•                  
سه شنبه , ۲۶ شهریور , ۱۳۹۸

سهیل عربی؛ اتهام های توهین به مقدسات و فعالیت تبلیغی علیه نظام راهکار سرکوب منتقدان

0
139

سهیل عربی, زندانی سیاسی و وبلاگ نویس محبوس در زندان تهران بزرگ همچنان از دسترسی به خدمات پزشکی و اعزام به مرکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, سهیل عربی, زندانی سیاسی محبوس در تیپ ۱ سالن ۹ زندان تهران بزرگ, در حالی که از دسترسی به خدمات پزشکی علیرغم نیاز مبرم به معاینه و درمان زیر نظر پزشک متخصص محروم مانده است با انتشار نامه ای سرگشاده بر چگونگی روند دادرسی بر پرونده خود از اولین روزهای بازداشت تا به امروز پرده برداشته است. این زندانی سیاسی در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه آزادی اطلاع رسانی از سوی سازمان گزارشگران بدون مرز نیز شده بود. 

سهیل عربی در تاریخ ۱۶ آبان ۱۳۹۲ توسط ماموران قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران در تهران بازداشت و تا به امروز حتی یک بار هم به مرخصی نیامده است و علاوه بر این حتی از دسترسی به خدمات پزشکی به دلیل ضربه ناشی از بازجوی قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران که باعث له شدگی بیضه چپ وی که توام با وجود خون در ادرار وی و همچنین دل درد شدید در وی شده و از سوی دیگر ترک تیغه بینی که در اثر مشت فرد  بازجو بر صورت وی بوده کماکان از اعزام به مرکز درمانی تخصصی محروم مانده است. 

متن نامه این زندانی سیاسی جهت انتشار در اختیار حقوق بشر در ایران قرار گرفته که در ادامه می آید: 

اتهامهای فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به مقدسات راهکار حاکمیت برای سرکوب منتقدان

هرگز هیچ بازپرسی پیش از صدور کیفرخواست و هیچ قاضی پیش از محاکمه  من را به اتهام توهین به مقدسات من را تفهیم اتهام نکردند و هیچ یک از بازپرس های دادسرای فرهنگ و رسانه و دادسرای اوین و قضات بیدادگاه انقلاب به من فرصت دفاع از خود در طی روند دادرسی بر پرونده ام را ندادند. اما هر آینه میخواهم شما انسانها را نسبت به این اتهامات تفهیم کرده و دلیل اصلی وجود چنین ماده ای در کتاب قانون مجازات اسلامی را به اطلاعتان برسانم. 

مجموعه ای از لاشخورهای انسان نما که به لطف هرج و مرج ناشی از روی کار آمدن حکومت اسلامی شرکت معرفی مجرم امنیتی به دستگاه قضائی بنام قرار گاه ثارالله را تاسیس کردند, هرگاه شخصی به ظلم, نابرابری, سرکوب بیدادگردی اعتراض کند وی را بازداشت کرده و با زور باتوم و شوکر و تهدید و انواع و اقسام شکنجه و با اکراه از او اعتراف گرفته و فرد را به توهین به مقدسات متهم میکنند. 

وبلاگ یادیاران, صفحه فیس بوکی  نسلی که دیگر نمیخواهد نسل سوخته باشد و صفحه فیس بوکی صدای زندانیان سیاسی توسط اینجانب سهیل عربی ساخته شد. در این وبلاگ و دو صفحه فیس بوکی مطالبی به قصد روشنگری و حمایت از زحمت کشان جامعه و زندانیان سیاسی در آنها منتشر می شد. 

اما در بین تمامی آن پستها و مطالبی که در وبلاگ و دو صفحه فیس بوکی من منتشر شد هیچکدام مطالبی که گویای توهین به مقدسات باشد توسط من نوشته و یا منتشر نشد.

پس از بازداشت و با شروع بازجوئی ها بازجویان قرار گاه ثارلله سپاه پاسداران من را مجبور به امضای برگه هایی که متعلق به وبلاگ و یا دو صفحه فیس بوکی من نبود. حتی یک بار در مرداد ۱۳۹۶ و در حالی که  تنها یک ماه به آزادی ام مانده بود مجددا من را به بند الف ۱ متعلق به قرارگاه ثارالله منتقل کردند و مجددا پروندهائی با اتهامات گذشته همچون فعالیت تبلیغی علیه نظام و توهین به مقدسات برای من گشوده شد. در حالی که مصادیق اتهامی کامنتهائی بود که افراد دیگری بعنوان مخاطب و در زمانی که من در بند ۳۵۰ زندان اوین محبوس بودم در صفحات فیس بوک من قرار داده بودند.

حالا بیش از ۶ سال است که محروم از حتی ۱ روز مرخصی در مخوف ترین زندانهای جمهوری اسلامی محبوس شدم و انواع و اقسام شکنجه ها را فقط به دلیل انتشار چند عکس و مقاله تحمل کردم. 

طی سالهائی که در زندان هستم قاتل, آدم ربا, کلاهبردار, سارق, متجاوز و اختلاس گرها همگی آزاد شدند و یا از تمامی امکانات از قبیل مرخصی و حق آزادی مشروط بهره مند شدند اما حتی ۱ بار به من اجازه ندادند در جشن تولد دخترم در کنارش باشم. 

بارها ارازل و اوباش و چاقو کشها و افراد معتدادها ما را آزار دادند و از مسئولان زندان خواستیم که تمامی زندانیان سیاسی یک جا باشیم تا دستکم فرصت ادامه تحصیل داشته باشیم اما مسئولان زندان نه نتها حمایتی از ما نکردند بلکه حق را به خلاف کارها دادند. 

چگونه میتوانیم فرزندانمان را تشویق به مطالعه کنیم وقتی افرادی همچون؛ آرش صادقی, مجید اسدی و سپیده قلیان و دهها دانشجو و تحصیل کرده در زندانهای جمهوری اسلامی سوختند. 

معمولا اینگونه بوده تا شخصی جانش را از دست ندهد مردم ایران واکنشی درخور نشان نمی دهند. پس باشد که مرگ یک نویسنده موجب بیداری مردم شده و به فریاد سایر نویسندگان محبوس و در بند در زندانهای حکومت جمهوری اسلامی برسند. 

تنها سلاح  ما در این میدان سخن بود و شمشیر در دست اهریمن بود. 

سهیل عربی / تیپ ۱ سالن ۹ زندان تهران بزرگ / ۷ خرداد ۱۳۹۸

لازم به ذکر است, سهیل عربی پیش از این و در تاریخ ۹ اردیبهشت ماه سالجاری پس از انتقال به بیمارستان فیروزآبادی واقع در شهرری منتقل شده بود بدون انجام هیچگونه درمان و یا معاینه از سوی پزشک متخصص بعد از گذراندن ساعتها معطلی در این مرکز درمانی بدون هیچگونه درمان به زندان تهران بزرگ«فشافویه» بازگردادنده شده بود. 

علت بروز این بیماری در سهیل عربی به نامه سرگشاده ای برمیگردد که وی در اواخر فروردین ماه ۱۳۹۸ با موضوع « در حاشیه » به وضعیت فقر در مناطق جنوبی تهران و حومه پرداخته بود صورت گرفت. 

این زندانی سیاسی در نامه خود به محبوس شدن بسیاری از افراد با جرائم مالی که بدلیل فقر قادر به پرداخت مبالغ ناچیز بعنوان رد مال نبوده و در تیپ یک زندان تهران بزرگ محبوس شده بودند اشاره کرده بود. همزمان با انتشار این نامه در فضای مجازی و تاثیر مثبت آن بر جامعه و افراد خیرخواهی که جهت پرداخت مبالغ رد مال برای زندانیان مورد اشاره در نامه سهیل عربی به زندان تهران بزرگ مراجعه کرده و متقاضی پرداخت مبلغ ردمال برای این دسته از زندانیان دربند شده بودند. همزمان با مراجعه بسیاری از افراد متمکن مالی جهت پرداخت مبالغ جهت رد مال این دسته از زندانیان,  این مورد باعث ناراحتی و عصبانی شدن ارگانهائی مثل اطلاعات سپاه پاسداران شد. 

پیرامون جلسه بازجوئی سهیل عربی از سید موسی موسوی که بعنوان بازجوی قرارگاه ثارالله سپاه است در طی بازجوئی سهیل عربی را به دلیل فعالیتهای این زندانی سیاسی در داخل بند که از جمله میتوان به یاد دادن زبان انگلیسی و فرانسه به سایر زندانیان است مورد تمسخر قرار داده بود. 

همچنین در طی روند بازجوئی فرد مذکور افدام به ضرب و شتم شدید سهیل عربی کرد و همین مورد باعث آسیب دیدگی شدید سهیل عربی از ناحیه بیضه به دلیل لقدی که از سوی سید موسی موسوی به بیضه وی زده شد و از سوی دیگر مشتی که بر بینی سهیل عربی زد که باعث ترک برداشتن تیغه بینی این زندانی سیاسی و بروز آسیبهای جسمی شدیدی در وی شده است و این زندانی سیاسی از حق دسترسی به مرکز درمانی جهت مداوا با توجه به له شدگی بیضه و شکستگی بینی محروم مانده است. 

سهیل عربی در تاریخ ۱۶ آبان ۱۳۹۲ توسط ماموران قرارگاه ثارالله سپاه پاسداران در تهران بازداشت و تا به امروز حتی یک بار هم به مرخصی نیامده است. 

 سپس توسط  شعبۀ ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی سیامک مدیرخراسانی به دلیل نوشته‎هایش در فیسبوک به اتهام سب النبی (توهین به پیامبر) به اعدام محکوم شد. پس از آن وکلای او به شعبۀ ۳۶ دیوان عالی کشور درخواست تجدید نظر فرستادند و ماده‌ی ۲۶۳ قانون مجازات اسلامی را با توجه به شرایط پرونده و اقرارهای خود متهم برای عفو او مطرح کردند.
بر اساس مادۀ ۲۶۲ قانون مجازات اسلامی اگر شخصی به پیامبر اسلام توهین کند مجازاتش اعدام خواهد بود اما مادۀ ۲۶۳ این قانون تاکید کرده که «اگر متهم در دادگاه ادعا کند که حرف‌های توهین‌آمیز را بر اساس عصبانیت، نقل قول یا سهو قلم و سهو زده است، حکم اعدام او به مجازات ۷۴ ضربه شلاق تبدیل می‎شود.»

پس از اعتراض وکیل سهیل عربی به حکم اعدام صادر شده توسط شعبه ۷۶ دادگاه گیفری تهران و ارجاع آن به شعبۀ ۳۶ دیوان عالی کشور، این شعبه اتهام «افساد فی الارض» را نیز به پرونده اضافه و حکم اعدام این زندانی را تایید کرد. طبق آنچه در متن حکم آمده، سهیل عربی به دلیل «تعدد صفحات فیسبوک» به “افساد فی الارض” نیز محکوم شد، اما در نهایت درخواست اعاده دادرسی از سوی دیوان عالی کشور پذیرفته شد و این بار شعبه ۳۴ دیوان عالی کشور حکم اعدام را لغو و پرونده را برای رسیدگی مجدد به یکی از دادگاه‌های بدوی فرستاد. دادگاه در رسیدگی مجدد اتهام “سب النبی” را حذف کرد و سهیل عربی را به هفت سال و نیم زندان و دو سال تحقیقات مذهبی (برای اثبات پشیمانی) و دو سال ممنوع الخروجی پس از آزادی محکوم کرد.

سهیل عربی علاوه بر حکمی که شعبه ۷۶ دادگاه کیفری تهران برای او به اتهام سب النبی صادر کرده است، در اردیبهشت ماه ۱۳۹۳ به اتهام توهین به رییس وقت دانشگاه علامه طباطبایی، آیت‌الله احمد جنتی و غلامعلی حدادعادل از طریق نوشته‌هایش در فیسبوک در شعبه ۱۰ دادگاه ویژۀ کارکنان دولت به ۵۰۰ هزار تومان جریمه نقدی و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شد. او همچنین در شهریورماه ۱۳۹۳ به اتهام “توهین به علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی” و “تبلیغ علیه نظام” در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی به ۳ سال حبس محکوم شد که این حکم نیز به فاصله کوتاهی در شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر تایید شد.
این زندانی عقیدتی در تاریخ ۱۵ آذر ماه ۱۳۹۷ از سوی شعبه ۱۱۶۶ دادگاه کیفری تهران به اتهام اخلال در نظم عمومی و تخریب عمدی اموال دولتی به تحمل یک سال و نیم حبس تعزیری محکوم شد و با ارجاع پرونده به دادگاه تجدیدنظر عین حکم صادره در دادگاه بدوی تائید و به این زندانی سیاسی ابلاغ گردید. 

این عکاس و شهروند خبرنگار زندانی، در آبان ماه ۱۳۹۶ برنده جایزه شهروند خبرنگار ۲۰۱۷ گزارشگران بدون مرز شده بود. 

زندانیان سیاسی  در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند و از سوی دیگر پرونده سازیهای پی در پی برای آنها از جمله مواردی است که مستند و مشهود است.  اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئاله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

 

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: