•                  
شنبه , ۱۰ اسفند , ۱۳۹۸
شنبه, فوریه 29

اعتصاب غذای سیامک اشرفی اشگه سوء, زندانی سیاسی در زندان مرکزی ارومیه

0
92

حقوق بشر در ایران – روز سه شنبه ۱ بهمن ماه ۱۳۹۸, سیامک اشرفی اشگه سوء, زندانی سیاسی محبوس در بند ۱۲ زندان مرکزی ارومیه در اعتراض به عدم موافقت مسئولان قضائی با در خواست عفو مشروط این زندانی سیاسی اعلام اعتصاب غذا کرد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, روز سه شنبه ۱ بهمن ماه ۱۳۹۸, سیامک اشرفی اشگه سوء, فرزند محی الدین « ریوان »,  زندانی سیاسی محبوس در بند ۱۲ زندان مرکزی ارومیه که در حال تحمل دوران محکومیت حبس ۵ ساله خود میباشد در اعتراض به مخالفت مسئولان قضائی با درخواست آزادی مشروط وی اعلام اعتصاب غذا کرده است. 

بنقل از یک منبع مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران ضمن اعلام این خبر گفت: “اخیرا خانواده سیامک اشرفی اشگه سوء, زندانی سیاسی در زندان ارومیه که برای پیگیری در خواست آزادی مشروط وی به شعبه ۹ واحد اجرای احکام کیفری دادسرای عمومی و انقلاب ارومیه رفته بودند نورد بی احترامی از سوی کارکنان آن مجموع قرار گرفتند و این زندانی سیاسی پس از اطلاع از این موضوع با ۲ هدف بی احترامی به خانواده وی و همچنین مخالفت مسئولان قضائی با درخواست آزادی مشروط وی از دیروز سه شنبه ۱ بهمن ماه دست به اعتصاب غذا زد”. 

این منبع مطلع همچنین گفت: “در خواست آزادی مشروط سیامک اشرف اشگه سوء, از سوی مسئولان زندان مرکزی ارومیه تائید شده اما پس از ارجاع این درخواست به واحد اجرای احکام کیفری این درخواست بی جواب مانده است”. 

لازم به ذکر است؛ سیامک اشرفی اشگه سوء, که از تاریخ ۳۰ خرداد ماه سال ۱۳۹۵ در بند ۱۲ زندان مرکزی ارومیه در حال تحمل دوران محکومیت حبس ۵ ساله خود می باشد تا به امروز بیش از نمی از دوران محکومیت حبس خود را سپری کرده است. 

این زندانی سیاسی در تاریخ ۳۰ خرداد ماه ۱۳۹۵, توسط نیروهای امنیتی در شهرستان ارومیه بازداشت شده بود و پس از انتقال بازداشتگاه و طی مراحل بازجوئی با تفهیم اتهام “عضویت در یکی از احزاب مخالف نظام”, مورد تفهیم اتهام قرار گرفت. 

با آغاز روند دادرسی پرونده وی به شعبه ۲ دادگاه انقلاب شهرستان ارومیه ارجاع شد و این زندانی سیاسی از بابت اتهام “عضویت در یکی از احزاب مخالف نظام” به تحمل ۵ سال حبس تعزیری محکوم شد که این حکم پس از ارجاع به دادگاه تجدید نظر عینا مورد تائید قرار گرفت. 

زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از  موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر و همچنین  ماده ۱۴ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶, بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون و عدم برخورداری آنها از حقوق شهروندیشان در درمان بیماریها و آسیبهای جسمی که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: