که برخلاف تعهدات بینالمللی کشور، بهویژه میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، صورت میگیرد. بسیاری از زندانیان سیاسی در مراحل بازداشت، بازجویی و نگهداری در زندان با فشارهای روانی، تهدید، اجبار به اعترافات تلویزیونی، قطع دسترسی به وکیل و خانواده و همچنین محدودیتهای شدید در حق درمان و ارتباطات مواجه میشوند.
نهادهای امنیتی و بازجویان با استفاده از شیوههایی نظیر سلول انفرادی طولانیمدت، تهدید خانواده، محرومیت از دارو یا امکانات پزشکی، جابجاییهای مکرر و بازداشت در بندهای امنیتی تلاش میکنند زندانیان را تحت فشار روانی قرار دهند و در بسیاری موارد از این روشها برای شکستن مقاومت، اعمال فشار سیاسی یا وادار کردن آنان به سکوت استفاده میشود.
این رفتارها مصداق بارز بدرفتاری، شکنجه روانی و نقض کرامت انسانی است و با اصول حداقلی رفتار با زندانیان (قواعد نلسون ماندلا) کاملاً در تضاد است. استمرار این روند سبب نقض حق دادرسی عادلانه، افزایش آسیبهای جسمی و روحی زندانیان و تضییع آزادی بیان و فعالیتهای مدنی در کشور میشود.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید