By حقوق بشر در ایران 
https://wp.me/p6xuBy-10uX
حقوق بشر در ایران ـ امروز شنبه ۲۴ مرداد ماه ۱۴۰۵، تکتم رمضانی، زندانی محبوس در زندان مرکزی(وکیلآباد) مشهد، جان باخت.
به گزارش حقوق بشر در ایران، روز سهشنبه ۲۰ مرداد ماه ۱۴۰۵، تکتم رمضانی، ۳۷ ساله، زندانی محبوس در بند ۲ زندان مرکزی(وکیلآباد) مشهد، در پی محرومیت از دسترسی به خدمات درمانی باکیفیت و ممانعت از اعزام وی به مرکز درمانی خارج از زندان، جان باخت. مطابق ماده ۵۲۲ قانون آیین دادرسی کیفری، هرگاه محکومعلیه به بیماریای مبتلا شود که تحمل حبس موجب تشدید بیماری یا تأخیر در بهبودی وی شود، قاضی اجرای احکام کیفری میتواند با نظر پزشکی قانونی، اقدامات قانونی لازم از جمله تعویق اجرای مجازات یا سایر تصمیمات مقتضی را اتخاذ کند. همچنین، برخورداری زندانی از مراقبت و درمان پزشکی متناسب با وضعیت جسمانی، بخشی از الزامات قانونی مربوط به نگهداری زندانیان است.
براساس این گزارش، علت جان باختن تکتم رمضانی، «پارگی کیسه صفرا» عنوان شده است.
همچنین، تکتم رمضانی از حدود ۴ روز پیش از فوت، به علت مشکلات و درد شدید ناشی از بیماری کیسه صفرا، به بهداری زندان مرکزی(وکیلآباد) مشهد منتقل شده بود، اما در پی تشخیص نادرست پزشک بهداری و ممانعت مسئولان قضایی از اعزام این زندانی به مرکز درمانی تخصصی، جان باخت.
لازم به ذکر است، تکتم رمضانی پیشتر با اتهام «حمل و نگهداری مواد مخدر» در شهر مشهد بازداشت و در حال تحمل دوران محکومیت خود در زندان مرکزی(وکیلآباد) مشهد بود.
این شهروند، پیش از بازداشت، بهعنوان کارگر جمعآوری زباله فعالیت میکرد.
جان باختن تکتم رمضانی در پی بیماری و درد شدید کیسه صفرا، در حالی که از چند روز پیش از فوت به بهداری زندان مراجعه کرده و با وجود وخامت وضعیت جسمانی به مرکز درمانی تخصصی خارج از زندان اعزام نشده است، میتواند از منظر حقوق شهروندی و مسئولیت مقامات زندان، واجد اهمیت جدی حقوقی باشد.
از منظر حقوق بشر هم محرومیت یک زندانی از مراقبتهای پزشکی ضروری میتواند نقض حق حیات و حق برخورداری از سلامت و رفتار انسانی با افراد محروم از آزادی تلقی شود. ماده ۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، حق ذاتی هر انسان برای زندگی را به رسمیت شناخته و دولتها را مکلف به حمایت از این حق کرده است. افزون بر آن، ماده ۱۰ همین میثاق مقرر میکند با تمامی اشخاص محروم از آزادی باید با انسانیت و با احترام به حیثیت ذاتی انسان رفتار شود.
در چنین پروندهای، صرف وجود امکانات پزشکی در داخل زندان، در صورتی که وضعیت بیمار نیازمند تشخیص تخصصی، آزمایش، جراحی یا اعزام فوری به بیمارستان خارج از زندان باشد، لزوماً به معنای رعایت حق درمان نیست. چنانچه تشخیص نادرست یا تأخیر در تشخیص بیماری و همچنین ممانعت غیرموجه از اعزام زندانی به مرکز درمانی تخصصی، موجب وخامت وضعیت جسمانی و در نهایت مرگ وی شده باشد، موضوع میتواند مستلزم بررسی مسئولیت اشخاصی باشد که در تشخیص، مراقبت، تصمیمگیری یا جلوگیری از اعزام بیمار نقش داشتهاند.
بهویژه در شرایطی که بنا بر گزارش موجود، تکتم رمضانی چند روز پیش از فوت با درد شدید ناشی از مشکلات کیسه صفرا به بهداری زندان مراجعه کرده بود، بررسی پزشکی قانونی درباره زمان آغاز علائم، اقدامات انجامشده، تشخیص پزشک، داروها و خدمات ارائهشده، ضرورت یا عدم ضرورت اعزام به بیمارستان و علت دقیق فوت اهمیت اساسی دارد.
در صورت اثبات اینکه مرگ وی در نتیجه قصور پزشکی، تأخیر غیرموجه در ارائه خدمات درمانی، تشخیص نادرست یا ممانعت غیرقانونی از انتقال وی به مرکز درمانی رخ داده است، موضوع صرفاً یک مسئله اداری یا انضباطی نخواهد بود و حسب مورد میتواند موجب مسئولیت انتظامی، مدنی یا کیفری اشخاص مسئول شود.
از منظر حقوق شهروندی، محرومیت از آزادی به معنای محرومیت از حق حیات و حق برخورداری از مراقبتهای پزشکی نیست. دولت و مسئولان زندان، در قبال سلامت و جان افرادی که تحت کنترل و نظارت آنان قرار دارند، مسئولیت مضاعف دارند. بنابراین، مرگ تکتم رمضانی ضرورت انجام تحقیقات مستقل، شفاف و دقیق درباره نحوه ارائه خدمات درمانی و تصمیمات اتخاذشده درباره اعزام یا عدم اعزام وی به مرکز درمانی را مطرح میکند.
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید