•                  
شنبه , ۰۱ آبان , ۱۴۰۰
یکشنبه, اکتبر 24

اعتصاب غذای جمعی از زندانیان محبوس در اندرزگاه ۳ زندان رجائی شهر

0
502

روز سه شنبه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۸, جمعی از زندانیان اندرزگاه ۳ زندان رجائی شهر در اعتراض به آنچه که مشکلات عدیده این افراد و از سوی دیگر عدم توجه مسئولان زندان در مرتفع کردن مشکلات این افراد میباشد دست به اعتصاب غذای اعتراضی زدند. دلیل این تصمیم از سوی این افراد ضرب و شتم یکی از زندانیان توسط رئیس اندرزگاه ۳ زندان رجائی شهر عنوان شده است. 

به گزارش حقوق بشر در ایران، از تاریخ ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۸, جمعی از زندانیان محبوس در اندرزگاه ۳ زندان رجائی شهر  بدنبال ضرب و شتم یکی از زندانیان که از سوی رئیس اندرزگاه ۳ زندان رجائی شهر کرج صورت گرفت در اعتراض به مشکلات عدیده ای که با آن دست به گریبان هستند مجبور به اعتصاب غذای اعتراضی شدند.

ضرب و شتم این زندانی در حقیقت امر یک نقطه آغازی شد برای این زندانیان  که صبر و امید به وعده ها را کنار بگذارند و راهی جز اعتصاب غذای جمعی را برای اعمال فشار بر مسئولین و تحقق خواسته های شان پیشه کنند.  مشکلاتی که به اشکال گوناگون سبب می شود، بخش عمده ای از حقوق آنها به عنوان زندانی تضییع شود.

فشارهای های جسمی و روانی از سوی مسئولین اندرزگاه، محرومیت از ملاقات و مرخصی، عدم ارایه لوازم مورد نیاز در فروشگاه زندان، غذای ناکافی و حتی غیر بهداشتی، عدم تحویل لباس مناسب و در مواردی ضرب و شتم زندانیان از جمله مشکلات معمول در زندان رجایی شهر است.

 

بنقل از یک منبع مطلع در گفتگو با گزارشگر حقوق بشر در ایران ضمن اعلام این خبر گفت: دو روز پیش یکی از زندانیان سالن ۹ اندرزگاه ۳ اسمش در بلندگوهای سالن پیج و به زیر ۸ احضار شد، او بعد از کمی انتظار از رئیس اندرزگاه پرسیده بود چه کسی با من کار دارد؟ رئیس اندرزگاه هم گفته بود تعدادی از زندانیان سالن ۸ با تو کار دارند و زندانی را تنها گذاشته بود. چند لحظه یعد از آن تعدادی از زندانیان سالن ۸ به وی با تیزی(سلاح سرد) حمله کرده و زخمی اش کردند، بعد از مدتی رئیس بازداشتگاه به این زندانی گفته بود هرکس که من بگویم انتقالی بگیر و از این بند نرود همین بلا سرش می آید.

این منبع مطلع در ادامه گفت: ” رییس اندرزگاه ۳ که نامش “سعید احمدی” است با سوءاستفاده از تعلقات قومی خود، جهت اجرای زد و بندها و کسب سود با تعدادی از زندانیان همدست شده و هر زندانی که خارج از دید وی به عملی خلاف میل وی دست بزند یا به خواسته های وی تن ندهد را به نحوی مجازات می کند. حتی نقطه کورهایی در قسمت هایی از زندان بوجود آورده که بتوان در آنجاها به راحتی و خارج از دید دوربین ها به تهدید و ضرب و شتم زندانیان بپردازد”.
این زد و بندها امری شایع در زندان های ایران است و طبق گزارشهای مکرر، مسئولین زندان با کنترل و احاطه بر ورود گوشی های موبایل، مواد مخدر و دیگر مواردی که می تواند در زندان گرانبها محسوب شود، در صدد کسب سودهای قابل توجه هستند و در این میان به اقدام به سوءاستفاده و ایجاد دشمنی در میان زندانیان، تهدید و مجازات های غیر قانونی می کنند.

همچنین لازم به ذکر است، در کنار رقابت باندهای قانون شکن، به کارگیری محکومان “جرایم خشن” توسط نهادهای امنیتی دلیل دیگری بر چند دستگی بین گروه “خلافکاران شناخته شده” محسوب می شود. وحید مرادی از محکومان شناخته شده جرایم خشن در تهران نمونه بارزی از قتل‌های حاصل از درگیری های مرتبط با شبکه سازی این نیروها است.

همچنین یک منبع خبری دیگر از وضعیت اندرزگاه ۳ به گزارشگر حقوق بشر در ایران گفت: “این روزها، روزهای سختی برای زندانیان اندرزگاه ۳ خصوصا سالن ۹ است. رئیس اندرزگاه بسیار اذیت می کند. به فروشگاهی گفته است که خوراکی نیاور اینها زیاد بخورند هار می شوند، از مرخصی خبری نیست و هیچ کدام از نامه های درخواست مرخصی را به مسئولان دیگر منتقل نمی کند. مقرری لباس را نمی دهد و غذا نیز قابل خوردن نیست. همین چند روز پیش بود به خاطر این مشکلات اعتصاب کردیم، با سازمان زندان ها، حفاظت و بازرسی زندان تماس گرفتیم تا اینکه رییس زندان آمد و وعده داد و ما هم قبول کردیم و به اعتصاب ادامه ندادیم. اما همان شد که بود و رییس اندرزگاه آمد و تهدید کرد و در حضور همه زندانیان حرف های رکیک زد. برای زهر چشم گرفتن از زندانی ها یکی را به زیر ضرب و شتم گرفت که با مداخله دیگران ادامه نداد و نتوانست او را بنا بر تهدیدش به انفرادی ببرد”.
وی درباره شروع تصمیم اعتصاب جمعی از زندانیان، اوضاع را به این صورت توصیف کرد: ” علاوه بر مشکلات اساسی موجود در سالن، رییس زندان چند باری از طریق یک زندانی از سالنی دیگر موسوم به “امیر لر” زندانی هایی را که در خط او حرکت نمی کنند و به نحوی به خواسته هایش تن نمی دهند را در حین هواخوری آن سالن احضار و با توجه به خصومت معمول سالن ۸ و ۹ باعث ضرب و شتم زندانی احضاری شده است. این مسئله مانند سلاحی برای تهدید همه زندانیان توسط او بکار گرفته می شود و در همین دو روز قبل به همین روال یک زندانی از سالن ۹ مجروح شد در حدی نیاز به بهداری پیدا کرد. این اتفاق عزم اکثر زندانی ها را جزم کرد که اعتصاب کنند و تا رییس زندان نیاید و رییس اندرزگاه را جابجا نکرده و دیگر وعده ها را عملی نکند، اعتصاب شکسته نمی شود”.
این منبع در ادامه به مواردی دیگر از نقض حقوق زندانیان اشاره می کند: “یکی از تنبیه های معمول در اندرزگاه در صورت عدم تحقق خواسته ها، انتقال زندانی به انفرادی است، با اینکه انفرادی خود شکنجه است اما مسئولین اندرزگاه به این نیز راضی نبود و برخلاف قوانین، زندانی را با زنجیر و پابند در انفرادی نگه می دارند. در این حالت خوردن آب و رفتن به توالت نیز از زندانی سلب می شود”.

این منابع از افزایش غیر معمول مراجعه به بهداری نیز می گویند که اخیرا بین زندانیان اندرزگاه ۳ مشاهده می شود. بطوریکه روزانه بیش از ۱۰ نفر بدلیل داشتن سرگیجه و حالت تهوع روانه بهداری می شوند. گفته می شود، یکی از احتمالات مطرح شده به عنوان علت این ناخوشی ها و اختلالات جسمی، نصب دستگاه های پرتوان پارازیت است که جهت از کار انداختن گوشی های موبایلی که مخفیانه در اختیار بعضی از زندانیان است، راه اندازی شده اند.

زندانیان سیاسی  در زندانهای ایران با کلکسیونی از  موارد گسترده نقض حقوق بشر دست و پنجه نرم میکنند. از یک سو محرومیت آنها از حق دادرسی عادلانه که در ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر بر آن تاکید شده است و از سوی دیگر بیماریها و آسیب های جسمی گوناگون که میتوان گفت اکثر این افراد این بیماریها را از زمانی که در زندان محبوس گردیده اند به آن مبتلا شده اند اما مسئولان قضائی و امنیتی در زندانهای ایران از این مسئاله بعنوان یک اهرم فشار در جهت تفهیم نظریات و یا اتهامات وارده بر افراد استفاده میکنند که این مورد ناقض ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر میباشد.

پاسخی بگذارید

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: