https://wp.me/p6xuBy-9Ub
در حال حاضر جامعهی دراویش گنابادی با تضییع یکایک حقوق بنیادین خویش از جمله حق آزادی بیان و عقیده، حق آموزش، حق اشتغال و… توسط مجریان و متولیان امور روبروست و بسیاری از درویشان دچار محرومیتهای گوناگون اجتماعیاند؛ به شکلی که هماکنون قریب به ۱۰ تن از دراویش در زندان به سر میبرند و هفت تن دیگر محکوم به تبعیدند و بسیاری دچار محرومیتهای مشابه از قبیل محرومیت از حق کار و حق تحصیل هستند و در این وضعیت که شایسته است عدلیه با پاسداری از این حقوق امنیت و آسایش جامعه را تأمین کند متأسفانه شاهد عدم رعایت اصول دادرسی عادلانه از سوی دستگاه قضایی نیز هستیم چنانکه بازداشتهای خودسرانه و غیرقانونی، محرومیت دراویش بازداشتی از حق برخورداری از وکیل، عدم رسیدگی عادلانه و علنی در دادگاهها، عدم پاسخگویی نهادهای مسئول در برابر محرومیتهای شغلی و تحصیلی و… نهتنها درویشان را از حقوق ابتدایی خویش محروم کرده بلکه امکان دفاع در محاکم قضایی را نیز از آنها سلب کرده است. با این حال تلاش وکلای دراویش گنابادی در دفاع از حقوق درویشان در کنار تجربهی سالها مقاومت مدنی دراویش مبتنی بر همبستگی و اتحاد در پیشبرد و دستیابی به مطالبات برحق و قانونیشان الگو و مدلی موفق را برای جامعه به نمایش گذاشته است، موضوعی که پس از تحصن ۱۰روزهی اخیرِ ایشان روبروی زندان اوین تهران که به آزادی چهار درویش بازداشتشده انجامید چراغ راهی برای دادخواهان شد تا در این قحطسال امید و مهر گواهی بر آفتاب تابندهی آزادگی باشد.
اما آنچه امروزه بر نگرانی جامعهی درویشی افزوده، تلاش سیستم حاکم برای ایجاد محدودیت و حصر حضرت آقای حاج دکتر نورعلی تابنده است، موضوعی که نهتنها از منظر فردی بهواسطهی تضییع حقوق و آزادیهای فردی شخص دکتر تابنده دارای وجاهت نبوده و غیرقانونی است؛ که در ساحت اجتماعی آن علاوه بر محروم کردن جامعه از نظرات و اندیشههای دکتر تابنده، بهواسطهی پیوند اعتقادی و بستگی ایمانی درویشان به پیر و مرشدشان سبب پایمال شدن حقوق اساسی جامعهی درویشی و سلب آسایش و آرامش جامعه و تجاوز به حریم اعتقادی ایشان خواهد بود. در روزگاری که صلحطلبان و عدالتخواهان جهان راهکار برونرفت از خشونت و افراطیگری را در مرام و باور مسالمتجو و روادارانهی اهل تصوف میجویند و حقیقت آزادی را در گفتمان مکتب درویشی جستجو میکنند تأسفآور است که سیاستهای حاکمیت با اعمال نگاه امنیتی سعی در بایکوت آنها از سطح جامعه دارد.
با امید به دستان توانگر درویشان که در راه عدالت و آزادی از هیچ احدی هراس ندارند و با ثبات قدم و باور به راهشان در دستیابی به صلح و آسایش بذر محبت را نهتنها در دل همگان که در جان دشمنان نیز میکارند تا از غفلت برخاسته و به انسانیت خویش بازگردند و دست صلح و دوستی را که از ازل به سویشان گشوده شده بگیرند تا از ورطهی کینه، نفرت و خشونت رهایی یابند. دیر نیست روزگاری را که دیگر هیچ کسی از حق و آزادی محروم نگردد و صلح و امنیت، جامعه را در بر گیرد.
نگارش متن : فعال حقوق بشر ، حمیدرضا تقی پور دهقان تبریزی
بیشتر از حقوق بشر در ایران کشف کنید
برای دریافت آخرین پستها به ایمیل خود مشترک شوید
