By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-hEs
حقوق بشر در ایران – همزمان با انتشار اخبار مربوط به شلیک مستقیم پدافند هوائی سپاه پاسداران به هواپیمای مسافربری پی اس ۷۵۲ خط هوائی تهران به کی یف, پایتخت کشور اوکراین واکنشهای گسترده ای از سوی افراد در محکومیت این فاجعه انسانی شکل گرفت. سهیلا حجاب, زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین با انتشار نامه ای سرگشاده ضمن محکومت این فاجعه انسانی از آن بعنوان یک جرم از سوی حکومت جمهوری اسلامی یاد کرد که بادی توسط مراجع قضائی بین المللی تحت پیگرد قرار گیرد. این زندانی سیاسی همچنین در نامه خود نسبت به سیل اخیر در استان سیستان و بلوچستان و عدم مدیریت صحیح در مرتفع کردن نیازهای شهروندان این استان از سوی مسئولان حکومتی آن را نشانی از ناتوانی حکومت حال حاضر ایران در مدیرت کشور دانسته است.
به گزارش حقوق بشر در ایران, سحرگاه چهارشنبه ۱۸ دی ماه ۱۳۹۸, به وقت محلی از فرودگاه بینالمللی امام خمینی تهران برخاست و دقایقی بعد در پی شلیک مستقیم پدافند هوایی سپاه پاسداران مورد هدف قرار گرفت که این باعث کشته شدن ۱۷۶ مسافر و خدمه پرواز این هواپیمای مسافربری شد.
این سانحه تنها ساعاتی پس از حمله موشکی ایران به دو پایگاه هوایی مورد استفاده نیروهای آمریکایی در عراق به تلافی قتل یک فرمانده ارشد ایرانی به دست آمریکا رخ داد.
ستاد کل نیروهای مسلح در جمهوری اسلامی پس از ۳ روز پذیرفت که سپاه پاسداران هواپیمای اوکراینی را سرنگون کرده است. همچنین حسن روحانی، رئیس جمهور ایران روز شنبه ۲۱ دی ماه ۱۳۹۸ در توییتر اعلام کرد که اشتباه پدافند سپاه پاسداران انقلاب اسلامی موجب سقوط هواپیمای اوکراینی و جان باختن ۱۷۶ نفر شده است.
سهیلا حجاب, وکیل دادگستری و زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین از جمله افرادی بوده که نسبت به این فاجعه انسانی واکنش نشان داد و در نامه ای سرگشاده ضمن محکومیت بروز این فاجعه که نشان از ناکارآمدی سیستم حکومتی ایران است در بخشی از نامه اش اشاره به این نکته کرده که “کتمان سه روزه واقعیت از مردم هم میتواند یک اقدام مجرمانه تلقی شود و اظهارات خلاف واقع مسئولان نیز ناظر بر عنصر مادی نشر اکاذیب و باید قبال تعقیب قضایی تلقی شود که این مسئله مصداق سوءاستفاده از اختیارات قانونی است”.
متن نامه سرگشاده سهیلا حجاب که جهت انتشار در اختیار حقوق بشر در ایران قرار گفته در ادامه می آید:
“آن قلم که از بیداد ننویسد قلم باد!
پرواز را به خاطر بسپار، پرنده با شلیک سپاه پاسداران مردنی است، زنده یاد پدرم همیشه تاکید داشت وقتی عشق به ایران را مشق میکنی زیبا بنویس فرقی نمیکند قلم از ساقههای نیلوفر باشد یا از پر کبوتر. در زندان راه میرویم، آه میکشیم و سر در گریبان فرو برده از کنار هم رد میشویم. به ایران فکر میکنم مثل دردی در گلو مانده و کلام نمیآید. این روزها به ملاقات زندانیان سیاسی که میآیید یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، فنجانی قهوه و تحملی طولانی بیاورید، احتمال گریستن بسیار است. درد و آلام جان باختگان تظاهرات آبان ماه، واژگونی اتوبوس، سقوط هواپیما، سیلاب سیستان و بلوچستان و هزاران فجایع جان کاهی که یکی پس از دیگری رخ میدهد و به مدد سیاستهای حاکمان بیکفایت و عدم استفاده از اقدامات پیشگیرانه علمی نخبگان و عدم استفاده از تجهیزات پیشرفته، هموطنان نجیب و صبور را سوگی بزرگ و اندوهی سترگ میبلعد، گرچه در این رخدادهای شکننده قلم از بیان حزن اندیشه باز میمانند. اما از دید تمام افرادی که علاقهمند به ترویج و حمایت حقوق بشر و حاکمیت قانون و برقراری عدالت هستند، به عنوان یک حقوقدان به بررسی موضوع سقوط هواپیما از دیدگاه حقوق بینالملل میپردازم و از آنجایی که هیچگاه شعله فروزان ناسیونالیسم ایرانی را در خود خاموش ندیدهام از منظر اخلاق و حس وطن دوستی به مشکلات هموطنانم در سیستان و بلوچستان گریزی میزنم و ابراز میدارم نگارنده در هر دو مورد اشاره دارد به ظلم و جور و ستم و بی کفایتی این حکومت که تمامی ندارد.
در واقعه سقوط هواپیمای بوئینگ مسافربری اوکراین بیش از هرچیزی این حقیقت تلخ برملا شد که ۱۴۷ ایرانی در آن هواپیما بودند که هرکدام به نوبه خود درجات علمی داشتند و به بیانی نخبه بودند. درباره سقوط هواپیما سوالات بسیاری وجود دارد من جمله وقتی هواپیمای غیرنظامی از فرودگاه پرواز میکند مسلما اجازه پرواز دریافت کرده و اطلاعات پرواز، مسیر و مقصد و نوع آن در سامانه درج میشود. چگونه ممکن است اطلاعات این سامانه با سامانه پدافند سپاه به اشتراک گذاشته نشده باشد و به گفته خود مسئولان در شب عملیات یک رینگ دیگر به سامانه پدافند کشور افزون شد. چطور است که هواپیمای مهاجمی از مرزهای کشور عبور کند و خود را به آسمان پایتخت برساند و فرمانده آن اپراتور که دستور شلیک را صادر نموده متوجه نشده باشد. تحلیل این مسئله از جهات قانونی و مقررات هوایی بینالمللی و اخلاقی مورد بحث است. کشور ما پیمان بینالمللی هواپیمایی کشوری به نام ایکائو را امضا نموده که در آن مسئولیت دولتها در قبال امنیت پروازهاست و مطابق ماده ۲۲ و ۲۶ ایکائو مسئولیت بررسی حادثه با کشوری است که حادثه در آن رخ داده و ضمانت اجرای آن بررسی کشور صالح با کشور مالک هواپیما با حضور بازرسان بینالمللی سازمان مذکور برای گزارش تحقیقات در خصوص علل موثر در سوانح هواپیمایی است، مطابق مقررات ایکائو ایران میبایست به شرکت بوئینگ در آمریکا و کشور فرانسه به عنوان سازنده موتور هواپیما و همچنین اوکراین به عنوان مالک هواپیما غرامت مادی و به خانوادهها جان باختگان از خلبان و خدمه پرواز تا مسافران مطابق قوانین حفاظت از جان مسافران خسارت مادی پرداخت نماید و مطابق ماده ۵۰۶ و ۵۲۶ قانون مجازات داخلی تمام مباشران در این زمینه مسئولیت دارند و بر مبنای مقررات و معاهدات بین المللی به این موضوع رسیدگی شود.
کتمان سه روزه واقعیت از مردم هم میتواند یک اقدام مجرمانه تلقی شود و اظهارات خلاف واقع مسئولان نیز ناظر بر عنصر مادی نشر اکاذیب و باید قبال تعقیب قضایی تلقی شود که این مسئله مصداق سوءاستفاده از اختیارات قانونی است.
اما سیستان و بلوچستان تنها یک استان مرزی نیست، سرزمین اسطورهها و تمدنهاست، دیار رستم، هامون، هیرمند، زابل، نیایشگاه باستانی کوه خواجه و آتشکدههایش، تفتان و شهر سوخته با بیش از پنج هزار سال تمدن ساحل درک آنجا که کویر به دریایی میپیوندد و تالابهایی که گویی فرشتگان به رنگ آمیزی آنها پرداختهاند؛ مردمانی از جنس آب و آیینه. آرام و بردبار، دخترانی از جنس رودابه، آئین رقص شمشیرشان پیام رسان صلح و آرامش و نیایش است. آوازه بندر چابهار تنها بندر اقیانوسی ایران که در کرانه دریای مکران و اقیانوس هند قرار دارد و از نظر موقعیت استراتژیک در منطقه و کشور حائز اهمیت است. اما نه طبیعت، نه سیاست و نه تاریخ با این دیار مهربان نبوده. کمبود مراکز بهداشتی، درمانی و آموزشی چه استعدادهایی که به دور از آموزش تباه شدند. توزیع ناعادلانه امکانات در ایران توانمندیهای این مردم صبور را به حاشیه کشاند و اینک سیل ویرانگری با بالا آوردن آب و از بین رفتن خانهها، زندگی اجباری مردم روی تپهها و بالای درختها را به ارمغان آورده.
این بیکفایتی حکومت است که علاوه بر اینکه احساسات عموم را جریحه دار کرده، سرمایههای ملی مردم که باید در بخشهای مختلف صرف رفاه آنان شود به یغما میرود. مردم ما تا کی بایست تاوان این حاکمان نالایق را به شکلها مختلف بدهند، مردم ما خوب میدانند که این حاکمیت شیطانی است، این حاکمیت اشغالگر است، این حاکمیت از ان ایران نبوده و نیست. برای همین از هر فرصتی استفاده میجویند تا فریاد حق خواهانه خود را به گوش جهانیان برسانند. سازندگان این دیوارها و زندانها اگرچه دست و پایم را در غل و زنجیر کردند و چشمانم را بستند. بدانند من نیز در این فریاد حق خواهی در امنیتی ترین جای دنیا با مردم کشورم همصدا هستم. “حکومت ستمگر، ساقط باید گردد”.
هموطنان نازنینم، آن زمان که سیلاب صبحگاهی از قله بلندترین گوهها فرو میریزد با روشنی آفتاب با نیروی خرد برخیزید و با دیو ستم جانانه بستیزید. اگر صد ستمگر از دید و ددان با حیله و ترفند به قصد نابودی اتحاد ما کمین سازند. من و تو ما اگر گردند بنیادش براندازند. مطمئن باشید آزادی نزدیک است و نسلی این آزادی را رقم خواهد زد که تضعیف، تخریب و انتقام را از فرهنگ سیاسی خود حذف خواهند کرد و خود را از فرهنگ و واکنش سریع به خویشتنداری ارتقا خواهند داد و پس از رسیدن به قدرت فقط دوره محدودی برای تحقق کارهای بزرگ برای وطن در قدرت خواهند ماند.
سهیلا حجاب/ ۲۳ دی ماه ۱۳۹۸/ بند زنان زندان اوین
پیرامون نویسنده نامه, سهیلا حجاب, وکیل دادگستری, لازم به ذکر است وی متولد ۱۳۶۹ می باشد و در تاریخ ۷ دیماه ۱۳۹۷, در شیراز بازداشت شد و پس از طی مراحل بازجوئی و تکمیل پرونده و آغاز مراحل دادرسی از سوی دادگاه انقلاب شیراز به تحمل ۲ سال حبس تعزیری محکوم شد که پس از تحمل ۵ ماه از تحمل حبس ۲ ساله اش در زندان عادلآباد، مشمول عفو مشروط و آزاد شد.
این زندانی سیاسی برای دومین بار در تاریخ ۱۶ خردادماه ۱۳۹۸, در منزل شخصی خود توسط ماموران اطلاعات سپاه از بابت اتهامات “اجتماع و تبانی” و “تبلیغ علیه نظام” بازداشت و از آن زمان در زندان اوین به سر میبرد.
Subscribe to get the latest posts sent to your email.