•                  
جمعه , ۰۹ آبان , ۱۳۹۹
جمعه, اکتبر 30

بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه پیرامون دستمزد سال ۱۳۹۹

0
162

حقوق بشر در ایران – روز یکشنبه ۲۷ بهمن ماه ۱۳۹۸, سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه با انتشار بیانیه ای نسبت به افزایش دستمزدها برای سال ۱۳۹۹ واکنش نشان داد. در این بیانیه به افزایش ناگهانی و بدون مدیریت قیمت بنزین که از تاریخ ۲۴ آبان ماه سالجاری صورت گرفت که علاوه بر خسارتهای جانی و مالی که برای کشور و شهروندان به بار آورد قیمت کالاها و خدمات نیز به شدت افزایش یافت نیز اشاره شده است. افزایش قیمتها باعث کاهش توان خرید شهروندان به خصوص طبقه کارگر جامعه با حقوق بسیار کم این شهروندان شد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران بنقل از سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه, روز یکشنبه ۲۷ بهمن ماه ۱۳۹۸, با توجه به رسیدن ماههای پایانی سال ۱۳۹۸ و ادعای مجلس و دولت حسن روحانی برای افزایش حقوق و دستمزد کارگران در سال ۱۳۹۹, سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران با انتشار بیانیه ای نسبت به افزایش تورم و کاهش خرید طبقه کارگر در جامعه هشدار داد. کاهش قدرت خرید کارگران که بخشی عظیم از جامعه ایران را تشکیل می دهند نشانی از نقض مفاد ۲۳ و ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر که مستقیما بر “حق افراد در برخورداری از سطح دریافت حقوق و مزایا مطابق با وضع تورم جاری در کشور محل اقامت” و همچنین “حق افراد در برخورداری از تامین اجتماعی مناسب” تاکید کرده نیز می باشد. 

در بخشی از این بیانیه ضمن تاکید بر کاهش قدرت خرید طبقه کارگر سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی اعلام کرده: ” این وضعیت نه یک پدیده طبیعی است و نه برای همه طبقات اجتماعی یکسان. بلکه در سوی مقابل چنین فقر تحمیلی بر کارگران، سرمایه‌داران و مدیران حلقه به گوش آنها ایستاده‌اند، که سودهای کلان حاصل از کاهش دستمزد حقیقی کارگران را در قالب درآمدهای میلیاردی و حقوق های چند ده میلیونی بین خود تقسیم می کنند. این در حالی است که اقتصاددانان و اتاق‌های بازرگانی دائما اعلام می کنند که توان پرداخت مزد بیشتر را ندارند. درآمد های میلیاردی و حقوق های چند ده میلیونی خود گواه دروغ بزرگ آنان است”.

متن بیانیه منتشر سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در ادامه می آید: 

“چاره کارگران وحدت و تشکیلات است.

تورم افسارگسیخته و افزایش نابهنگام قیمت بنزین در سالی که گذشت مستقیماً سفره خالی کارگران را نشانه رفت. کاهش دستمزد حقیقی کارگران به چندین مرتبه زیر خط فقر در حالی صورت گرفت که حتی بدون وجود چنین تورمی نیز دستمزد کارگران به هیچ عنوان کفاف تهیه الزامات ابتدایی معاش از قبیل خوراک، پوشاک، مسکن، آموزش، بهداشت و درمان و امکانات رفاهی را نمی‌داد.

اما این وضعیت نه یک پدیده طبیعی است و نه برای همه طبقات اجتماعی یکسان. بلکه در سوی مقابل چنین فقر تحمیلی بر کارگران، سرمایه‌داران و مدیران حلقه به گوش آنها ایستاده‌اند، که سودهای کلان حاصل از کاهش دستمزد حقیقی کارگران را در قالب درآمدهای میلیاردی و حقوق های چند ده میلیونی بین خود تقسیم می کنند. این در حالی است که اقتصاددانان و اتاق‌های بازرگانی دائما اعلام می کنند که توان پرداخت مزد بیشتر را ندارند. درآمد های میلیاردی و حقوق های چند ده میلیونی خود گواه دروغ بزرگ آنان است.
نظریه پردازان و سیاست‌مداران سرمایه، بویژه دولت حامی آنها، تنها به چنین دروغ‌هایی اکتفا نکرده و با ترفندهای مختلف تلاش می‌کنند که دستمزدها را به انحاء مختلف در پایین‌ترین سطح نگه دارند؛ ترفندهایی از قبیل خروج بخش‌های مختلف از شمول قانون کار، از بین بردن امنیت شغلی از طریق شرکت های پیمان کاری نیروی انسانی، برقراری طرح کارورزی، استاد شاگردی و نهایتاً در جدیدترین ترفند تلاش برای برقراری دستمزد منطقه ای.

تجربه ما کارگران نشان داده تشکل‌های فرمایشی و دست ساز دولت نه می‌خواهند و نه می‌توانند که به نفع کارگران وارد چانه زنی با دولت و سرمایه داران شوند. چرا که این به اصطلاح تشکل‌ها نه متکی بر کارگران و نه برآمده از مبارزات آنان، بلکه مزدبگیران سرمایه‌داران و ابزار سرکوبی در دست دولت هستند که همیشه علیه کارگران و به عنوان ترمزی در مبارزات آنان نقش ایفا کرده‌اند. مطرح‌ترین این حامیان سرمایه در لباس کارگران همان شوراهای اسلامی کار و خانه کارگر (بخوانید خانه سرمایه) هستند. در سال‌های گذشته شاهد بودیم کارگرانی همچون هپکو اراک کارگران آذرآب و نیشکر هفت تپه و چادرملو و….برای رسیدن به مطالباتشان و حقوق معوقه تنها از راه تجمعات اعتراضی و ایستادگی و مقاومت توانستند به حداقل معوقات عقب افتاده دست پیدا کنند. لذا راه رسیدن به دستمزدی عادلانه تنها با ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری برآمده از محیط کار (سندیکاهای کارگری) است. به نظر ما و بنا بر تجربه خود در محیط کارمان، کارگران باید با ایجاد سندیکاها به عنوان دژی در نبرد علیه سرمایه‌داران و دولت بعنوان بزرگترین کارفرمای کشور، برای تعیین دستمزد و احقاق دیگر مطالباتشان کوشش کنند.

در این راه باید از تمام ظرفیت‌های اجتماعات اعتراضی و اعتصاب استفاده کرده و از هیچ کوششی دریغ نکنند، چرا که صاحبان قدرت هیچ برنامه اقتصادی که بتواند شرایط و وضعیت اسفبار معیشتی کارگران را بهبود بخشد ندارند.
سندیکای کارگران شرکت واحد همچون گذشته برای دفاع از حقوق حقه کارگران از جمله تعیین حداقل دستمزد تلاش کرده و در برابر ظلم و ستم و بی‌عدالتی‌ها بر کارگران سکوت نخواهد کرد.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، ضمن محکوم کردن احکام سنگین زندان علیه آقایان حسن سعیدی و سید رسول طالب مقدم دو عضو سندیکا، خواستار آزادی و توقف برخوردهای پلیسی و امنیتی با دیگر فعالین صنفی کارگران و معلمان و دانشجویان و فعالین مدنی می‌باشد”.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

۲۷ بهمن ماه ۱۳۹۸

در توضیحاتی بیشتر پیرامون وضعیت جامعه کارگری ایران, هر روزه تجمعات اعتراضی در شهرهای مختلف کشور از سوی کارگران واحدهای صنعتی و یا کارگران شاغل در سازمانها و اداره جات تهران و یا سایر استانها با هدف دریافت مطالبات معوقه مزدی این شهروندان برگزار می شود. 

نکته حائز اهمیت پیرامون وضعیت کارگران این است که ارگانهای امنیتی از قبیل وزارت اطلاعات یا اطلاعات سپاه پاسداران در اکثر این تجمعات اعتراضی بدنبال پرونده سازی, افزایش فشار و سرکوب شهروندانی هستند منطبق با اصول قانون اساسی و اسناد بین المللی حقوق بشر برای دریافت حقوق شهروندی شان اعتراض می کنند. 

برگزاری تجمعات اعتراضی بدون حمل سلاح از جمله حقوقی است که در اصل ۲۷ قانون اساسی ایران که حکومت جمهوری اسلامی مدعی عمل به آن را دارد نیز مورد تاکید قرار گرفته است اما تفسیرهای متفاوتی که ارگانهای امنیتی به نفع خود و در جهت ایجاد محدودیت و سرکوب شهروندان در ایران بر قانون اساسی میکنند زمینه این سرکوبها را برخوردهای امنیتی را فراهم میکند. 

سرکوب فعالان کارگری در حالی در ایران رو به گسترش است که در ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر که ایران از امضائ کنندگان این سند معتبر بین المللی می باشد بر محق بودن افراد بر تامین اجتماعی مناسب به لحاظ؛ خوراک, مسکن, پوشاک و برخورداری از خدمات حمایتی اجتماعی در مواقع بیکاری ، بیماری ، نقص اعضا ، بیوگی ، پیری یا در تمام موارد دیگری که به علل خارج از اراده انسان ، وسایل امرار معاش او از بین رفته باشد از شرایط آبرومندانه زندگی برخوردار شود اما برخوردهای قهرآمیز ارگانهای امنیتی و قضائی با کارگران ایران و بیان اتهامات امنیتی بر خواسته های این افراد مصداق بارز نقض حقوق بشر نیز می باشد. 

برچسب هافعال کارگریفعالان کارگریفعالان کارگری در ایرانمطالبات مزدیمطالبات مزدی کارگریمطالبات مزدی کارگران در ایرانمطالبات کارگریمطالبات کارگری در ایرانمطالبات کارگران ایرانمطالبات کارگران در ایرانمطالبات شهروندیمعوقات مزدیمعوقات مزدی کارگرانمعوقات مزدی کارگران در ایراننقض حقوق بشر در ایراننایب رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومههیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومههیئت‌مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهرانکارگرکارگران ایرانیکارگران در ایرانکارگران شرکت واحد شرکت واحد اتوبوس‌رانی تهران و حومهاتوبوساتوبوس رانیاتوبوس رانی تهراناتوبوسرانیاتوبوسرانی تهران و حومهبخش خصوصی شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومهتامین اجتماعیتجمعات کارگران در ایرانتجمعات اعتراضی کارگران در ایرانجامعه کارگرجامعه کارگر ایرانجامعه کارگریجامعه کارگری ایرانجامعه کارگری در ایرانجامعه کارگرانجامعه کارگران ایرانجامعه کارگران در ایرانحقوق و دستمزدحقوق بشر در ایرانحقوق شهروندی در ایرانحسن سعیدی سندیکای اتوبوسرانی تهران و حومهدستمزد کارگراندستمزد کارگران ایراندستمزد کارگران در ایرانرانندگان شرکت واحد اتوبوسرانیرانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهرانرانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومهرضا شهابیرضا شهابی فعال کارگریرضا شهابی فعال سندیکاییرضاشهابی فعال سندیکاییسندیکای کارگران شرکت واحدسندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس‌رانیسندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومهسندیکای اتوبوس رانیسندیکای اتوبوسرانیسندیکای اتوبوسرانی تهران و حومهسندیکای شرکت واحد اتوبوسرانیسرکوب کارگرانسرکوب کارگران ایرانسرکوب کارگران در ایرانسرکوب کارگران در جمهوری اسلامیسرکوب جامعه کارگری در ایرانشرکت واحد اتوبوسرانیشرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومهشرکت تعاونی مسکن اتوبوسرانی

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: