By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-12ju
حقوق بشر در ایران ـ امروز دوشنبه ۴ آبان ماه ۱۴۰۵، ولید بندمه، از حقوق اولیه یک زندانی سیاسی ـ عقیدتی محروم شده است.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از حال وش، امروز دوشنبه ۴ آبان ماه ۱۴۰۵، ولید بندمه، متولد ۱۳۷۵، فرزند سیدمحمد، اهل روستای گرم‌بیت از توابع شهرستان دشتیاری و زندانی سیاسی ـ عقیدتی محبوس در زندان مرکزی زاهدان، در حالی دوران حبس تعزیری ۱۲ ساله خود را سپری می کند که از حق اعزام به مرخصی و سایر حقوق شهروندی یک زندانی محروم شده است.
براساس این گزارش، محرومیت ولید بندمه، از حق اعزام به مرخصی محروم شده. چون به لحاظ بعد مسافت، خانواده وی امکان حضور در شهر زاهدان برای ملاقات با فرزندشان را ندارند همین مساله، منجر به افزایش فشارهای روحی ـ روانی به این زندانی سیاسی شده است.
در ادامه این گزارش عنوان شد:” ولید بندمه، حدود ۱ سال پیش، در خواستی را برای اعزام به مرخصی داده بود اما در پی مخالفت اداره اطلاعات سیستان و بلوچستان، بعنوان ضابط امنیتی پرونده اش، مسسولان قضایی با منوط کردن پرونده به پاسخ استعلام، از ارسال جواب شفاف به وی خودداری کرده یا صریحاً با آن مخالفت کردند. در پی عدم موافقت با مرخصی، وی با مشاوره و پیگیری‌های اداری درخواست انتقال به زندان چابهار را مطرح کرده تا حداقل با نزدیک‌تر شدن به محل سکونت خانواده‌اش در دشتیاری، امکان ملاقاتی کوتاه برای آنان فراهم شود؛ اما نهادهای امنیتی و بازپرسی پرونده (از جمله حسن صیاد)، موافقت با انتقال یا مرخصی را مشروط به «همکاری و ندامت دیکته‌شده» کرده و مانع از اجرای این حداقل حق قانونی زندانی شده‌اند.”
لازم به ذکر است، ولید بندمه، در تاریخ ۷ خرداد ماه ۱۳۹۹، توسط ماموران اداره اطلاعات استان سیستان . بلوچستان، دستگیر و پس از حدود ۴۰ روز بازجویی و بازپرسی، در مرحله دادرسی، توسط قاضی شعبه دادگاه انقلاب شهر اهواز، محاکمه و از بابت اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» به تحمل ۱۲ سال حبس تعزیری محکوم شد.
محرومیت ولید بندمه از حق اعزام به مرخصی، در کنار مشروط کردن برخورداری از این حقوق به ابراز ندامت و همکاری تحمیلی، ناقض حقوق بنیادین زندانی و مغایر با اصول حاکم بر رفتار انسانی با افراد محروم از آزادی است.
بر اساس ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر و مفاد ۷ و ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، تمامی افراد، فارغ از نوع اتهام و محکومیت، از حق برخورداری از رفتار انسانی و رعایت کرامت ذاتی برخوردارند. همچنین، محروم کردن زندانی از ارتباط با خانواده، به‌ویژه با توجه به فاصله جغرافیایی محل حبس از محل سکونت خانواده و پیامدهای روانی ناشی از این وضعیت، ضرورت رعایت حقوق انسانی و تأمین امکان ارتباط مؤثر با خانواده را دوچندان می‌کند.
از سوی دیگر، مشروط کردن موافقت با مرخصی یا انتقال زندانی به ابراز ندامت و همکاری تحمیلی، در صورت احراز اجبار و فشار، با اصل منع اجبار افراد به اعتراف یا اظهارات برخلاف اراده خود و حق برخورداری از رفتار انسانی در دوران حبس مغایرت دارد.
هرگونه تصمیم درباره مرخصی و انتقال زندانی باید بر مبنای ضوابط قانونی، با رعایت حقوق بنیادین وی و بدون اعمال فشار برای وادار کردن او به پذیرش مواضع موردنظر نهادهای امنیتی اتخاذ شود.
محرومیت از حقوق قانونی نباید به ابزاری برای اعمال فشار روانی یا تحمیل اراده بر زندانی تبدیل شود؛ از این رو، مسئولان قضایی و سازمان زندان‌ها موظف‌اند وضعیت ولید بندمه را بررسی کرده و زمینه دسترسی او به حقوق قانونی، ارتباط با خانواده و برخورداری از رفتار انسانی و توأم با کرامت را فراهم کنند.
برای دریافت آخرین پست‌ها به ایمیل خود مشترک شوید