https://wp.me/p6xuBy-37M
عبدالله رمضان زاده، سخنگوی دولت محمد خاتمی،جلال جلالی زاده و لطیف صفری، نمایندگان سابق مجلس، و هاشم هدایتی از جمله امضاء کنندگان این نامه هستند.
این فعالان سیاسی و مدنی با اشاره به کشته شدن کولبران در روزهای گذشته نوشته اند که « کولبری یک انتخاب نیست بلکه یک اجبار است و اگر انتخاب شغل دیگری در کردستان امکانپذیر بود بدون تردید اکثریت کولبران به این حرفه طاقتفرسا روی نمیآوردند.»
دراین نامه آمده است که تعریف مردم کردستان از کولبری با تعریف رسمی از قاچاق «متفاوت» است و آنان «مشاغل را بر اساس حلال و حرام بودن کالای مورد معامله و نه بر اساس نتیجه مطلوب یا نامطلوب بودن آن در نظام اقتصادی ارزشگذاری میکنند.»
به گفته نویسندگان این نامه، به همین دلیل، قاچاقچیان مواد مخدر و امثال آنان «مطرود و منفور و در مقابل، کولبران که به عنوان افرادی شریف و زحمتکش در پی کسب معیشت و روزی حلال هستند مورد تقدیر مردم» هستند.
دراین نامه با اشاره به وظایف حکومت جمهوری اسلامی ایران برای ایجاد شغل برای مردم و همچنین اعلامیه حقوق بشر مبنی بر حق افراد برای انتخاب آزادانه شغل، این پرسش مطرح شده است که آیا امکان انتخاب شغل وجود دارد «یا اکثر مردم از سر ناچاری و بالاجبار به مشاغل سخت و طاقتفرسائی چون کولبری روی میآورند؟»
به گفته نویسندگان این نامه، مقایسه شاخصهای توسعه اقتصادی استان کردستان با دیگر مناطق ایران «از وجود نابرابری در امر سرمایهگذاری و عدم توجه دولت به این مناطق حکایت دارد.»
این فعالان سیاسی و مدنی از رئیس جمهور و نمایندگان مجلس خواسته اند که مانند حادثه پلاسکو در کوتاه مدت «اقدامات مثبتی برای حمایت و دلجویی» از کولبران آسیب دیده و خانواده های آنها انجام دهند.
آنان همچنین خواستار برنامه ریزی در درازمدت برای «توسعه این مناطق و ایجاد مشاغلی» شده اند که «شهروندان بتوانند از حقوق قانونی و شهروندی خویش برخوردار و در کمال آرامش، امنیت و عزت از زندگی سربلندانهای برخوردار باشند.»
بیشتر از حقوق بشر در ایران کشف کنید
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید
