•                  
جمعه , ۰۴ مهر , ۱۳۹۹
جمعه, سپتامبر 25

حق درمان: عدم پذیرش بیمار پروانه ای مبتلا به کووید ۱۹ در بیمارستان

0
109

حقوق بشر در ایران – امروز یکشنبه ۵ مرداد ماه ۱۳۹۹, افرادی که از بیماری پروانه ای « ای بی » رنج میبرند با توجه به شکل ظاهری این بیماری با درد و رنج بسیاری دست به گریبان می شوند. اما حال در نظر بگیریم این روزها انسانی که از بیماری ای بی رنج می برد و از سوی دیگر به بیماری کووید ۱۹ هم مبتلا می شود. بیماران ای بی در این روزهای سخت که مشکلات اقتصادی کمر شکن از یک سو و از سوی دیگر هم واگیر ویروس کرونا و از سوی دیگر تاول ها و خون ریزی که این افراد در اثر ابتلا به بیماری ای بی از آن رنج می برند زندگی و لحظات حیات این انسانهای بی پناه را تیره و تار می کند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران بنقل از رُکنا, امروز یکشنبه ۵ مرداد ماه ۱۳۹۹, یک بیمار ای بی که مبتلا به کووید ۱۹ شده طی ۲ مرحله به بیمارستان مراجعه کرد اما مسئولان بیمارستان به بهانه ابتلای وی به بیماری ای بی وی را پذیرش نکرده و فقط با درمان سرپائی برای وی قرص تجویز کردند. این درحالی است که فرد بیماری می گوید تنگی نفس گرفتم و به پزشک خصوصی رفتم. او گفت ریه ات پر از عفونت است باید بستری شوی ۹۰ هزار تومان برای سی تی اسکن و دارو پرداختم. کل درآمد من ۱۵۰ هزار تومانی است که بهزیستی می دهد. این نکته حائز اهمیت است که ویروس کوید ۱۹ به سرعت فرد را زمین گیر می کند حال در نظر بگیریم که فردی از قبل به بیماری ای بی مبتلاست و به کرونا هم مبتلا شده اما پس از مراجعه به مرکز درمانی پذیرش نمی شود. 

دردناک است. پوست به شدت شکننده می شود و با کوچکترین خراشی لایه لایه شده و کنده می‌شود. تاول‌های زیاد از بارزترین علایم این بیماری هستند. آنها نمی توانند کار کنند. هر تماسی بر پوست آنها عامل عفونت است. عفونت های داخلی، وضعیت بلع و تغذیه آنها را متاثر می کند. این افراد در برابر بیماری ها ضعیف هستند. شدت بیماری و عفونت می تواند باعث مرگ آنها شود. هزینه درمان این بیماران بسیار بالا است.

به هر لحاظ لازم است که در معیشت و بحران مورد حمایت دولت قرار بگیرند. تولیدکنندگان اقلام درمانی آنها در جهان محدود هستند و با توجه به وضعیت اقتصادی کنونی در ایران دسترسی بیماران ای بی به میپلکس را محدود کرد و اکنون هم کرونا و مشکلات دو چندان این شهروندان را بیش از پیش در معرض خطر قرار داده است. کرونا یک بیماری بسیار مسری است که می تواند عامل مرگ، بویژه در بیماران خاص می شود. در چنین وضعیتی یک بیمار ای بی چه شرایطی را تجربه می کند؟ پاسخ به این سوال را باید در حرف های این بیماران جستجو کنیم. یکی از آنها این بیماران به نام صفورا عبدالملکی در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا گفت : مبتلا به کرونا شده ام ولی بیمارستانی مرا بستری نمی کند.

صفورا عبدالملکی در ادامه گفت: “در خانواده ما،که ۸ نفره است ۴ مبتلا به بیماری ای بی وجود دارد”.

می گوید. او دختر بزرگ خانواده است که روایت رنج هایی را بیان می کند که با آنها زاده شد و هر روز افزایش یافت.

یک خانواده روستایی اهل تویسرکان که دو فرزند و پدر آنها به کرونا مبتلا شده اند.

می گوید که کرونا آمد و زندگی ما را تلخ تر کرد . این شوربختی بر تمام ابعاد زندگی آنها تاثیر گذاشته است. وضعیت جسمانی و بیماری او را ناپایدار کرده است و مشکلات معیشتی آنها چند برابر شده است. در واقع وضعیت جسمانی و معیشت یک بیمار کرونا همیشه بد است.

صفورا عبدالملکی می گوید پدرم مبتلا شد ، چهارده روز در خانه بود. مسن است . حدودا ۹۰ سال سن دارد. بعد از ۱۴ روز که قرنطینه شد خواستیم به سر کار برود. پول نداریم. ولی کجا برود؟ پدرم گفت: کار نیست. از کار افتاده است اما مجبور هستیم. اما الان مجبور هم باشد نمی تواند به سر کار برود.هزینه زندگی ما با یارانه بهزیستی تامین می شود. این یارانه ۱۵۰ تومان است.به کجا می رسد.

می گوید: حالم خوب نبود، رفتم بیمارستان و گفتند مبتلا به کرونا شده ام . می گوید اولین بار که رفتم بیمارستان و تشخیص دادند که کرونا دارم، گفتند که اگر می توانی به خانه برو، استراحت کن و ما به تو کپسول اکسیژن می دهیم. با کپسول اکسیژن به خانه آمدم. اما پس از دو روز آمدند و آن را بردند. تنها دو روز در خانه کپسول اکسیژن داشتم. لرزها و تنگی نفس شدید پیدا کردم. وقتی اکسیژن را بردند، حالم بد شد. البته هم من و هم خواهرم که حالمان بد بود، نمی دانستیم به خاطر زخم ها است یا کرونا. ولی بعد از اینکه لرز شدید پیدا کردم دوباره به بیمارستان رفتیم. اما باز بستری نشدم و گفتند که به قرنطینه برویم. فقط داروها را به ما دادند.

داروهایش را خودمان خریدیم. ۵۰ هزار تومان پول داروها شد. دکترم گفت که ماسک بزنم در خانه. یک روز ماسک زدم ولی فردا به حدی احساس خفگی داشتم که صرف نظر کردم. احساس خفگی شدید داشتم. انگار یک چیزی در گلوم مانده باشد. هر چقدر آب خوردم فایده نداشت. خیلی ترسیدم. هم آنروز ترسیدم و هم آنروزی که بهم گفتند کرونا داری.

فردایش برادرم مرا به دکتر دیگری برد. دکتر گفت باید سی تی اسکن بدهی.برای آن هم ۴۰هزار تومان دادیم. سی تی اسکن را دید و گفت باید بستری بشوم. گفت خیلی دیر آمده ای. بعد از آن ده روز بستری شدم. الان در حال قرنطینه هستم.

لازم به تذکر است که این خانواده زیر نظر بهزیستی هستند. ذکر این مطلب از آن نظر واجب است که این خانواده، مشکلات و بیماری آن در پرونده های بهزیستی وجود دارد.

مسلم است که شرایط آنها نباید فراموش شود. خانواده مذکور، خانواده ای هشت نفره است که چهار فرزند آن مبتلا به ای بی هستند. دختری بزرگ خانواده با ما صحبت کردند. پدر و مادر آنها از کار افتاده و روستایی هستند.

پدر حدود ۹۰ سال و مادر ۸۰ سال دارد. فرزندان این خانواده سه دختر و یک برادر هستند. درآمد آنها تنها مستمری ماهانه بهزیستی به مبلغ ۱۵۰ هزار تومان است. یعنی ۶۰۰ هزار تومان برای چهار بیمار ای بی. از آنجا که این بیمار نتوانست در لیست بیماری های خاص قرار بگیرد، به غیر از کمک های خیرخواهانه که ممکن است تعلق داده شود، هزینه درمان و زندگی با یک بیماری پرخرج برعهده خودشان است.

قابل تذکر است که یک بیمار ای بی به سختی می تواند به مدرسه یا محل کار برود، زیرا تنها پوشیدن لباس و کمی خراشیدگی می تواند باعث شروع زخم و عفونت در سطح پوست آنها باشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: