•                  
چهارشنبه , ۰۹ مهر , ۱۳۹۹
چهارشنبه, سپتامبر 30

نامه سرگشاده گلرخ ابراهیمی ایرائی پیرامون وضعیت زینب جلالیان

0
239

حقوق بشر در ایران  – امروز جمعه ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۹۹, گلرخ ابراهیمی ایرائی, زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان قرچک ورامین در نامه ای سرگشاده به شرح وضعیت زینب جلالیان زندانی سیاسی که اخیراً از زندان خوی بدلایل نامعلوم به بند زنان زندان قرچک ورامین منتقل شد پرداخت. 

به گزارش حقوق بشر در ایران, امروز جمعه ۱۹ اردیبهشت ماه ۱۳۹۹, زینب جلالیان, زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان قرچک ورامین که اخیراً از زندان خوی بدن ذکر دلیل به این زندان منتقل شد در وضعیتی بلاتکلیف در این زندان بسر می برد. گلرخ ابراهیمی ایرائی, زندانی سیاسی محبوس در زندان قرچک ورامین در نامه ای سرگشاده از اعمال فشارهای امنیتی بر زینب جلالیان پرده برداشته است. 

در بخشی از این نامه گلرخ ابراهیمی ایرائی نوشته : “زینب جلالیان، نه فقط یک شخص و نه فقط یک زندانی است؛ بلکه مفهوم گمشده مبارزه در فضای مبتذل سیاسی امروز ایران است. زینب جلالیان آموزگار الفبای آزادی‌خواهی است. او مفهوم مقاومتی است که توسط دوست و دشمن از یاد برده شد”.

متن نامه گلرخ ابراهیمی ایرائی در ادامه می آید:  

“زینب جلالیان یکی از قدیمی‌ترین زندانیان سیاسی ایران است. او پس از گذراندن سال‌ها حبس در بازداشتگاه‌ها و زندان‌های مختلف و پس از تحمل شکنجه‌های بسیار، مجدداً در روزهای اخیر از زندان خوی که نزدیک به محل سکونت خانواده‌اش است، به زندان قرچک ورامین منتقل شد و با فشارهای مجدد ماموران امنیتی مواجه شد. زینب جلالیان طی سال‌های طولانی حبس در برابر تمامی آزار و اذیت‌ها مقاومت کرد و تن به اعترافات دیکته شده امنیتی‌ها نداد.

این انتقال نابهنگام پس از سال‌ها حبس و همچنین انتقال سکینه پروانه دیگر زندانی سیاسی کُرد به زندان قرچک ورامین که در ماه‌های اخیر فشارهای زیادی را متحمل شده، برای اعمال فشار بیشتر صورت گرفت. سکینه پروانه از زمان انتقال به بند زنان زندان قرچک ورامین برای اعمال فشار بیشتر بارها با بیمارستان روان‌درمانی امین‌آباد منتقل و مورد ضرب و شتم قرار گرفت. باید گفت این‌ها همه گویای نقض حقوق انسان است. این حرکات کینه ‌توزانه توسط ارگان‌های امنیتی محکوم است و سکوت در برابر آن جنایت نیست و مسئولیتی سنگین برعهده مدعیان حقوق بشر می‌گذارد. زینب جلالیان، نه فقط یک شخص و نه فقط یک زندانی است؛ بلکه مفهوم گمشده مبارزه در فضای مبتذل سیاسی امروز ایران است. زینب جلالیان آموزگار الفبای آزادی‌خواهی است. او مفهوم مقاومتی است که توسط دوست و دشمن از یاد برده شد.

زنده باد یاد فرزاد کمانگر که در دهمین سالروز جان‌باختن‌اش هستیم. و پُر رهرو باد راه آزادی‌خواهانی که فریفته‌ی نام و جایگاه نشدند؛ و اگرچه سر به دار و تن به تازیانه داده‌اند، مفهوم مبارزه را دست‌خوش منافع و مطامع شخصی نکرده‌اند”.

گلرخ ‌ابراهیمی ‌ایرائی / ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹ /  زندان ‌قرچک ‌ورامین

لازم به ذکر است, در تاریخ ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۹, زینب جلالیان, زندانی سیاسی محبوس در زندان خوی به بند قرنطینه زندان قرچک ورامین منتقل شد. این زندانی سیاسی از بابت اتهام محاربه در سال ۱۳۸۶ به اعدام محکوم شده بود که این حکم پس از تائید در دیوان عالی کشور با عفو رهبری به یک درجه تخفیف که شامل حبس ابد بود تغییر کرد. وی در سیزدهمین سال از حکم حبس ابد خود می باشد. زینب جلالیان از جمله زندانیان سیاسی محروم از حق درمان است و طی این مدت از حق درمان و اعزام به مرخصی محروم بوده است. 

در تاریخ ۱۰ اردیبهشت ماه ۱۳۹۹, زینب جلالیان, متولد ۱۳۶۱, اهل روستای دیم قشلاق از توابع شهرستان ماکو و زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی خوی پس از مراجعه نیروهای امنیتی به این زندان بدون اطلاع قبلی به مکان نامعلومی منتقل شده بود. مسئولان زندان خوی به خانواده زینب جلالیان از احتمال بازگشائی پرونده جدید بر علیه این زندانی سیاسی خبر داده بودند. 

این زندانی سیاسی, از زمان بازداشت در اسفند ماه سال ۱۳۸۶ تا به امروز به مرخصی اعزام نشده است و بنا بر اعلام خانواده این زندانی سیاسی تاکنون پیگیریهای آنها برای اعطای مرخصی به زینب جلالیان بی ثمر بوده است. این زندانی سیاسی زن در موارد بسیاری در راستای با اقدامات تنبیهی بعنوان شکنجه از ملاقات کابینی با خانواده خود نیز محروم بوده است. در تاریخ ۳ دی ماه ۱۳۹۷ مسئولان زندان خوی بنا بر اعلام وزیر اطلاعات از ملاقات کابینی خانواده این زندانی سیاسی با زینب جلالیان ممانعت بعمل آورده بودند. 

 در تاریخ ۲۶ بهمن ماه ۱۳۹۶, پدر زینب جلالیان اعلام کرده بود؛ چندین بار درخواست مرخصی کردیم، سند خواستند، تهیه کردیم اما باز مرخصی ندادند در حالی که همه زندانیان از مرخصی استفاده می‌کنند اما زینب از مرخصی استعلاجی هم محروم است. خیلی مشکل است. همه جوانی‌اش دارد در زندان می‌گذرد و سلامتی‌اش هم در خطر است.

به دنبال تلاش‌های زیادی که برای لغو حکم اعدام زینب جلالیان از سوی خانواده، وکیل و فعالان حقوق بشر صورت گرفت، حکم اعدام این زندانی سیاسی در آبان ماه سال ۱۳۹۰ با عفو علی خامنه ای از اعدام به حبس ابد کاهش یافت. در آذرماه سال ۱۳۹۳ با موافقت دادستانی و وزارت اطلاعات، این زندانی سیاسی از زنددن دیزل آباد کرمانشاه به زندان خوی منتقل شد تا خانواده وی برای هر بار ملاقات مجبور به طی مسیر طولانی از ماکو تا کرمانشاه نباشند.

زینب جلالیان, در تاریخ ۱۳ آذرماه سال ۱۳۸۷، توسط شعبه ۱ دادگاه انقلاب کرمانشاه به ریاست قاضی مرادی به اتهام عضویت در پژاک و اقدام مسلحانه علیه جمهوری اسلامی در ایران به اعدام محکوم شده بود. این حکم پس از اعلام اعتراض به شعبه ۴ دادگاه تجدید نظر استان کرمانشاه ارجاع شد و عیناً و تایید شد. پس از ارجاع پرونده زینب جلالیان به به دیوان عالی کشور در زمستان سال ۱۳۸۸ حکم صادره به تایید دیوان عالی کشور هم رسید. این زندانی سیاسی در اسفند ۱۳۸۸ به صورت غیرمنتظره از زندان کرمانشاه به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شده بود و پس از تحمل ۵ ماه سلول انفرادی و بازجوئی در بند امنیتی ۲۰۹ وزارت اطلاعات مجددا به زندان دیزل‌آباد کرمانشاه بازگردانده شده بود.

زینب جلالیان، در اسفند ماه سال ۱۳۸۶ توسط نیروهای اداره اطلاعات کرمانشاه بازداشت شد و پس از تحمل ۳ماه بلاتکلیفی در بازداشتگاه ستاد خبری اداره اطلاعات کرمانشاه به اتهام عضویت در پژاک مورد تفهیم اتهام قرار گرفت و پس از طی مراحل بازجوئی و بازپرسی به کانون اصلاح و تربیت کرمانشاه منتقل شد.

سازمان عفو بین‌الملل, در حالی که این زندانی سیاسی در وضعیت جسمانی نامساعد بسر می برد پیرامون محرومیت کلی زینب جلالیان از دسترسی به خدمات پزشکی با انتشار بیانیه‌ای در خصوص خطر نابینایی وی هشدار داده بود و این نوع برخورد از سوی مسئولان قضائی و امنیتی جمهوری اسلامی را مصداق بارز شکنجه عنوان کرد. 

این سازمان بین المللی مدافع حقوق بشر, در شهریورماه سال ۱۳۹۶، با انتشار بیانیه ای دیگر عدم دسترسی زینب جلالیان،به مراقبت‌های پزشکی را مصداق “شکنجه” دانست.این سازمان حقوق بشری، امتناع از درمان زینب جلالیان را مجازات مضاعف و اخذ “اعترافات اجباری” از او اعلام کرد.

محرومیت زندانیان سیاسی و عقیدتی از حق مرخصی و یا اعمال رفتارهای قهرآمیز بر علیه آنها از جمله مصادیق نقض حقوق بشر و در راستای نقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر و همچنین ماده ۷ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ میلادی میباشد که بر ممنوعیت اعمال رفتارهای تحقیرآمیز بر افراد تاکید کرده است. 

برچسب هاماموران امنیتیماموران امنیتی در ایراننقض حقوق بشرنقض حقوق بشر در ایراننقض حقوق شهروندان کورد در ایرانگلرخ ایراییگلرخ ابراهیمیگلرخ ابراهیمی ایراییگلرخ ابراهیمی ایرایی زندانی سیاسیگلرخ ابراهیمی ایرائیگلرخ ابراهیمی زندانی سیاسیگلرخ ابرائیپدر زینب جلالیاناتهامات زینب جلالیانبند زنان در زندان قرچکبند زنان در زندان قرچک ورامینبند زنان زندان قرچکبند زنان زندان قرچک ورامینبند زنان زندان قرچک در ورامینبند زنان زندان مرکزی سنندجبند زنان زندان خویبند زندانیان سیاسی در ایرانبیماری زینب جلالیانبازجوئی از زندانیان سیاسیبازجوئی از شهروندانبازداشت گلرخ ابراهیمی ایرائیزندان قرچکزندان قرچک ورامینزندان مرکزی خویزندان خویزندانی سیاسی زینب جلالیانزندانیان سیاسی در ایرانزینب جلالیانزینب جلالیان فعال سیاسیزینب جلالیان زندانی سیاسیسرکوب زندانیان سیاسی در ایرانشهروندان کوردشهروندان کورد اهل سنتشهروندان کورد ایرانشهروندان کورد در ایرانشهروندان کورد در جمهوری اسلامیشهروندان کورد زندانی سیاسیشهروندان کردشهروندان کرد ایرانشهروندان کرد در ایرانشهروندان کرد در جمهوری اسلامیشهروندان کرد زندانی سیاسیشهروندان شهروندان کرد در ایران

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: