•                  
شنبه , ۱۰ آبان , ۱۳۹۹
شنبه, اکتبر 31

تجاوزهای سازمان یافته به حقوق زنان در جمهوری اسلامی

0
379

این موضوع بر کسی پوشیده نیست که حکومت جمهوری اسلامی از بدو تشکیل و پیدایش عناد خود را به صورت آشکار با زن و حقوق زنان اعلام و ابراز کرد.
این مسئله را می توان به وضوح هم در سخنان بزرگان و رهبران جمهوری اسلامی و هم در قوانین مدنی کشور ایران مشاهده نمود. به یقین می توان گفت که این موضوع در حکومتی که حکومت دینی است و بر اساس ایدیولوژی و احکام دینی بنیانگذاری شده نابرابری زن در برابر مرد، ریشه در دین اسلام که خود برخواسته از فرهنگی زن ستیز بوده دارد.
از بدو انقلاب سال ۱۳۵۷ تا به امروز به دفعات از تجاوز به زندانیان به خصوص زندانیان سیاسی چه زن و چه مرد سخن به میان آمده اما متاسفانه هرگز به صورت قاطع و منسجم این مسائل پیگیری نشده و چه بسا حتی بسیاری از مفعولین به دلایل فرهنگی و اجتماعی از بازگو کردن حقیقت خودداری کرده اند. اما در این میان افرادی نیز بوده اند که با شجاعت تمام وقایع و رویدادها را بازگو نمودند. که در این مجال من نمی خواهم به کرار مکررات بپردازم.
من در اینجا قصد دارم به موضوعی بس عمیق تر و بسیار فجیع تر بپردازم شاید بازجوها در زندان ها و بازداشتگاه ها برای عمل تجاوز خود استناد به احکام فقها و دین می کردند اما مقامات و مسئولینی که به صورت گسترده از پست و مقام خود سوء استفاده کرده و یا حتی برای رسیدگی به امور مراجعین از آنها درخواست روابط نامشروع داشتند و با فشار و اجبار طرف مقابل را برای رسیدن به خواسته خود یا حق خود وادار به داشتن رابطه کردند که این موضوع خود در چهارچوب قوانین بین المللی مشخصا به عنوان نوعی از تجاوز قلمداد گردیده؛ چه توضیحی و چه دلیلی برای کار خود دارند؟ و چرا سیستم حکومتی به جز در موارد بسیار نادر با این افراد فاسد در بدنه خود نه تنها مقابله نکرده و نمی کند، بلکه هر از چند گاهی اگر دست یکی از این افراد رو شود با انتقال او به جای دیگر و پست و مقامی بالاتر به نوعی او را مورد تشویق و حمایت قرار می دهد. در بعضی موارد حتی مشاهده شده که شاکیان مورد تهدید قرار گرفتند و یا حتی به طور مرموزی به قتل رسیدند و هرگز پرونده مرگ آنها پیگیری نشده و بر روی آن سرپوش گذارده اند.
به نوعی سوء استفاده از پست و مقام یا به عبارتی سوءاستفاده از نیاز مراجعین به ارگانهای دولتی در حکومت جمهوری اسلامی نهادینه و سازمان یافته است. به عنوان مثال بنیاد شهید در زمانیکه کروبی مسئول آن بود؛ دایره ای تشکیل داده بود که همسر شهدای آن زمان ایران را به عقد موقت افرادی که تمایل داشتند در می آوردند. این مسئله در آن زمان مطرح شد اما روی آن سرپوش گذاشتند و موضوع هرگز به طور کامل مورد پیگیری و تفحص قرار نگرفت. در حالیکه در آن زمام ادعای مسئولین این بود که این زنان به خاطر نیاز خود بعد از از دست دادن همسران شان دست به چنین کاری می زنند، اما در همان دوران شکایت چند زن از همسران شهدا مطرح شد که به آنان گفته بودند اگر حقوق و مستمری بنیاد شهید را می خواهید، باید در خانه عفاف ما ثبت نام کنید. متاسفانه در آن زمان به دلیل شرایط خاصی که بر ایران حاکم بود این مسائل هرگز پیگیری نشد و حتی نهادها و احزاب خارج از ایران و نهاد های بین المللی پیگیر این قضایا نشدند. از آن زمان تا به امروز بارها و بارها مامورین و مسئولین در بسیاری نهادها و سازمانهای ایران از سوی مردم مورد اتهام قرار گرفتند، ولی متاسفانه به جز در مواردی بسیار معدود هرگز این افراد محکوم نشده یا مورد توبیخ قرار نگرفتند. در میان این سازمانها و نهادها؛ نامهایی به چشم می خورد که بسیار تکان دهنده و تاسف بار است، از جمله سازمان بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی و شهرداری. این سه نهاد به دلیل شرح وظایف و مسئولیت هایی که برعهده شان است می بایست حامی و پشتیبان ضعیف ترین اقشار جامعه باشند و وقتی‌که به فساد در این نهادها برخورد می کنیم و می بینیم که آنها از موقعیت و جایگاه خود در برابر ضعیف ترین قشر جامعه سوء استفاده می کنند؛ قشری که نه تریبونی دارد نه صنفی دارد و چه بسا حتی از دید جامعه سنتی و فرهنگ حاکمه، قشری است مشکل ساز، یعنی زنان بی سرپرست، بد سرپرست، و یا زنان سرپرست خانوار، واقعا دیگر جایی برای سکوت نیست!!! در این میان قصد دارم به پرونده ای اشاره کنم که متاسفانه به دلیل فشارهای سنگین حکومتی و همینطور مظلومیت شدید قشر زنان سرپرست خانوار در سکوت مطلق ماند و به نوعی در نطفه خفه شد. جالب است در همین آغاز اشاره کنم موضوع این پرونده باعث تعطیلی یکی از بخشهای مهم در شهرداری تهران برای همیشه شد؛ آنهم بخشی که با شعارها و ادعاهای بسیار در زمان قالیباف با مدیریت همسر وی افتتاح شده بود؛ مشاور شهردار در امور بانوان. بخشی با نامی جالب و تعریف وظایف بسیار؛ در آن زمان برای افتتاح این بخش سر و صدای زیادی به پا کردند و قرار بر این بود که این بخش بتواند مشکلات زنان به خصوص زنان سرپرست خانوار را مستقیما به گوش شهردار و یا مسئولین مربوطه برساند و برای حل مشکلات آنها پیگیری نماید. بدین منظور مددکاران فراوانی در تمامی مناطق شهرداری جذب و استخدام شدند. طبق شرح وظایف، این اشخاص بیشتر مددکاران زن بودند و کار آنها سرکشی مستقیم و بازدید مرتب از زنان تحت پوشش آنها بود. بدین صورت که این مددکاران وظیفه داشتند تا در حوزه کاری خود کلیه زنان بی سرپرست ، بد سرپرست و سرپرست خانوار را شناسایی کرده و اطلاعات و آمار آنها را دقیقا ثبت نموده به مشکلات آنها گوش فرا داده و مشکلات آنها را به شهرداری یا دگر ارگانهای مربوطه ارجاع داده و در جهت توانمند سازی این اقشار مشکلات آنها را پیگیری و حل نمایند. این مسئله باعث ایجاد ارتباط نزدیک میان بسیاری از این مددکاران و مددجوها گردیده بود. تا به امروز هرگز در هیچ سازمان یا نهاد دولتی چنین بخشی تعریف نشده بود و نشده است اما جالب است بدانید این بخش با تمام دستاوردها و نتایج مثبتی که به دست آورده بود، در فروردین سال ۱۳۹۷ بدون هیچ دلیل و توضیح قانع کننده و منطقی به صورت رسمی و برای همیشه بسته شد که به نوبه خود باعث اعتراض فراکسیون نمایندگان زن در مجلس گردید.
اما واقعیت پشت پرده تعطیلی یکی از موفق ترین بخش های شهرداری از لحاظ آماری یعنی مشاور شهردار در امور بانوان، چه بود؟ بخشی که هزاران کارمند داشت و همه مستحضر هستیم که تعطیلی یک بخش دولتی شامل هزینه های بسیار گزاف و سنگین می باشد. اما چرا شهرداری تهران حاضر شد تا چنین هزینه سنگینی را بپردازد و بی سر و صدا اقدام به تعطیلی این بخش بزرگ در شهرداری نماید. در حالیکه حتی تا به امروز هرگز دلیلی کاملا قانونی و منطقی از طرف هیچ یک از مقامات شهرداری در مورد تعطیلی این بخش ارائه نگردیده، حتی در آن زمان از طرف مجلس نیز این موضوع مورد پیگیری قرار گرفت و از شهرداری درخواست شد که به دلیل موفقیت بسیار بالای این بخش از لحاظ آماری در رابطه با امور زنان سرپرست خانوار، این بخش را مجددا بازگشایی نمایند؛ اما هرگز چنین نشد و عنوان شد همان بخش معاونت فرهنگی اجتماعی در قسمت امور بانوان کافیست، در حالیکه “اداره کل امور بانوان شهرداری” که خود نیز زیرمجموعه معاونت فرهنگی و اجتماعی است تعریف وظایف دیگری دارد که به هیچ عنوان شباهت به شرح وظایف مشاور شهردار در امور بانوان شهرداری نداشته و ندارد.
اما حقیقت:
با توجه به پیگیری های اینجانب و تلاش های فراوان برای تماس با افرادی که قبلا در این بخش همکاری داشته اند و کار می کرده اند به موضوعی برخورد کردم که هیچ کس تمایلی به صحبت از آن ندارد و به نوعی همه ترجیح می دهند سکوت کنند. خبرهای جسته و گریخته حاکی از آن بود که دریکی از مناطق شهرداری تهران در بخش “مشاور شهردار در امور بانوان” پرونده ای تشکیل شده در مورد سوء استفاده مقامات و مامورین از زنان سرپرست خانوار به انواع و اشکال گونان از جمله سوء استفاده های مالی و جنسی که بسیار شایع بوده، به عنوان مثال: وادار کردن یکی از زنان به امضاء رسید دریافت مصالح ساختمانی در حالیکه حتی نیمی از این مصالح هرگز تحویل او نگردیده بود و یا وادار کردن زنی دیگر به داشتن رابطه در ازاء دریافت وام و چند مثال دیگر. در این پرونده نام بسیاری افراد و مقامات در آن زمان مطرح می گردد و این پرونده برای رسیدگی به حراست شهرداری تحویل می شود، اما در نتیجه آن نه تنها اقدامی صورت نمی گیرد، بلکه تعدادی از کارمندان شهرداری در “مشاور شهردار در امور بانوان” و حتی حراست در پی دلایل واهی اخراج می گردند و در نهایت بخش “مشاور شهردار در امور بانوان” به طور کامل تعطیل می گردد.
این موضوعی است بسیار تکان دهنده و دلیلی است بسیار محکم که سوء استفاده های گوناگون از زنان مظلوم سرپرست خانوار، سازمان یافته و سیستماتیک بوده است که اگر چنین نبود و فقط فرد یا افرادی دست به چنین کاری می زدنند نباید ان بخش در شهرداری تعطیل می گردید بلکه می بایست این افراد مورد تعقیب و مواخذه قرار می گرفتند. جالب است که بدانید در این پرونده نامهایی از سه نهاد: بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی و شهرداری مطرح بوده یعنی به نوعی به راحتی می توان نتیجه گیری کرد فساد و سوء استفاده کاملا سیستماتیک است و در تمام بدنه حکومت جریان دارد.

نگارش متن : شرمیلا غلامی, فعال حقوق زنان 

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: