By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-Z3o
حقوق بشر در ایران ـ امروز پنجشنبه ۴ تیرماه ۱۴۰۵، یک زندانی محبوس در زندان قزلحصار خودکشی کرده است.
به گزارش حقوق بشر در ایران، روز دوشنبه ۱ تیر ماه ۱۴۰۵، مصطفی نظامی، ساکن تهران، حدودا ۳۳ ساله، متهم به «قاچاق موادمخدر» و محبوس در واحد ۳ زندان قزلحصار کرج، بر اثر افزایش فشارهای روحی ـ روانی و محرومیت از حق دسترسی به مشاوره، پس از مصرف قرص خودکشی کرده است.
به نقل از یک فرد مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران:”مصطفی نظامی، در سال ۱۴۰۱، با اتهام «قتل عمد» بازداشت و توسط قاضی شعبه دادگاه کیفری۱ به اعدام محکوم شده بود.”
این فرد مطلع در ادامه افزود:”مصطفی نظامی، پس از بلعیدن قرص های خواب آور و همزمان با مصرف موادمخدر متادون، از هوش رفت و پس از انتقال به بهداری زندان قزلحصار بصورت اورژانسی به بیمارستان منتقل شد اما به کما رفت و جان باخت.”
گزارش مرگ مصطفی نظامی در زندان قزلحصار کرج، بار دیگر موضوع محرومیت زندانیان در ایران از دسترسی مؤثر به خدمات سلامت روان و مشاورههای تخصصی را برجسته میکند. مطابق «قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل متحد برای رفتار با زندانیان» (قواعد ماندلا)، دولتها موظفاند خدمات درمانی، روانپزشکی و مشاورهای را بدون تبعیض در اختیار زندانیان قرار دهند و نسبت به شناسایی افراد در معرض آسیبهای روانی، افسردگی، خودآسیب رسانی یا خودکشی اقدامات پیشگیرانه انجام دهند.
حق برخورداری از بالاترین استاندارد قابل دستیابی سلامت جسمی و روانی، در ماده ۱۲ میثاق بینالمللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی نیز مورد شناسایی قرار گرفته است. این حق شامل دسترسی به خدمات سلامت روان، مشاوره تخصصی، حمایتهای روانشناختی و مراقبتهای درمانی مناسب برای افراد محروم از آزادی میشود.
در مواردی که زندانی بر اثر فشارهای شدید روحی و روانی، ناامیدی ناشی از شرایط حبس، یا فقدان دسترسی به خدمات تخصصی سلامت روان اقدام به خودآسیبرسانی یا خودکشی میکند، مسئولیت مقامات زندان صرفاً به واکنش پس از وقوع حادثه محدود نمیشود، بلکه بررسی اقدامات پیشگیرانه و میزان پایبندی مسئولان به تعهدات قانونی و انسانی آنان نیز ضروری است.
شناسایی افراد در معرض خطر، دسترسی مستمر به روانشناس و روانپزشک، ارزیابی وضعیت سلامت روان زندانیان و اتخاذ تدابیر حمایتی از جمله وظایف بنیادین مدیریت زندانها محسوب میشود.
از این منظر، مرگ مصطفی نظامی میتواند نشانهای از کاستیهای موجود در نظام حمایت روانی از زندانیان در ایران تلقی شود؛ کاستیهایی که در صورت اثبات، با تعهدات بینالمللی جمهوری اسلامی ایران در زمینه حفظ حق حیات، منع رفتارهای غیرانسانی و تضمین حق دسترسی زندانیان به مراقبتهای پزشکی و روانی در تعارض قرار میگیرد. هرگونه قصور در تأمین این حقوق، مستلزم انجام تحقیقات مستقل، شفاف و مؤثر برای تعیین مسئولیت اشخاص و نهادهای ذیربط خواهد بود.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید