By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-11jH
حقوق بشر در ایران ـ امروز شنبه ۲۱شهریورماه ۱۴۰۵، عارف(ابونایف) ناصری، عیسی(حسین) مرمضی و حسن مرمضی، در اهواز دستگیر شدند.
به گزارش حقوق بشر در ایران، امروز شنبه ۲۱ شهریور ماه ۱۴۰۵، عارف(ابونایف) ناصری، شاعر و فعال ادبی ـ فرهنگی، در شهرستان شادگان از توابع استان خوزستان، توسط ماموران امنیتی(اطلاعات سپاه پاسداران)، دستگیر شد.
کریم دحیمی، با اعلام این خبر در تشریح آن به گزارشگر حقوق بشر در ایران گفت:”دستگیری عارف ناصری، در ادامه تلاش تهادهای امتیتی استان خوزستان بر علیه فعالان فرهنگی صورت گرفته و عارف ناصری پس از یورش ماموران اطلاعاتت سپاه پاسداران به منزل وی در شهرستان شادگان صورت گرفته و برخی لوازم شخصی از قبیل گوشی تلفن همراه عارف ناصری هم توقیف شده است.”
وی در ادامه تشریح کرد:”عارف ناصری مجری برنامه «اصاله» از زیرمجموعه‌های برنامه گفت‌وگومحور «صدی‌الأفکار» است که مدیریت و اجرای آن بر عهده مهدی ناصری که وی هم اخیرا دستگیر شده بوده است.
این فعال حقوق بشر در ادامه تشریح کرد:”در همین زمینه حسین اهوازی و مهدی زائری ـ دو تن دیگر از فعالان عرصه موسیقی و ترانه سرا که ترانه «از کارون تا زیتون»، را سروده اند به اداره نظارت و پیگیری اطلاعات سپاه پاسداران، احضار و بازجویی شدند.”
تا لحظه تنظیم این گزارش، از مصادیق حقوقی اتهامات منتسب شده به عارف ناصری و مهدی ناصری و مکان دقیق نگهداری این ۲ فعال فرهنگی اطلاعی حاصل نشده است.
در خبری دیگر، سحرگاه جمعه ۱۹ تیرماه ۱۴۰۵، عیسی (حسین) مرمضی، ۳۶ ساله، به همراه برادرش ـ حسن مرمضی، از ساکنان کوی مجد(کانتکس) واقع در شهر اهواز، توسط ماموران اداره اطلاعات آن شهر، بازداشت شدند.
براساس اعلام کریم دحیمی در گفت و گو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”دستگیری عیسی(حسین) مرمضی و حسن مرمضی، در سحرگاه جمعه ۱۹تیر ماه پس از یورش ماموران اداره اطلاعات استان خوزستان به منزل این شهروندان صورت گرفته است.”
وی در ادامه نیز تشریح کرد:”هنگام دستگیری عیسی (حسین) مرمضی و حسن مرمضی، منزل این شهروندان، مورد تفتیش قرار گرفت و برخی لوازم شخصی از قبیل گوشی های تلفن همراه این افراد هم توقیف شد.”
دحیمی، در خصوص علت دستگیری این شهروندان به تداوم انجام فعالیتهای فرهنگی این افراد اشاره کرد و افزود:”عیسی مرمضی و حسن مرمضی دارای یک مضیف سنتی هستند و در فعالیتهای فرهنگی مشارکت دارند.”
لازم به ذکر است، مضیف، مهمانخانه یا دیوان سنتی شهروندان عرب است که تجسم زنده میراث فرهنگی و اجتماعی این دسته از شهروندان در ایران است.
این سازه‌ها معمولاً از نی، پاپیروس و آجرهای گلی استخراج‌شده از هورها ساخته می‌شوند و معماری منحصربه‌فرد آن‌ها ریشه‌ای هزاران ساله دارد.
فعالان فرهنگی عرب در چندین شهر اقدام به ساخت چنین مضیف‌هایی برای برگزاری فعالیتهای فرهنگی کرده‌اند، اما همواره با فشارهای امنیتی ـ قضایی مواجه هستند.
بازداشت عارف(ابونایف) ناصری، عیسی(حسین) مرمضی و حسن مرمضی، از منظر ماده ۵ قانون آیین دادرسی کیفری مستلزم رعایت کامل حقوق قانونی و دفاعی آنان است. این ماده بر آگاهی متهم از حقوق خود و برخورداری از تضمین‌های مقرر در قانون تأکید دارد. بنابراین، صرف انجام فعالیتهای فرهنگی، ادبی، هنری یا مشارکت در برنامه‌های فرهنگی نمی‌تواند به‌تنهایی مبنای سلب آزادی افراد قرار گیرد و در صورت طرح اتهام کیفری، مقام قضایی مکلف است اتهام مشخص، مستندات و دلایل انتساب آن را به متهم اعلام و امکان دفاع مؤثر را برای وی فراهم کند.
همچنین، تفتیش منازل و توقیف تلفن‌های همراه و سایر وسایل شخصی باید صرفاً در چارچوب قانون و با رعایت ضوابط دادرسی کیفری انجام شود.
از منظر اعلامیه جهانی حقوق بشر، بازداشت این افراد بدون اعلام روشن اتهام و تعیین وضعیت قضایی آنان، با ماده ۹ این سند درباره منع بازداشت و حبس خودسرانه مغایرت دارد.
مطابق ماده ۱۰ نیز هر شخص حق دارد در یک رسیدگی عادلانه و علنی، توسط دادگاهی مستقل و بی‌طرف به اتهام او رسیدگی شود و ماده ۱۱، اصل برائت و ضرورت اثبات قانونی جرم را تضمین کرده است.
بر این اساس، نهاد امنیتی نمی‌تواند صرفاً با استناد به فعالیتهای فرهنگی یا ارتباط افراد با فعالان فرهنگی دیگر، آنان را مجرم تلقی کند؛ مسئولیت اثبات اتهام بر عهده مرجع قضایی است و تا زمان صدور حکم قطعی، اصل بر بی‌گناهی افراد است.
همچنین، در صورتی که بازداشت عارف ناصری، عیسی مرمضی و حسن مرمضی به دلیل فعالیتهای فرهنگی، ادبی، هنری و اجتماعی مسالمت‌آمیز آنان صورت گرفته باشد، موضوع از منظر مواد ۱۹ و ۲۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز اهمیت دارد.
ماده ۱۹ حق آزادی عقیده و بیان و ماده ۲۰ حق آزادی تجمع و تشکل مسالمت‌آمیز را به رسمیت می‌شناسد.
فعالیت در یک مضیف سنتی و مشارکت در برنامه‌های فرهنگی، در صورت مسالمت‌آمیز بودن، در زمره فعالیت‌هایی قرار می‌گیرد که باید از حمایت حقوق بنیادین برخوردار باشد و محدود کردن آن نیازمند مبنای قانونی روشن و رعایت اصل ضرورت و تناسب است.
در نهایت، ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز مقرر می‌کند که هیچ‌کس نباید تحت شکنجه یا رفتار یا مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.
بنابراین، چنانچه افراد بازداشت‌شده در جریان بازجویی یا نگهداری با فشار روانی، تهدید، اجبار یا هرگونه رفتار غیرانسانی مواجه شوند، چنین اقداماتی ناقض حقوق بنیادین آنان خواهد بود.
از منظر حقوقی، برخورد امنیتی با فعالیتهای فرهنگی مسالمت‌آمیز، بدون ارائه ادله مشخص درباره ارتکاب جرم، با اصل قانونی بودن تعقیب، منع بازداشت خودسرانه، اصل برائت و حق دفاع مؤثر سازگار نیست.
برای دریافت آخرین پست‌ها به ایمیل خود مشترک شوید