•                  
شنبه , ۱۶ آذر , ۱۳۹۸
شنبه, دسامبر 7

مخالفت با آزادی مشروط رضا آقاخانی, زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین

0
139

برای سومین بار با درخواست آزادی مشروط رضا آقاخانی، عضو شورای فعالان ملی مذهبی که ۲۰ ماه از محکومیت ۳ ساله خود را در زندان اوین سپری کرده است مخالفت شد. 

به گزارش حقوق بشر در ایران به نقل از ملی مذهبی، علیرغم سپری شدن بیش از ۲۰ ماه از دوران محکومیت رضا آقاخانی برای سومین بار درخواست آزادی مشروط این فعال ملی مذهبی رد شد.

بر اساس این گزارش در حالی با آزادی مشروط این فعال ملی مذهبی مخالفت می‌شود که با توجه به پیوند کبد همسر و همچنین مشكلات جسمی حرکتی فرزندش و قطع درمان او در غیاب پدر -که به گفته کمسیون پزشکی وضعیت جسمی او را وخیم تر کرده- مشکلات متعددی برای خانواده رضا آقاخانی به وجود آمده است.

دی ماه سال ۱۳۹۷ با وجود موافقت دادیار دادستان و مسئولان زندان، وزارت اطلاعات با درخواست آزادی مشروط رضا آقاخانی مخالفت کرد.

مخالفت با درخواست آزادی مشروط رضا آقاخانی در حالی صورت گرفته است که این فعال ملی مذهبی مدت بیش از ۲۰ ماه یعنی بیشتر از یک سوم مدت حبس ۳ ساله خود را سپری کرده است و بر طبق قانون آزادی مشروط به وی واجدشرایط استفاده از قانون مذکور و آزادی از حبس میباشد.

ممانعت از آزادی رضا آقاخانی, فعال ملی مدنی در حالی است که درخواست آزادی مشورط وی در  دی ماه و مهر ماه سال ۱۳۹۷ نیز با توجه به ممانعت ارگانهای امنیتی همانند وزارت اطلاعات مورد قلوب واقع نشده بود. 

پیش تر  یک منبع نزدیک به این فعال ملی مدنی در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران گفته بود: دادیار ناظر بر زندان اوین علت مخالفت با آزادی رضا آقاخانی را مخالفت ضابط «کارشناس وزارت اطلاعات» عنوان کرده است.

رضا آقاخانی، معمار ۵۶ ساله، اوایل اردیبهشت ۱۳۹۲ به همراه سه فعال ملی-مذهبی دیگر «نصر الله لشنی، علیرضا اکبرزاده و حسین بحیرایی» از سوی وزارت اطلاعات در تهران بازداشت و پس از یک ماه و نیم با قید وثیقه آزاد شده بود. 

لازم به ذکر است که در تاریخ ۵ بهمن ۱۳۹۷ شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران,  رضا آقاخانی را با اتهاماتی همچون «عضویت در گروه ملی مذهبی»، «عضویت در شورایی به نام یاران رنگین کمان»و همچنین «مالکیت تجهیزات ماهواره ای» به ۳ سال زندان و سیصد هزار تومان جریمه نقدی محکوم کرد و این حکم در دادگاه تجدیدنظر نیز تائید شد.

زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون و عدم برخورداری آنها از حقوق شهروندیشان در درمان بیماریها و آسیبهای جسمی که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئاله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: