•                  
پنج شنبه , ۰۳ مهر , ۱۳۹۹
پنج‌شنبه, سپتامبر 24

انتقال ابراهیم خلیل صدیقی همدانی و سالار خلیل صدیقی همدانی, دو زندانی سیاسی به مکان نامعلوم

0
103

حقوق بشر در ایران – امروز سه شنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۳۹۹, ابراهیم خلیل صدیقی همدانی و سالار خلیل صدیقی همدانی, دو زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی ارومیه از بند مشاوره این زندان به مکان نامعلومی منتقل شدند. 

به گزارش حقوق بشر در ایران بنقل از کُردپا, امروز سه شنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۳۹۹, ابراهیم خلیل صدیقی همدانی و پسرش, سالار خلیل صدیقی همدانی, دو زندانی سیاسی محبوس در بند مشاوره زندان مرکزی ارومیه به مکان نامعلومی منتقل شدند. هر یک از این ۲ زندانی سیاسی در حالی تحمل حبس تعزیری ۱۵ ساله خود می باشند. 

بنقل از یک منبع مطلع: “این دو زندانی سیاسی روز دوشنبه سیزدهم مردادماه در اعتراض به وضعیت نامناسب زندان از بند روان درمانی به بند مشاوره منتقل شده بودند”.

این منبع مطلع در ادامه افزود: “این دو زندانی سیاسی چندین بار در اعتراض وضعیت نامناسب زندان دست به اعتصاب زدند و همچنین یک بار برای انتقال به بند زندانیان سیاسی دست به اعتصاب زده بودند”.

ابراهیم خلیل صدیقی همدانی و پسرش سالار و دخترش مریم خلیل صدیقی همدانی, در تاریخ ۱۴اسفندماه۱۳۹۷, توسط نیروهای امنیتی در شهرستان ارومیه بازداشت و پس از تحمل ۲ ماه سلول انفرادی و بازجوئی های فشرده در بازداشتگاه اداره اطلاعات ارومیه به زندان مرکزی این شهرستان منتقل شدند. 

همچنین مریم خلیل صدیقی همدانی, در تاریخ ۵ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۸, پس از اتمام مراحل بازجوئی و تفهیم اتهام با تودیع قرار وثیقه ای به مبلغ ٢٥٠ میلیون تومان تا اتمام مراحل دادرسی از بازداشت آزاد شد.

با آغاز مراحل دادرسی پرونده ابراهیم خلیل صدیقی همدانی و سالار خلیل صدیقی همدانی در تاریخ ۲۷ شهریور ماه ۱۳۹۸, توسط شعبه ۲ دادگاه انقلاب ارومیه محاکمه و با اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق به تحمل ۱۵ سال حبس تعزیری و فعالیت تبلیغی علیه نظام هم به تحمل ۱ سال حبس تعزیری محکوم شدند. 

همچنین در بخش دوم از همین پرونده هم توسط شعبه ۳ دادگاه انقلاب ارومیه با اتهام فیلمبرداری از مراکز نظامی هر یک به تحمل ۳ سال حبس تعزیری محکوم شدند. با اعمال ماده ١٣٤ قانون مجازات اسلامی اجرای ۱۵ سال حبس تعزیری برای هر یک از این افراد اجرائی شد. 

زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با کلکسیونی از موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند و از سوی دیگر پرونده سازی های پی در پی برای آنها از جمله مواردی است که مستند و مشهود است.  اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: