•                    
  •                  
شنبه , ۰۹ مهر , ۱۴۰۱
شنبه, اکتبر 1

ضرب و شتم مریم اکبری منفرد زندانی سیاسی محبوس در زندان‌ سمنان

0
91

حقوق بشر در ایران – امروز پنجشنبه ۳شهریور ماه ۱۴۰۱، مریم اکبری منفرد زندانی سیاسی محبوس در زندان سمنان مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

به گزارش حقوق بشر در ایران، روز چهارشنبه ۲ شهریور ماه ۱۴۰۱، مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی تبعید شده به زندان استان سمنان، توسط حسینی پور، رئیس سالن ملاقات این زندانی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و خانواده این زندانی سیاسی هم مورد تهدید و ارعاب قرار گرفتند.مریم اکبری منفرد در حال تحمل حبس تعزیری ۱۵ ساله خود از بابت اتهام محاربه از طریق ارتباط با سازمان مجاهدین خلق است.

به نقل از یک منبع مطلع در گفتگو با حقوق بشر در ایران:”روز چهارشنبه وقتی ۲ فرزند و همسر مریم اکبری منفرد برای ملاقات به زندان رفته بودند مجیدی کُردی، معاون زندان با بی احترامی ۲ فرزند ابن زندانی سیاسی را اجبار کرد که باید چادر زندان را سر کنند در غیر اینصورت مانع ملاقات آنها خواهد شد. در همین هنگام خانم حسینی پور، رئیس سالن ملاقات زندان در صدد بازگرداندن مریم اکبری منفرد به بند در جهت ممانعت از ملاقات وی با خانواده اش بود که در پی مقاومت مریم اکبری منفرد گلوی این زندانی را گرفته و قصد خفه کردن وی را داشت و با فحش و الفاظ رکیک این زندانی سیاسی را مخاطب قرار داد و در نهایت مجید کُردی مریم اکبری منفرد را تهدید به پرونده سازی کرد اما با ورود رئیس زندان این ملاقات صورت گرفت.”

در حالی مریم اکبری منفرد تهدید به پرونده سازی شده که در تاریخ  ۲۵ تیرماه ۱۴۰۱، این زندانی سیاسی از رفتن به دادگاه برای محاکمه در پرونده ای جدید به اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام،‌ به علت عدم‌ اطلاع وکیل مدافع او از تاریخ برگزاری جلسه دادرسی امتناع کرده بود.‌

این زندانی سیاسی، در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۳۹۹، از بند زنان زندان اوین، به زندان استان سمنان منتقل شد.

مریم اکبری منفرد، در تاریخ ۲۱خرداد ماه ۱۳۹۹، در شعبه ۲ بازپرسی دادسرای زندان اوین به اتهام سردادن شعار علیه جمهوری اسلامی در شب ۲۲ بهمن احضار شد اما بدلیل عدم حضور وکیل مدافع وی و عدم ارسال ابلاغ کتبی از حضور در این جلسه بازپرسی سرباز زده بود.

در تاریخ ۱۱ فرودین ماه ۱۳۹۷، مریم اکبری منفرد در نامه ای سرگشاده که بعنوان جوابیه خطاب به ابوالقاسم صلواتی، قاضی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران نوشته بود:”پر غرور و شعله ور با دلی سرشار از نشاط بعد از ۹سال زندانی که تک تک لحظه هایش را به آغوش می کشم نه تنها دادخواه خون خواهر و برادرانم می باشم، نه تنها دادخواه تمام زندگی ام که از من به یغما بردید می‌باشم، بلکه دادخواه ۹ سال زندگی کودکانم که از آنها دریغ داشتید و لحظه های کودکانه شان را به یغما بردید نیز هستم و خواهم بود.”

مریم اکبری منفرد، تاریخ ۹ دی ماه سال ۱۳۸۸، توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت و پس از انتقال به سلول انفرادی در بند ۲۰۹ و طی مراحل بازجوئی با اتهام《محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق》مورد تفهیم اتهام قرار گرفت.

با آغاز مراحل دادرسی در تاریخ ۱۱ خرداد ماه ۱۳۸۹، مریم اکبر منفرد توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست ابوالقاسم صلواتی از بابت اتهام《محاربه از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق》به تحمل ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد. این حکم پس از ارجاع به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران عیناً تائید شد.

در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۰، مریم اکبری منفرد که در آن دوران در بند زنان زندان رجائی شهر کرج بسر می برد به همراه ۸ تن دیگر از زنان زندانی سیاسی به بند زنان زندان قرچک ورامین منتقل شدند.

لازم به ذکر است، دو بردار مریم اکبری منفرد در سالهای۱۳۶۰ و ۱۳۶۳ به اتهام《ارتباط و عضویت در سازمان مجاهدین خلق》توسط دادگاه انقلاب تهران محاکمه و به اعدام محکوم شدند و احکام اعدام آنها اجرا شد.

همچنین عبدالرضا و رقیه اکبری منفرد، برادر کوچک و خواهر مریم اکبری منفرد در سال ۱۳۶۷ و دوران اعدامهای گسترده در تابستان سال ۱۳۶۷ زندانیان سیاسی اعدام شدند.

در بهمن ماه سال ۱۳۹۵، مریم اکبری منفرد، شکایتی به گروه کاری ناپدید شدگان قهری سازمان ملل تسلیم کرد و از آنان خواست جمهوری اسلامی را درباره اعدام برادر و خواهرش پاسخگو کنند.

گروه کاری سازمان ملل اخیرا ضمن به رسمیت شناختن عبدالرضاو رقیه اکبری منفرد، بعنوان ۲ تن از مجموع بی شمار زندانیان اعدام شده در تابستان ۱۳۶۷ بعنوان ناپدیدشدگان قهری در نامه ای به دولت ایران خواستار انجام تحقیق در این زمینه شده بود.

لازم به ذکر است، عبدالرضا و رقیه اکبری منفرد، از جمله زندانیان سیاسی بودند که مدت زمان کمی به پایان محکومیت حبس آنها مانده بود بطور مخفیانه اعدام شدند.

در ماده ۵ از قانون آئین دادرسی کیفری بر اطلاع یافتن متهم در اسرع وقت از اتهامات انتسابی و فراهم کردن حق دسترسی به وکیل و سایر حقوق دفاعی مذکور در قانون نیز مورد تاکید قرار گرفته است اما برخوردهای فراقانونی از سوی ارگانهای امنیتی ناقض قوانینی است که خود تدوینگر آن هستند و فقط ادعای عمل بر آن را دارند.

همچنین سرکوب شهروندان، ناقض اصل آزادی بیان و همچنین ناقض, ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۱۹ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ است که بر حق افراد بر انتشار آزادانه افکار و عقاید و نظریات و دیدگاههای سیاسی و عقیدتی تاکید شده است.

بازداشت افراد بدون تفهیم اتهام فرد و عدم امکان دسترسی به وکیل برای متهم از جمله موارد ناقض اسناد بین المللی حقوق بشر, ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۹ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی مصوب ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶ است.

همچنین برخورداری افراد از حق روند دادرسی عادلانه از جمله حقوق سلب نشدنی است که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر به آن تاکید شده است.

اعتراف گیری توام با ارعاب و تهدید، ناقض در ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۷ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی و مصداق بارز شکنجه است.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.