By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-ltO
حقوق بشر در ایران – امروز پنجشنبه ۱۶ مرداد ماه ۱۳۹۹, شیر احمد شیرانی, زندانی سیاسی در تبعید و محبوس در زندان مرکزی اردبیل که در یازدهمین سال از حبس تعزیری ۲۲ ساله خود در این زندان بسر می برد در نامه ای سرگشاده به شرح وضعیت خود و ظلمی که بر زندانیان سیاسی در زندانها روا داشته پرداخته است.
به گزارش حقوق بشر در ایران, امروز پنجشنبه ۱۶ مرداد ماه ۱۳۹۹, شیراحمد شیرانی, زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی اردبیل که در حال سپری کردن دوان حبس تعزیری ۲۲ ساله توام با تبعید خود در این زندان است در یازدهمین سال از این دوران با انتشار نامه اس سرگشاده ضمن اعلام و تائید شکنجه های گوناگون در طی این مدت و که در دوران حبس خود را سپری می کند محرومیت زندانیان از حق درمان و عدم امکان مرخصی به سایر زندانیان سیاسی که در اثر ابتلا به ویروس کرونا در زندانهای کشور محبوس هستند را نمادی از نقض حقوق بشر دانست.
این زندانی سیاسی در بخشی از این نامه سرگشاده خود نوشت: “حال ای سران حاکمیت که در مسند قدرت قرار دارید و دارید در این کشور حکمرانی میکنید، به شما میگویم که از آه مظلومان و خشم و غضب الهی که در کمین است بترسید و فریاد حق طلبانه و عدالت خواهی مردم مظلوم خود به خصوص فرزندان سیاسی آنها را که در بند و اسارت شما هستند، بشنوید و وضعیتشان را در این شرایط بحرانی و نامناسب زندانهای کشور مورد توجه جدی، رسیدگی، بررسی و بازنگری قرار دهید.”
متن نامه سرگشاده شیر احمد شیرانی, زندانی سیاسی در ادامه می آید
اینجانب شیراحمد شیرانی، زندانی سیاسی بلوچ به ۲۲ سال تبعید در زندان اردبیل محکوم شدهام و هم اکنون ۱۱ سال است در تبعید و زندان به سر میبرم. جهت اطلاع میگویم دو سال از این مدت را در سلولهای انفرادی بازداشتگاههای اطلاعات اوین تهران و اطلاعات زاهدان همراه اعمال شاقه و شکنجههای جسمی، روحی و محروم از داشتن وکیل و ملاقات با خانواده سپری کردم.
آثار ناشی از شکنجه بر بدن و پاهایم وجود دارد که وصفش در این بحث نمیگنجد. صادقانه و شفاف میگویم که سیاست و نگاه دستگاههای قضایی و امنیتی در قبال ما زندانیان سیاسی نگاهی مسموم و آکنده از تعصب، تبعیض و افراط است؛ و نه منطق، واقع گرایی و دیدن حقایق؛ چرا که با منظر و تفکر رادیکالیسم حاکم بر عقاید خودشان ما را مورد ارزیابی و قضاوت قرار دادهاند، بدون توجه به علتهای اصلی موضوع ما را بر همین مبنا و معیار به احکام سنگین و طولانی مدت محکوم کردهاند.
بدون آنکه فکر کنند و در نظر بگیرند که ما زندانیان سیاسی شهروندان این کشور هستیم که در طی سالیان متمادی به خاطر تبعیض دستگاههای که خودشان مسئول آنها بودهاند و بی عدالتیهای ساختاری و سیستماتیک در کشور، مورد ظلم واقع شدهایم. از این گذشته، بی توجهی مسئولان و نادیده گرفتن مطالبات به حق مردم و اعمال سیاستهای قهرآمیز و سرکوبگرانه و نشنیدن صدای آنان و عدم درک صحیح خواستهها، مطالبات و مشکلاتشان، باعث تحمیل خسارتهای جانی و مالی سنگینی شده است.
در نتیجه این سیاستهای نادرست رواج فقر مطلق، بیکاری، اعتیاد، تبعیض، فساد سیستمی و شکاف طبقاتی و پایمال شدن حقوق شهروندی و ملی و سلب آزادیهای مدنی، سیاسی و غیره را به ارمغان آورده است. پرواضح است که مردم نسبت به حاکمیت بی اعتماد و دلسرد شده و دست به اعتراض زدهاند که در همین راستا جمع زیادی از فرزندانشان کشته یا زندانی شدهاند؛ خسارت و تبعات جبران ناپذیری را در زندگی و سرنوشتشان به وجود آورده است. دردناکتر اینکه هیچوقت این مشکلات به صورت واقعبینانه، ریشهای و منطقی مورد رسیدگی، کنکاش، ارزیابی و قضاوت قرار نگرفته است. بلکه بالعکس، همیشه با استفاده از قوه قهری و با توسل به زور و نظامی گری و سرکوب، اعدام، زندان و تبعید توسط مسئولان پاسخ داده شده است. این امر نتیجهای جز شعلهور شدن آتش بی عدالتی و نا امنی در بر نداشته است.
حال ای سران حاکمیت که در مسند قدرت قرار دارید و دارید در این کشور حکمرانی میکنید، به شما میگویم که از آه مظلومان و خشم و غضب الهی که در کمین است بترسید و فریاد حق طلبانه و عدالت خواهی مردم مظلوم خود به خصوص فرزندان سیاسی آنها را که در بند و اسارت شما هستند، بشنوید و وضعیتشان را در این شرایط بحرانی و نامناسب زندانهای کشور مورد توجه جدی، رسیدگی، بررسی و بازنگری قرار دهید.
حال که نتوانستید این بیماری مرگبار را کنترل و مهار کنید چرا حداقل با مرخصی زندانیان که سالهاست در زندان و در معرض خطر ابتلا به انواع بیماریهای مرگبار از جمله همین اواخر در معرض ابتلا به کرونا قرار دارند و متاسفانه تعدادی هم مبتلا شدند و شما هم مطلع هستید و در خبرها دارید موافقت نمیکنید. این بی توجهی شما که عامدانه هم است باعث به خطر افتادن زندگی و جان این زندانیان شده است.
مگر غیر این است که این افراد فرزندان این ملت و شهروندان این سرزمین هستند که فقط خواستار آزادی و برقراری عدالت هستند و هیچ هدفی جز این نداشته و ندارند و به خاطر همین باورها و ارزشهایشان در شرایط سخت روزگار ناعادلانه محکوم و زندانی شدند و یا اینکه واقعا قصد دارید با استفاده از بیماری کرونا جانشان را در خطر بیندازید.
مطمئن باشید برای هیچ انسان آزاده و با وجدانی که به حداقل معیارهای انسانی و اخلاقی پایبند باشد، این شرایط قابل درک و پذیرش نیست و قاعدتا این مسئولیت بر عهده شماست که باید آن را بپذیرید و نسبت به حفظ جان و سلامتی زندانیان سیاسی و آزادی آنان از زندان تمام اقدامات لازم را انجام دهید تا اندک مرهم بر زخمها و رنجهای کهنه خانواده هایشان باشد که در زمان شیوع ویروس کرونا تعدادی از عزیزانشان را از دست دادند و عزادار شدند.
شیراحمد شیرانی/ زندانی سیاسی / ۱۶مردادماه ۱۳۹۹/ زندان مرکزی اردبیل
در تشریح وضعیت شیراحمد شیرانی, زندانی سیاسی لازم به ذکر است, که وی در مجموع به تحمل ۲۲ سال حبس تعزیری توام با تبعید محکوم شد و در حال حاضر ۱۱ سال از مجموع این حبس را در زندان مرکزی اردبیل سپری کرده است.
این زندانی سیاسی طی این دوران ۱۱ ساله از حق مرخصی محروم است. این زندانی سیاسی حتی در تاریخ ۲۹ مرداد ماه ۱۳۹۸, به همراه محمدصابر ملک رئیسی, دیگر زندانی سیاسی اهل سیستان بلوچستان محبوس در بند ۷ زندان مرکزی اردبیل توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب اردبیل با اتهام “فعالیت تبلیغی علیه نظام” هر یک به تحمل ۱ سال حبس تعزیری محکوم شدند.
شیر احمد شیرانی, متولد: ۱۳۶۳ ساله، فرزند: چاکر، اهل زاهدان و ساکن تهران، در تاریخ ۱۳ خرداد ماه سال ۱۳۷۹, توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت و به مدت ۲ سال در سلول انفرادی بازداشتگاه اداره اطلاعات زاهدان و پس از آن هم در بند امنیتی ۲۰۹ این ارگان امنیتی واقع در زندان اوین تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت. این زندانی نهایتاً در یک دادگاه پر ابهام به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق محاربه به تحمل ۲۲ سال حبس تعزیری در تبعید محکوم شد.
زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید