شناسایی ۱۳۰ کودک کار و خیابان در استان مرکزی

شناسایی ۱۰۳ کودک زیر ۱۸ سال که در زمره کودکان کار و خیابان قرار گرفته‌اند، با هدف چهارم توسعه پایدار، به‌ویژه دسترسی برابر کودکان به آموزش باکیفیت و فرصت‌های یادگیری، ارتباط مستقیم دارد. اشتغال کودکان، به‌خصوص در محیط خیابان، می‌تواند موجب دورماندن آنان از تحصیل یا کاهش فرصت‌های آموزشی و رشد اجتماعی شود.

اهداف ۷ و ۸ سند ۲۰۳۰ بونسکو، بر اتخاذ اقدامات فوری و مؤثر برای پایان دادن به کار اجباری، برده‌داری نوین و قاچاق انسان و همچنین ممنوعیت و ریشه‌کن کردن بدترین اشکال کار کودک تأکید دارد. بنابراین شناسایی کودکان کار صرفاً زمانی می‌تواند یک اقدام حمایتی محسوب شود که به رفع عوامل اقتصادی و اجتماعی منجرشده به کار کودک نیز توجه شود.

بر اساس ماده ۳۲ کنوانسیون حقوق کودک، کودکان باید در برابر بهره‌کشی اقتصادی و انجام کاری که برای آنان زیان‌آور یا مانع تحصیلشان باشد یا به رشد جسمی، ذهنی، اخلاقی و اجتماعی آنان آسیب برساند، حمایت شوند. همچنین مواد ۲۸ و ۲۹ این کنوانسیون بر حق آموزش و جهت‌گیری آموزش در راستای رشد کامل استعدادها و توانایی‌های کودک تأکید دارند.

با توجه به اینکه در گزارش، ۱۳ کودک افغانستانی در میان کودکان شناسایی‌شده معرفی شده‌اند، اجرای سیاست‌های حمایتی باید بدون تبعیض و بر مبنای منافع عالیه کودک صورت گیرد. تابعیت یا وضعیت اقامتی نباید موجب محرومیت کودک از حمایت‌های اساسی، آموزش، مراقبت و خدمات اجتماعی شود.

از منظر حقوق بشر، صرف «شناسایی» کودکان کار و انتقال آنان به مؤسسات حمایتی، به‌تنهایی برای ایفای تعهدات دولت کافی نیست. دولت باید عوامل زمینه‌ای مانند فقر، محرومیت آموزشی، وضعیت نامناسب خانوادگی، فقدان حمایت اجتماعی و بهره‌کشی اقتصادی را نیز مورد توجه قرار دهد.