•                  
پنج شنبه , ۰۳ مهر , ۱۳۹۹
پنج‌شنبه, سپتامبر 24

نیاز اورژانسی خالد پیرزاده, زندانی سیاسی به عمل جراحی و محرومیت از حق درمان

0
142

حقوق بشر در ایران – امروز شنبه ۱۸ مرداد ماه ۱۳۹۹, خالد پیرزاده, زندانی سیاسی محبوس در تیپ ۵ زندان تهران بزرگ از دسترسی به خدمات پزشکی برای درمان بیماری کمر درد و ناراحتی از ناحیه پا محروم مانده است. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, امروز شنبه ۱۸ مرداد ماه ۱۳۹۹, خالد پیرزاده, زندانی سیاسی محبوس در تیپ ۵ زندان تهران بزرگ که از ناحیه کمر و پا با ناراحتی و درد دست و پنجه نرم می کند از اعزام به مرکز درمانی و دسترسی به خدمات پزشکی محروم مانده است. این زندانی سیاسی به دلیل عدم توان مالی در تامین هزینه عمل جراحی در حال حاضر در وضعیت وخیم جسمانی قرار گرفته و باید سریعاً تحت عمل جراحی قرار بگیرد. در حالی خالد پیرزاده قادر به تامین هزینه درمان خود در زندان تهران بزرگ نیست که این آسیبها به وی توسط ماموران امنیتی به دلیل ضرب و جرح وی صورت گرفته و سازمان زندانها متقبل هزینه درمان این زندانی سیاسی نمی شود. خالد پیرزاده, در حال تحمل حبس تعزیری ۵ ساله خود به اتهام اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور است.

بنقل از یک منبع مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران ضمن اعلام این خبر گفت: “در حال حاضر خالد پیرزاده, از ناحیه پا و کمر با درد شدید مواجه شده و قادر به حرکت دادن پای خود نیست چون عصب پا و رگ سیاتیک وی اوت کرده و از درد به خود می پیچد. همچنین بیماری خالد پیرزاده از ناحیه کمر مربوط به  زمانی است که ماموران امنیتی در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۸ وی را پیش از بازداشت به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند و از آن زمان از ناحیه کمر با ناراحتی مواجه شده و در حال حاضر برای عمل جراحی خالد باید مبلغی معادل ۳۸۰ میلیون ریال پول تهیه شود اما تا  به امروز فقط ۱۰ میلیون تومان آن تامین شده است”. 

در تاریخ ۱ مرداد ماه ۱۳۹۹, این زندانی سیاسی بدون اطلاع قبلی از اندرزگاه ۴ سالن ۴ زندان اوین توام با ضرب و جرح و رفتار خشونت آمیز به تیپ ۵ زندان تهران بزرگ منتقل شد. انتقال خالد پیرزاده به تهران بزرگ در حالی صورت گرفت که وی از سوی ماموران گارد زندان اوین به شدت مورد ضرب و جرح قرار گرفته بود و قادر به کنترل ادرار خود نبود. 

در تاریخ ۵ بهمن ماه ۱۳۹۸, خالد پیرزاده, توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست محمد مقیسه از بابت اتهامات “اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور”, “توهین به رهبری”, “تمرد از دستور ماموران در حین انجام وظیفه”, “خروج غیرقانونی از کشور” و “ورود غیرقانونی به کشور در مجموع به تحمل ۲۳ سال و ۶ ماه حبس تعزیری محکوم شد که این حکم در تاریخ ۳۰ اردیبهشت ماه ۱۳۹۹, عینا توسط شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران تائید شد. 

 خالد پیرزاده از اواسط آذر ماه ۱۳۹۸, در اعتراض به تداوم بازداشت و قبول مسئولان قضائی برای تبدیل قرار بازداشت وی به قرار وثیقه اعلام اعتصاب غذا کرده بود و چندی بعد در پی وعده های مسئولان مبنی بر پی گیری درخواست این زندانی سیاسی به اعتصاب غذای خود پایان داد. این زندانی سیاسی همچنین در تاریخ ۱۶ بهمن ماه ۱۳۹۸, به همراه برزان محمدی, رضا محمد حسینی و مهدی مسکین نواز, اعتصاب غذا کرده بودند. در تاریخ ۱۵ اسفند ماه ۱۳۹۸, خالد حسینی پس از وعده پی گیری از سوی مسئولان زندان به اعتصاب غذای خود پایان داد. 

لازم به ذکر است؛ ماموران اطلاعات سپاه پاسداران, در اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۸, رضا محمدحسینی, را پس از بازداشت به بند امنیتی ۲ الف سپاه واقع در زندان اوین منتقل کردند و پس از طی دوران بازجوئی در مرداد ماه ۱۳۹۸, به بند قرنطینه زندان اوین منتقل شده بود. 

همچنین خالد پیرزاده, در اردیبهشت ماه ۱۳۹۸, توسط ماموران اطلاعات سپاه پاسداران در تهران بازداشت به سلول انفرادی بند امنیتی ۲ الف سپاه واقع در زندان اوین منتقل شد و طی این مدت تحت بازجوئی های فشرده قرار گرفت. پس از اتمام مراحل بازجوئی این زندانی سیاسی به بند قرنطینه و پس از آن به اندرزگاه ۴ سالن ۴ زندان اوین منتقل شد. 

مجموعه دلایل بازداشت شهروندان در ایران, در زمره اتهامات مرتبط با سرکوب آزادی بیان و عقیده  میباشد که در اسناد بین المللی حقوق بشر از جمله ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر و همچنین ماده ۱۹ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶به صراحت بر حق افراد بر برخورداری از آن تاکید شده است. اما از آنجائی که حکومت جمهوری اسلامی تاب شنیدن انتقادات شهروندان را ندارد فقط وانمود به احترام اصل آزادی بیان و قلم میکند ولی در اصل مطلب به طور سیستماتیک اقدام به سرکوب گسترده شهروندان در زمینه آزادی بیان و قلم میکند.

زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از  موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

برچسب هامحرومیت از حق درمانمحرومیت از حق درمان زندانیمحرومیت از خدمات درمانیمحرومیت از درمانمحرومیت از درمان زندانیمحرومیت از درمان زندانیان سیاسیمحرومیت از درمان زندانیان عقیدتی در ایراننقض حقوق بشرنقض حقوق بشر در ایراننقض حقوق بشر در جمهوری اسلامینقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی در ایراننقض حقوق بشرد ر ایراننقض حقوق شهروندینقض حقوق شهروندی در ایراننقض حقوق شهروندان در ایرانگزارش آماری سرکوب شهروندان در ایراناخبار نقض حقوق شهروندی در ایراناخبار سرکوب شهروندان در ایرانبیماری خالد پیرزادهبیماری خالدپیرزادهبیماری زندانیبیماری زندانی سیاسیبیماری زندانیانبیماری زندانیان در ایرانبیماری زندانیان سیاسیبیماری زندانیان سیاسی در ایرانحق درمانحق درمان بیماری زندانیانحق درمان زندانیانحق درمان زندانیان در ایرانحقوق نقض حقوق بشر در ایرانحقوق شهروندیحقوق شهروندی در ایرانحقوق شهروندی در جمهوری اسلامیحقوق شهروندی درایرانحقوق شهروندی زندانیانخالد پیرزادهخالد پیرزاده زندانی سیاسیخالدپیرزادهخالدپیرزاده زندانی سیاسیدرماندرمان بیماریدرمان زندانیدرمانیزندان تهران بزرگزندان تهران بزرگ تیپ ۵زندان تهران بزرگ تیپ تیپ پنجزندانی سیاسیزندانی سیاسی خالدپیرزادهزندانی سیاسی در ایرانزندانی سیاسی زندانی عقیدتیزندانیان محروم از حق درمانزندانیان سیاسیزندانیان سیاسی در ایرانزندانیان شکنجه شدهسرکوب زندانیان سیاسیسرکوب زندانیان سیاسی ایرانسرکوب زندانیان سیاسی در ایرانسرکوب شهروندانسرکوب شهروندان در ایرانشکنجه در زندان تهران بزرگشکنجه زندانیانشکنجه زندانیان در ایران

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: