By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-Q3Y
حقوق بشر در ایران ـ امروز شنبه ۲۹دی ماه ۱۴۰۳، کارگران شاغل در کارخانه چوکا رضوانشهر از توابع استان گیلان تجمع اعتراضی برگزار کردند.
به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ایلنا، امروز شنبه ۲۹ دی ماه ۱۴۰۳، کارگران کارخانه چوکا در شهرستان رضوانشهر از توابع استان گیلان در اعتراض به عدم پرداخت حقوق خود تجمع کردند. این اعتراض که بخشی از موج گستردهتر نارضایتیهای کارگری در کشور است، به مشکلات اقتصادی و چالشهای مدیریت در صنایع گره خورده است. آیا این اعتراضات میتواند تغییرات اساسی در سیاستگذاری اقتصادی به همراه داشته باشد؟
تجمع اعتراضی در چوکا؛ صدای کارگران برای حقوق از دسترفته روز شنبه ۲۹ دیماه ۱۴۰۳، کارکنان کارخانه چوکا در رضوانشهر گیلان با برگزاری تجمع اعتراضی، خواستار دریافت حقوق معوقه خود شدند. این اعتراض، یکی از تازهترین نمونههای نارضایتی کارگران از شرایط دشوار اقتصادی است که به دلیل عدم پرداخت بهموقع دستمزدها و مشکلات مدیریتی در صنایع مختلف تشدید شده است.
کارخانه چوکای رضوانشهر، از سابقهای درخشان تا مشکلات امروز برخورده یکی از بزرگترین واحدهای تولیدی صنعت کاغذ در شمال کشور به شمار میآید، سالهاست با مشکلات مالی و مدیریتی روبهرو است. این واحد تولیدی، که زمانی نقش کلیدی در اقتصاد منطقه ایفا میکرد، اکنون به نمادی از چالشهای ساختاری صنایع کشور تبدیل شده است. کارکنان کارخانه میگویند که عدم پرداخت حقوق، زندگی آنها را به شدت تحت تأثیر قرار داده و آنها را با مشکلات مالی جدی روبهرو کرده است.
تکرار اعتراضات کارگری در کشور؛ یک بحران فراگیر شده که اعتراضات کارکنان چوکا بخشی از موج گستردهتری از نارضایتیهای کارگری در سراسر کشور است. بسیاری از واحدهای تولیدی و صنعتی، به دلیل ضعف مدیریتی، بحران اقتصادی، و کاهش درآمدهای ارزی، با مشکلات جدی روبهرو هستند. این شرایط نهتنها به کاهش تولید و بهرهوری انجامیده، بلکه باعث نارضایتی شدید نیروی کار شده است.
بحران در کارخانههایی مانند چوکا، به چند عامل کلیدی بازمیگردد:
۱. مشکلات مالی و مدیریت ضعیف: بسیاری از واحدهای تولیدی به دلیل سوءمدیریت و عدم شفافیت در تخصیص منابع، دچار زیانهای مالی شدهاند.
۲. وابستگی به منابع دولتی: صنایع بزرگی مانند چوکا اغلب به یارانهها و حمایتهای دولتی وابستهاند که کاهش یا قطع این حمایتها آنها را به بحران میکشاند.
۳. عدم برنامهریزی برای توسعه: نبود سرمایهگذاری مناسب و بهروزرسانی تجهیزات، رقابتپذیری این واحدها را کاهش داده است.
پیامدهای اجتماعی اعتراضات کارگری
اعتراضات کارگری مانند تجمع کارکنان چوکا، نشاندهنده نارضایتی فزایندهای است که میتواند پیامدهای اجتماعی گستردهای به دنبال داشته باشد. کاهش اعتماد عمومی به کارفرمایان و مسئولان، افزایش مهاجرت نیروی کار، و تشدید فشارهای روانی بر خانوادهها، از جمله این پیامدهاست.
راهکارها برای بهبود شرایط کارگران و صنایع
شفافیت در مدیریت و تخصیص منابع: ارائه گزارشهای مالی شفاف میتواند اعتماد کارگران و سرمایهگذاران را جلب کند.
توسعه زیرساختها و فناوریها: بهروزرسانی تجهیزات و استفاده از فناوریهای نوین میتواند بهرهوری را افزایش دهد.
تقویت نظارت بر پرداخت حقوق کارگران: وضع قوانین سختگیرانه برای الزام به پرداخت بهموقع حقوق میتواند از نارضایتیها جلوگیری کند.
ایجاد صندوقهای حمایتی: تأسیس صندوقهای حمایتی برای مواقع بحران میتواند به کاهش فشار بر کارگران کمک کند.
اعتراض کارکنان کارخانه چوکا، نمادی از چالشهای عمیقتر در ساختار اقتصادی و صنعتی کشور است. این رویدادها، نیاز به تغییرات جدی در سیاستهای اقتصادی، حمایت از نیروی کار، و تقویت صنایع داخلی را برجسته میکنند. اگرچه حل این بحرانها به زمان و برنامهریزی دقیق نیاز دارد، اما اقدام فوری برای بهبود شرایط کارگران و افزایش بهرهوری صنایع، میتواند از تکرار چنین اعتراضاتی جلوگیری کند و زمینهساز توسعه پایدار در کشور شود.
عدم پرداخت مطلبات مزدی، سو مدیریت، نابسامانی شغلی، اقتصادی، فقر و محرومیت از تامین اجتماعی کارگران و بازنشستگان ایران در حالی رو به گسترش است که در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر، بر حق افراد در برخورداری از تامین اجتماعی مناسب به لحاظ؛ خوراک، مسکن، پوشاک و برخورداری از خدمات حمایتی اجتماعی در مواقع بیکاری، بیماری، نقص اعضا، بیوگی، پیری یا در تمام موارد دیگر تاکید شده است.
همچنین در اهداف سند ۲۰۳۰ یونسکو، به حق افراد در برخورداری از محیط زندگی سالم و استاندارد، متناسب با مقام انسانی آنها تاکید شده است اما در ایران پس از مخالفت علی خامنه ای با اجرای سند برای استاندارد سازی زندگی اجتماعی شهروندان اجرای آن به کلی از دستور کار خارج شد.
Subscribe to get the latest posts sent to your email.