By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-Qvr
حقوق بشر در ایران ـ امروز یکشنبه ۲۱بهمن ماه ۱۴۰۳، بهاره هدایت، زندانی سیاسی به طور مشروط آزاد شد.
به گزارش حقوق بشر در ایران، بهاره هدایت، فعال دانشجویی و زندانی سیاسی، در پی تحمل بخشی از حبس تعزیری خود بطور مشروط آزاد شد. بهاره هدایت، در حال تحمل حبس تعزیری ۴ ساله خود از بابت اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» بود.
زهرا مینویی، وکیل دادگستری، با انتشار خبر مذکور در صفحه شخصی خود تشریح کرد:”شعبه ۵۴ دادگاه انقلاب با آزادی مشروط موکلم خانم بهاره هدایت موافقت کرد،این حکم بعد از تحمل ۱سال و ۶ ماه زندان و ۱ سال توقف اجرا به دلیل بیماری، صادر شده است. خانم هدایت بعد از اعتراض به سقوط هواپیمای اوکراینی به ۴سال حبس تعزیزی محکوم شد.این حکم همزمان با جنبش مهسا اجرا شده بود.”
بر اساس قوانین ایران، آزادی مشروط به زندانیانی تعلق میگیرد که بیش از یکسوم مدت محکومیت خود را سپری کرده باشند و در دوران حبس رفتار مناسبی داشته باشند. در مورد بهاره هدایت، یک سال توقف اجرای حکم به دلیل بیماری و یک سال و نیم گذراندهشده در زندان، زمینه را برای این درخواست فراهم کرد. با تأیید این درخواست از سوی شعبه ۵۴ دادگاه انقلاب، او از زندان آزاد شد.
تحلیل خبر
آزادی مشروط بهاره هدایت، اگرچه از منظر حقوقی یک فرآیند معمول قضایی محسوب میشود، اما در فضای سیاسی و اجتماعی ایران به عنوان نشانهای از تغییر رویکرد حاکمیت در قبال زندانیان سیاسی تلقی شده است.
بهاره هدایت از نمادهای مقاومت مدنی و مطالبهگری در ایران محسوب میشود. او سالها در جنبش دانشجویی فعال بود و در دورههای مختلف، به دلیل فعالیتهای مسالمتآمیز خود با احکام سنگین قضایی روبهرو شده است.
پرونده بهاره هدایت، مانند بسیاری از پروندههای دیگر زندانیان سیاسی در ایران، همواره با ابهام در روند دادرسی، نبود شفافیت در رسیدگیهای قضایی، و استفاده از اتهامات کلی و سیاسی همراه بوده است. اعتراض به سقوط هواپیمای اوکراینی که منجر به محکومیت او شد، نمونهای از محدودیتهای شدید آزادی بیان و سرکوب فعالان مدنی در ایران به شمار میرود.
منتقدان بر این باورند که حکم زندان برای فعالانی مانند بهاره هدایت، بیشتر از آنکه بر اساس اصول حقوقی باشد، با رویکردهای امنیتی و سیاسی صادر شده است. در همین راستا، موافقت با آزادی مشروط او را نیز میتوان در چارچوب تغییرات تاکتیکی در سیاستهای دستگاه قضایی تحلیل کرد.
بهاره هدایت از جمله فعالانی است که در دو دهه گذشته، بارها به دلیل فعالیتهای مدنی و دانشجویی خود بازداشت و زندانی شده است. برخی از مهمترین مقاطع پرونده او شامل موارد زیر است:
• ۱۳۸۸: بازداشت و محکومیت به نه سال و نیم زندان به دلیل فعالیت در دفتر تحکیم وحدت
• ۱۳۹۵: آزادی پس از هفت سال حبس
• ۱۳۹۸: محکومیت به چهار سال حبس به دلیل اعتراض به سقوط هواپیمای اوکراینی
• ۱۴۰۱: اجرای حکم همزمان با اعتراضات سراسری
این سابقه نشان میدهد که او یکی از پرتکرارترین چهرههای سرکوبشده جنبش مدنی ایران بوده و همواره با اتهامات سیاسی و امنیتی مواجه شده است.
با وجود آزادی مشروط بهاره هدایت، همچنان بسیاری از زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران در شرایط نامشخصی به سر میبرند. برخی تحلیلگران معتقدند که این نوع آزادیها بیشتر تاکتیکی و برای کاهش فشارهای داخلی و بینالمللی صورت میگیرد، تا اینکه نشانهای از تغییر سیاستهای کلان باشد.
با این حال، آزادی او میتواند روحیه تازهای به جامعه مدنی و فعالان سیاسی بدهد، بهویژه در شرایطی که مطالبه برای توقف سرکوب و آزادی زندانیان سیاسی همچنان از سوی گروههای مختلف اجتماعی مطرح میشود.
در نهایت، باید دید که این آزادیها به اصلاحات عمیقتر در نظام قضایی ایران منجر خواهد شد، یا همچنان بهعنوان ابزارهای تاکتیکی برای مدیریت نارضایتیها باقی خواهد ماند.
بهاره هدایت، در تاریخ ۱۱ مهر ماه ۱۴۰۱، به روشی خشونت آمیز و پس از شکستن قفل درب منزل وی، بدون ارائه حکم قضایی، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و جهت بازجوئی به سلول انفرادی در بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات منتقل و تا تاریخ ۴ آبان ماه ۱۴۰۱، در آن بند امنیتی با اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «اجتماع و تبانی» و «ترویج فساد و فحشا» تحت بازجویی قرار گرفت و با توجه به اینکه از بابت بازداشت قبلی خود پرونده ای در مرحله اجرای حکم داشت سپس برای اجرای حکم حبس ۴ساله خود از بابت اتهام «اجتماع و تبانی»به زندان اوین، منتقل شد.
وی، در تاریخ ۴ مردادماه ۱۳۹۹، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، به اتهام (اجتماع و تبانی) به تحمل ۴ سال حبس تعزیری و از بابت اتهام (فعالیت تبلیغی علیه نظام) هم به تحمل ۸ ماه حبس تعزیری و بعنوان مجازات تکمیلی این فعال سیاسی و دانشجوئی به ۲ سال محرومیت از عضویت در گروههای سیاسی و اجتماعی و ۳ماه ارائه خدمت در آسایشگاه سالمندان نیز محکوم شده بود.
این فعال دانشجوئی در تاریخ ۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۸، پس از احضار به واحد حراست دانشگاه تهران بازداشت و به بند امنیتی زندان اوین جهت بازجوئی و تفهیم اتهام منتقل و در تاریخ ۲۹ بهمن ماه ۱۳۹۸، پس از اتمام مراحل بازجوئی و تحمل سلول انفرادی و بازجوئی های توام با تهدید با تودیع قرار وثیقه تا اتمام دوران دادرسی آزاد شد.
این فعال دانشجوئی، همزمان با تحویل سال ۱۳۸۸ به دلیل شرکت در تجمع مسالمتآمیز خانوادههای زندانیان سیاسی در مقابل زندان اوین توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود.
بهاره هدایت، همچنین در جریان تجمعات اعتراضی سال ۱۳۸۸ نیز بازداشت شده بود و با اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «مصاحبه با رسانههای بیگانه»، «توهین به رهبری»، «توهین به رئیسجمهور»، «اخلال در نظم عمومی از طریق شرکت در تجمعات غیرقانونی» و همچنین «ورود غیرقانونی و تخریب در دانشگاه امیرکبیر هنگام ورود مهدی کروبی به این دانشگاه»، توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۷ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد که پس از اضافه شدن ۲ حبس تعلیقی از بابت اتهام «اقدام علیه امنیت از طریق برگزاری تجمع اعتراضی غیر قانونی» در پرونده ای دیگر به این حکم این فعال دانشجوئی اضافه شد.
پس از ارجاع پرونده بهاره هدایت به شعبه ۵۴ دادگاه تجدید نظر استان تهران، این حکم عینا تائید و این فعال دانشجوئی با احتساب ۲ سال حبس تعلیقی قبل در مجموع به تحمل ۹ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شده بود.
این فعال دانشجویی، در تاریخ ۱۸ تیر ماه ۱۳۸۶، پس از سازمان دهی اعتصاب در مقابل دانشگاه امیرکبیر در تهران مجددا از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شد و پس از ۱ ماه تحمل بازجوئی و سلول انفرادی پس از تودیع قرار وثیقه بطور موقت آزاد شده بود.
بهاره هدایت در سال ۱۳۸۵ در سازمان دهی اعتراضات به قوانین تبعیضآمیز علیه زنان مشارکت داشت که در پی یورش ماموران امنیتی به این تجمع مسالمت آمیز بازداشت و پس از طی مراحل بازجوئی و تکمیل پرونده توسط دادگاه انقلاب تهران از بابت اتهام «اقدام علیه امنیت ملی از طریق برگزاری تجمع غیرقانونی» به تحمل ۲ سال حبس تعزیری با طول مدت تعلیق ۵ ساله محکوم شده بود.
زندانیان محبوس در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که ناقض ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی و روحی گوناگون که اکثر این بیماریها از زمانی که این افراد در زندان محبوس شدند با آنها دست به گربیان شده و از سوی دیگر هم پرونده سازی های گسترده که مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از آن بعنوان یک اهرم فشار برای سرکوب و ارعاب بر زندانیان سیاسی و امنیتی وارد می کنند مورد استفاده قرار گرفته است.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید