•                  
دوشنبه , ۲۵ شهریور , ۱۳۹۸

اعتصاب غذای اکبر باقری, زندانی سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ

0
84

حقوق بشر در ایران – طی روزهای گذشته; “اکبر باقری”, زندانی سیاسی محبوس در تیپ ۴ اندرزگاه ۱ سالن ۱ زندان تهران بزرگ, در اعتراض به عدم رسیدگی به به درخواست پرونده قضائی وی در دیوان عالی کشور, محرومیت از دسترسی به خدمات پزشکی, صدور حکم حبس تعزیری و همچنین سپری کردن دوران محکومیت حبس خود در زندان تهران بزرگ در عین اینکه این زندان در بسیار ضعیفی به لحاظ امکانات اقامتی برخوردار است دست به اعتصاب غذای اعتراضی زد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, روز چهارشنبه مردادماه ۱۳۹۸, “اکبر باقری”, زندانی سیاسی محبوس در تیپ ۴ اندرزگاه ۱ سالن ۱ زندان تهران بزرگ, در حالی دوران محکومیت حبس ۹ ساله خود را تحمل می کند که از حق دسترسی به خدمات پزشکی, حق دادرسی عادلانه محروم مانده است و با توجه به شرایط فوق دست به اعتصاب غذا زده است. این زندانی سیاسی, توسط شعبه ۱۵دادگاه انقلاب تهران به ریاست “ابوالقاسم صلواتی” به تحمل ۹ سال حبس تعزیری محکوم شد و با تائید حکم توسط دادگاه تجدیدنظردرحال تحمل حبس میباشد. 

بنقل از یک منبع مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران ضمن اعلام این خبر گفت؛ “اکبر باقری”, در حالی که از بیماریهایی از قبیل؛ بیماری دستگاه گوارش, کبد, کلیه و هموروئید رنج می برد و تا این لحظه هیچگونه تلاشی از سوی مسئولان زندان تهران بزرگ مبنی بر اعزام وی به مرکز درمانی خارج از زندان صورت نگرفت. از طرفی به خاطر وضعیت نامناسب بهداشتی محل نگهداری فعلی “اکبر باقری” در تهران بزرگ، وی به بیماری پوستی مبتلا شده و علاوه بر خارش مداوم، خال‌های قرمز رنگ بزرگی بر روی بدن وی نمایان شد. 

این منبع مطلع همچنین گفت؛ علیرغم نامه های متعددی که این زندانی سیاسی به مسئولان زندان تهران بزرگ مبنی بر اعزام وی به مرکز درمانی یا انتقال وی به زندان اوین نوشته اما تا این لحظه هیچگونه ترتیب اثری از سوی مسئولان زندان تهران بزرگ برای درمان و یا انتقال وی به زندان اوین داده نشده. 

این منبع مطلع در ادامه گفت؛ با توجه به تائیدحکم قطعی ۹ سال حبس تعزیری که پیش از این توسط دادگاه تجدیدنظر تائید شده بود و در خواست اعاده دادرسی که از سوی اکبر باقری به دیوان عالی کشور ارسال شده علیرغم گذشت مدت زمان طولانی اما هیچگونه توجهی به در خواست اعاده دادرسی وی نشد. 

اعتصاب غذای اکبر باقری, زندانی سیاسی در حالی است که حقوق بشر در ایران, در تاریخ ۸ تیرماه ۱۳۹۸, با انتشار گزارشی, محرومیت این زندانی سیاسی از دسترسی به خدمات پزشکی و حق دادرسی عادلانه را اطلاع رسانی کرده بود. 

همچنین در تاریخ ۳۱ اردیبهشت ماه ۱۳۹۸, حقوق بشر در ایران, در گزارشی از محرومیت اکبر باقری از دسترسی به خدمات پزشکی علیرغم ابتلا به بیماری گوارشی و هموروئید و بیماری پوستی اطلاع رسانی کرده بود. 

همچنین در تاریخ ۲۹ خرداد ماه ۱۳۹۸ حقوق بشر در ایران در گفتگوی رادیوئی با خواهر اکبر باقری پیرامون وخامت اوضاع جسمی این زندانی سیاسی محروم از حق درمان اطلاع رسانی کرده بود. 

لازم به ذکر است که اکبر باقری ابتدا در خردادماه سال۱۳۹۶ توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی‌اش بازداشت و نهایتا پس از دو ماه تحمل بازجویی و سلول‌های انفرادی در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه با تودیع قرار وثیقه به صورت موقت آزاد شده بود.

این زندانی سیاسی یک بار دیگر در اسفندماه ۱۳۹۶ در جریان تجمع مال‌بختگان در مقابل مجلس بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. این فعال سیاسی به  مدت ۴۸ روز در سلول‌های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین نگهداری و تحت بازجوئی بوده  و پس از اتمام بازجوئی و تکمیل پرونده جهت محاکمه به بند ۴ سالن ۲ این زندان منتقل شد.

جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات اکبر باقری در تابستان ۱۳۹۷ توسط  شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی “ابوالقاسم صلواتی” برگزار شد و این فعال سیاسی از بابت اتهامات؛ “عضویت در گروههای معاند نظام”, “تمرد از دستور ماموران امنیتی در حین انجام ماموریت” و “فعالیت تبلیغی علیه نظام” به تحمل ۹ سال حبس تعزیری محکوم شد.

با ارجاع پرونده به دادگاه تجدیدنظر عین حکم صادره  توسط دادگاه بدوی مورد تائید دادگاه تجدیدنظر قرار گرفت و بدین ترتیب اکبر باقری به تحمل ۹ سال حبس تعزیری بصورت قطعی محکوم شد.

در حال حاضر “رها” دختر اکبر باقری با توجه به محرومیت از حق ملاقات حضوری با پدرش با افت شدید تحصیلی مواجه شده است. 

زندانیان سیاسی  در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند و یا اعمال محرومیت های گسترده ای دیگر همچون ممانعت از مرخصی برای این افراد, اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئاله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: