حبس، کار اجباری و اخراج، نتیجه برگزاری تجمع صنفی پرستاران بیمارستان فیاض بخش

حقوق بشر در ایران ـ امروز دوشنبه ۱۸ آبان ماه ۱۴۰۵، شش تن از فعالان صنفی ـ مدنی جامعه پرستاری به حبس و انجام خدمت در موسسات خیریه، محکوم شدند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، طی روزهای گذشته، شش تن از فعالان صنفی ـ مدنی جامعه پرستاری که در جریان تجمع اعتراضی پرستاران در خصوص وضعیت صنفی و معیشتی آنها، در تهران با پرونده سازی قضایی مواجه شده بودند توسط قاضی شعبه دادگاه انقلاب واقع در ناحیه ۳ قضایی تهران، هر ۶ نفر به ۱ سال حبس تعلیقی و ۶ ماه خدمت اجباری در موسسات عام المنفعه محکوم شدند. 

براساس اعلام پرستاری از بیمارستان فیاض‌بخش درباره روند قضایی که برای این شش عضو کادر درمان رقم خورده:”پس از برگزاری تجمع اعتراضی صنفی ـ مدنی ۳ روزه، برای ۶ تن از برای همکاران ما پرونده‌های سنگین تشکیل دادند و اتهاماتی مانند «نشر اکاذیب» به آن‌ها وارد کردند؛ در حالی که پرستاران در تجمع حتی یک شعار هم نداده بودند و صرفاً حق و حقوق قانونی خود را می‌خواستند. پنج نفر از آن‌ها را به دادگاه انقلاب ناحیه ۳ بردند و بعدتر نفر ششم را هم احضار کردند و گفتند نام او هم در پرونده ثبت شده است. همکارانمان نقل می‌کردند که قاضی دادگاه هم متوجه شده بود موضوع صنفی بوده و به آن‌ها گفته بود می‌دانم شما می‌خواستید از مسیر اصلی بروید اما شما را به حاشیه کشاندند و برایتان پاپوش درست کردند.” 

او ادامه می‌دهد:”در نهایت قاضی با توجه به اینکه این افراد کادر درمان هستند، حکم یک سال حبس پرونده‌شان را تعلیق کرد و برای هر شش نفر، حکم «شش ماه خدمت در مؤسسات و مجامع عام‌المنفعه» صادر کرد که باید هفته‌ای یک روز به این مراکز بروند و کار کنند. در حال حاضر هم منتظر ابلاغیه هستند تا مشخص شود به کدام مرکز باید مراجعه کنند. همچنین به آن‌ها هشدار داده شده که چون پرونده‌تان یک سال تعلیق است، اگر در این مدت با کسی درگیر شوید یا اعتراضی داشته باشید، پرونده مجدداً به جریان می‌افتد پس باید بدون حاشیه فقط کارتان را انجام دهید.”

یکی از پرستاران بیمارستان فیاض‌بخش درباره چگونگی شکل‌گیری پیگیری‌های اولیه و دلایل برگزاری تجمع می‌گوید:”ماجرا از سال ۱۴۰۴ شروع شد. پرستاران برای درخواست مطالبات خود، از جمله پایین بودن حقوق و وعده‌هایی که برای افزایش مبالغ پوششی و پرکیس داده شده بود، نامه‌نگاری کردند که بیش از یک سال هم طول کشید. بعد از مدتی، برخی از مسئولان به بیمارستان آمدند، با پرسنل صحبت کردند و وعده دادند که مطالبات در یک بازه زمانی مشخص و به صورت ضرب‌الاجل محقق می‌شود. همان‌جا خودشان پیشنهاد دادند که پنج، شش نفر را به‌عنوان نماینده انتخاب کنید و هر درخواستی دارید از طریق آن‌ها به ما بگویید. پرسنل هم پنج، شش نفر از همکاران را به‌عنوان نماینده انتخاب کردند تا مشکلات را از طریق نامه‌نگاری منتقل و پیگیری کنند.” 

او ادامه می‌دهد:”وقتی دیدیم با وجود این نامه‌نگاری‌ها هیچ رسیدگی‌ای صورت نمی‌گیرد، نمایندگان به بخش بازرسی رفتند. ایشان هم قول داد که برای بازرسی به بیمارستان بیاید، اما روزی که قرار بود بیاید دقیقاً روز شنبه‌ای بود که مصادف شد با شروع جنگ چهل‌روزه. با پیش آمدن آن شرایط، طبیعتاً موضوع پنج، شش ماه مسکوت ماند و پرستاران هم در آن وضعیت هیچ حرفی نزدند تا اینکه رسیدگی به مطالبات به بعد از عید موکول شد. اما بعد از عید تا مردادماه، هرچقدر همکاران ما تماس گرفتند و پیگیری کردند تا ببینند نتیجه وعده‌ها چه شد، هیچ‌کس پاسخگو نبود.”

پرستار دیگری درباره تجمع مردادماه و اتفاقاتی که در آن ۳ روز در محوطه بیمارستان رخ داد، توضیح می‌دهد:”وقتی هیچ مقامی به پرسنل پاسخ نداد، پرستاران تصمیم گرفتند تجمع کنند. البته تجمع به این شکل بود که نه شعاری دادند و نه شلوغ کردند؛ فقط بدون هیچ تنشی رفتند و مقابل اورژانس بیمارستان خودمان در فیاض‌بخش نشستند. سه روز این تجمع ادامه داشت و در این مدت، رئیس حراست کل استان تهران می‌آمد مقابل پرستاران می‌نشست و از آن‌ها فیلم می‌گرفت، بدون اینکه جلو بیاید و بپرسد مشکل شما چیست. هیچ‌کس با پرستاران صحبت نکرد و به نظر می‌رسید احتمالاً به دنبال پرونده‌سازی برای پرسنل هستند.”

به گفته پرسنل بیمارستان:” چند روز پس از این تجمع، شش نفر از پرستاران و کادر درمانی که به‌عنوان نماینده پیگیر مطالبات بودند، به ساختمان مدیریت فراخوانده می‌شوند. یکی از پرستاران بیمارستان که از وضعیت این شش همکار خود اطلاع دارد، آنچه را در طبقه پنجم مدیریت گذشته است، این‌گونه روایت می‌کند: «یک روز صبح به این شش نفر از همکاران ما زنگ زدند و گفتند ریاست بیمارستان با شما کار دارد. آن‌ها هم به طبقه پنجم رفتند، اما در آنجا با پنج، شش نفر از نیروهای امنیتی روبه‌رو شدند. از ساعت هشت صبح تا شش غروب درهای بخش مدیریت را بستند، هیچ‌کس را به داخل راه ندادند و این شش نفر را تا غروب همان‌جا نگه داشتند و بازجویی کردند؛ هیچ‌کس هم در بیمارستان اعتراض نکرد که چرا در محیط کار با کادر درمان چنین برخوردی می‌شود.”

این پرستار با اشاره به اینکه در جریان آن روز با همکارانش برخورد تندی صورت گرفته است، می‌گوید:”طبق اطلاعاتی که تمام پرسنل بیمارستان در جریان آن هستند، در آن ساعات با این همکاران برخورد تندی صورت گرفت؛ یکی از پرسنل بیهوشی اتاق عمل که همسر یکی از همان پرستاران است، آسیب دید. همچنین به یکی دیگر از پرستاران خانم که سابقه ناراحتی قلبی داشت به قدری فشار عصبی وارد شد که فشار خونش به شدت بالا رفت و پس از آن ماجرا به مدت پنج روز در بخش CCU خودِ بیمارستان بستری شد که پرونده پزشکی او هم موجود است. همان روز گوشی‌های موبایل هر شش نفر را هم ضبط کردند و بردند؛ اکنون با گذشت حدود سه ماه از آن ماجرا و با اینکه دو بار هم نامه فکس شده که گوشی‌ها را تحویل بدهند، تلفن همراه چهار نفر را پس داده‌اند اما موبایل دو نفر از این همکاران هنوز در توقیف است.”

بخش دیگری از حواشی بیمارستان فیاض‌بخش، مربوط به اخراج حدود ۱۰۰ نفر از پرسنل معترض در ماه‌های گذشته است. یکی از پرستاران درباره سرنوشت این نیروها می‌گوید:”در اوایل ماجرا، یعنی حدود دو ماه پیش، نزدیک به ۱۰۰ نفر از پرسنل فیاض‌بخش را اخراج کردند. اما زمانی که موضوع رسانه‌ای شد و بازتاب منفی زیادی پیدا کرد، این افراد را به سازمان مرکزی بردند و از همه تعهد گرفتند. یک متن طولانی مقابل پرستاران گذاشتند تا امضا کنند که این آخرین بار است و دیگر به هیچ عنوان اعتراض یا به گفته آن‌ها اغتشاشی نمی‌کنند؛ در واقع تعهد گرفتند که هرگونه اعتراض بعدی به معنای اخراج قطعی است. به پرسنل اعلام کردند یا این متن را امضا می‌کنید یا اخراج می‌شوید و حق ورود به بیمارستان را ندارید.”

تقریباً همه به دلیل شرایط معیشتی مجبور به امضا شدند و به سر کار برگشتند، اما دو، سه نفر از همکاران حاضر به امضا نشدند و گفتند ما مطالبات قانونی خود را خواستیم و دلیلی ندارد با دست خودمان چنین تعهدی بدهیم که در نهایت با همان دو، سه نفر قطع همکاری کردند و آن‌ها را اخراج کردند.

یکی از پرستاران در این باره می‌گوید:”اخیراً برای دو نفر از همان شش همکار ما نامه‌ای آمد که باید به هیئت تخلفات اداری مراجعه کنند؛ با این عنوان که شما بیمارستان را تعطیل کرده‌اید و بیماران از شما شکایت دارند؛ مسائلی که به هیچ وجه صحت نداشت. این دو همکار ما دفاعیه‌ای نوشتند و به ساختمان تخلفات اداری رفتند، اما اصلاً اجازه ندادند وارد جلسه شوند؛ فردی در طبقه پایین ساختمان نامه را از آن‌ها تحویل گرفت و گفت بروید، دو هفته تا دو ماه دیگر پاسخش می‌آید. همکاران ما منتظر جواب تخلفات اداری بودند که این ماه پس از واریز حقوق‌ها، متوجه شدیم پرکیس و مزایای انگیزشی حدود ۱۰ تا ۱۲ نفر از پرستاران را پرداخت نکرده‌اند. پنج نفر از آن‌ها جزو همان شش نفری هستند که در دادگاه برایشان حکم صادر شده و مابقی نیز از پرسنل مطالبه‌گر بیمارستان هستند.”

این پرستار درباره مبالغ کسرشده و وضعیت همکارانش می‌گوید:”مبالغی که تحت عنوان پرکیس و انگیزشی کسر کرده‌اند، برای هر نفر بین ۱۶.۱۷ میلیون تا ۲۵ و ۲۸ میلیون تومان است. یکی از پرستاران با وجود شیفت‌های سنگین، کل حقوق واریزی‌اش در این ماه ۱۴ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان بوده است. یکی دیگر از همکاران که دارای سه فرزند است و ۲۵ میلیون تومان از حقوقش کسر شده، در بیمارستان دچار حمله عصبی شد و وضعیت جسمی بسیار نامناسبی پیدا کرد.”

Please follow and like us: