By حقوق بشر در ایران https://wp.me/p6xuBy-cqN
رامین حسین پناهی, زندانی سیاسی در یک روند نامعقول و بدور از دادرسی عادلانه که از مهمترین نکات آن اعتراف بواسطه شکنجه که در مفاد و اسناد حقوق بشرهیچگونه وجاحت قانویی ندارد در شعبه اول دادگاه انقلاب سنندج به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از راه بغی محاکمه و به استناد مواد ۲۸۷ و مفهوم مخالف ۲۸۸ و ماده ۲۱۱ و تبصره آن از قانون مجازات اسلامی به اعدام محکوم شد و در نهایت در تاریخ ۱۷ شهریور ۱۳۹۷ اعدام گردید.
به گزارش حقوق بشر در ایران, حسین احمدی نیاز, وکیل رامین حسین پناهی و حتی دیگر کارشناسان حقوقی با توجه به اصول دادرسی و اعتراف افراد بر حسب خواسته خود بر این امر تاکید دارند که اعرتافات رامین حسین پناهی با شکنجه و تحت فشارهای روحی و روانی شدید اخذ گردیده است. از آنجائی که شکنجه در اسناد بین المللی حقوق بشر, اعلامیه جهانی حقوق بشر, مصوب ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ و کنوانسیون منع شکنجه که از ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷, هیچگاه انجام این عمل بر جسم و جان افراد را تائید نمیکنند لذا صدور و اجرای حکم اعدام رامین حسین پناهی از منظر حقوق بشر کاملا مردود بوده چرا که روند دادرسی بر پرونده این فعال سیاسی یک روند فرمایشی و بدور از اصول مرتبط با اسناد حقوق بشر و حتی قانون آئین دادرسی کیفری بوده است. حسین احمدی نیاز که وکالت پرونده رامین حسین پناهی را برعهده داشت, به مناسبت ۱۰ دسامبر روز جهانی حقوق بش, در نامه ای خطاب به دایه شریفه, مادر رامین حسین پناهی ضمن ابراز همدردی مجدد با مادر رامین حسین پناهی, بر قانونی نبودن اعدام رامین حسین پناهی تاکید نیز تاکید کرده است. متن نامه حسین احمدی نیاز, بنقل از حقوق بشر در ایران در ادامه می آید:
” حقوق بشر شرمسار گریه های دایه شریفه و مادران دیگر ایران زمین و کوردستان است ”
دایه شریفه ی زرینی و هزاران مادر داغدار ایران زمین
با سلام و ادب
دایه گیان به مناسبت دهم دسامبر روز جهانی حقوق بشر مناسب دیدم تا در این روز بخاطر ظلم و ستم های فراوانی که در حق شما و این ملت ستمدیده شده است این نامه را بنویسم تا همگان در این روز که قرار است کرامتی ذاتی مورد تکریم قرار گیرد بیاد تو باشیم و همراه درد و رنج هایتان باشیم . جامعه ی جهانی برای ترمیم کرامت ذاتی بشر که در حین دو جنگ جهانی که منتج به کشتار فراوان شد این اعلامیه را تنظیم و برای پایان دادن به کشتار، تحقیر بشریت، ظلم و ستم، نفرت و کینه، نابردباری و تبعیض و… این اعلامیه را تصویب کردند و امید فراوان بود که بشریت منبعد رذایل انسانی فوق را نبیند اما هزاران افسوس که داستان تلخ ظلم و ستم ،تبعیض و نابرابری ،آوارگی و تحقیر، شکنجه و زندان و … برای اقلیت کورد و جوامع انسانی در خاورمیانه تداوم یافته و انگار ملت کورد با رنج و درد همزاد شده است. در بیشتر جوامع توسعه یافته این روز را جشن می گیرند اما ما ملت کورد در این روز برای عزیزانمان که بناحق اعدام شده اند، برای جوانانی که زیر شکنجه جان باخته اند، برای کولبرانی که برای لقمه نانی جان خود را از دست داده اند، برای مادران شهیدی که شاهد کشته شدن عزیزان خود بوده اند، برای ١٨٢ هزار نفر شهیدی که در انفال شهید شدند، برای مادران اعدام های دسته جمعی تابستان ۶٧ ، برای هزاران زن و کودکی که در آوارگی جان باختند، برای شهروندانی که در روستای قارنای کوردستان قتل عام شدند، برای قربانیان مین های زمینی ،برای هزاران رامینی که در زندانهای ایران، ترکیه، عراق و سوریه بخاطر کورد بودن و دفاع از حق و اصول حقوق بشر اعدام شدند، برای غریب هایمان که مجبور به غربت شدند و برای زندانیانمان گریه می کنیم. ما همزاد رنج و بدبختی بوده ایم، نمی دانم جرم ما چیست ؟ که چنین مورد تبعیض ،ظلم و ستم قرار می گیریم ؟
دایه شریفه گیان و مادران گرامی جانباختگان راە آزادی و عدالت،
هفتاد سال از تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر می گذرد اعلامیه ای که داشتن دادرسی عادلانه و منصفانه از بنیادهای آن به حساب می آید و شکنجه را ممنوع اعلام کرده است اما همه شاهد بودیم که چگونه برای رامین تو، دادرسی منصفانه و عادلانه وجود نداشت، چقدر داد زدیم که دادگاه باید مستقل از نهادهای امنیتی باشد ؟ چقدر فریاد زدیم که رامین تحت شکنجه بوده است و باید شکنجه گران محکوم شوند اما شکنجه گران رامین را اعدام کردند! چقدر در دفتر دادستان سنندج و دیوان عالی کشور فریاد بر آوردیم که رامین بیگناه است اما مصوبه ی شورای عالی امنیت ملی ایران را به ما نشان دادند که تاکید بر اعدام رامین بود و بطور کامل دادرسی منصفانه،؟عادلانه و بی طرفانه را زیر پا گذاشتند و با این کار خود تمام آموزه ها و اسناد جهانی حقوق بشر را به سخره گرفتند . اعدام پلید ترین اقدام علیه بشریت است و باید ریشه کن شود، در دادگاه رامین بسیار فریاد زدیم که رامین را اعدام نکنید و با اعدام او چه چیزی جز نفرت و کینه بدست می آورید ؟ .حق رامین تو اعدام نبود، حق اشرف تو کشتن نبود، حق افشین تو زندان نیست، حق امجد و رفیق تو غربت نیست، حق انور تو حبس ابد و زندان نبود. حق فرزندان شما این همه مصیبت و رنج نبوده است.
هنگامی که آن شب در بهشت زهرا گریه ها و زجه های تو را هنگام دیدن پیکر بی جان رامین دیدم و ملت ایران شاهد آن گریه ها بود، بیشتر به عمق ظلم و ستم، بیچارگی و تبعیض علیه این ملت ستمدیده پی بردم .حق مردم ایران و کوردستان این همه فلاکت و رنج و بدبختی و ظلم و ستم نیست. ما از کرامت ذاتی بشر باید برخوردار باشیم و مورد احترام قرار بگیریم .اما افسوس که چنین نیست و زور ظالمان بر حقوق بشر بیشتر است .حقوق بشر و حاکمان ظالم باید شرمسار هزاران دایه شریفه باشند که فرزندان برومند خود را تقدیم راه آزادی کردند تا درخت حقوق بشر را با خون خود آبیاری نمایند .همه ی ما بر تو و مادران شهیدان راه آزادی درود می فرستیم با اعدام ظالمانه ی رامین تو هزاران رامین دیگر متولد شدند .دایه گیان روزی فرا خواهد رسید که پیروزی و رهایی از استبداد و ظلم و ستم را جشن بگیریم و درس حقوق بشر را در تمام مدارس برای کودکانمان تدریس کنیم تا دیگر شاهد اعدام رامین ها نباشیم و برابری، شادی، بردباری، انسانیت، رفع تبعیض و فضایل انسانی را ارج نهیم. اعدام باید پایان یابد و کرامت ذاتی بشر را گرامی داریم .حکومت های ستمگر و مروج اعدام دیگر فرصتی ندارند و گریه های تو مرگ آنان را رقم خواهد زد. دایه گیان برای رامین های دیگر بمان و مقاومت تو درس زندگی و آزادگی است.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید